maandag, oktober 31, 2005

Kwestie van het eens niet over de staking te hebben...

George Bush nomineert iemand voor het Supreme Court. Nadat Harriet-de-bijzonder-verrassende-maar-helaas-niet-zo-competente-en-te-weinig-conservatieve
-ouwe-taart Miers er uit beleefdheid het bijltje bij neergooide, duikelt George warempel iemand op met enige capaciteiten. Het gaat om Samuel Alito. De man heeft warempel een rijkgevulde carrière als magistraat achter de rug (waar hij, zoals het hoort, was opgeklommen tot rechter in het Court of Appeal) en kan ook diploma's van Princeton en Yale voorleggen. Gelukkig voor president Bush is hij ook nog van het eerder conservatieve slag. De Democraten hadden eerder aangekondigd de man het vuur zwaar aan de schenen te leggen en noemen hem "mini-Antonin Scalia".

Antonin wie? De stilaan hoogbejaarde man in kwestie werd door president Reagan benoemd in het Supreme Court en staat bekend als 'conservatief'. Wat dit in concreto betekent, is dat hij bij politiek 'lastige' zaken (zoals er wel veel belanden bij een Grondwettelijk Hof), de behoudsgezinde kant kiest. De man werd als eregast gevraagd door onze zusteruniversiteit te Leiden naar aanleiding van de opening van de nieuwe faculteitsgebouwen in september 2004. Hij waarschuwde vooral voor de ongebreidelde "expansion of power" die het opzetten van Europese centrale instellingen zou meebrengen. De spreker had in de geschiedenis van het Supreme Court niets anders gezien dan betreurenswaardige uitbreiding van de centrale macht ten koste van die van de deelstaten. Hierdoor ontstond een onherkenbare melting pot, waarin de particuliere eigenaardigheden binnen de grote federatie versmolten. "E pluribus unum becomes a recipe for an omelet", aldus Antonin Scalia. Griekenland zou zich bijvoorbeeld zorgen moeten maken over een van de doelstellingen van de Europese Gemeenschap, namelijk het reduceren van discriminatie tussen de geslachten. Op Athos bestaat namelijk een autarkische enclave van orthodoxe monniken. Vrouwen zijn niet toegelaten. Staat men aan de centrale instelling toe om dit met een onverbiddelijke mokerslag te verpletteren?
Waarschijnlijk wel, aldus Scalia, want kleinere eenheden komen er in federaties altijd berooid af. Zo vertrouwt hij erop dat Frankrijk er wél in zal slagen om haar "national idiosyncrasies" te beschermen binnen de Europese constructie. Kleine staatjes daarentegen, zullen onverbiddellijk onder de voet gelopen worden door het bureaucratische beest uit Brussel.

Grotere gehelen als de federale overheid in de States en de Europese Unie, moeten vooral tegen zichzelf beschermd worden. Scalia illustreert dit met de Violence Against Women Act, die het Opperste Gerechtshof als ongrondwettelijk bestempelde toen hij erin zetelde. Waarover ging het? De federale wetgevende macht wou een burgerlijke procedure mogelijk maken voor slachtoffers van seksueel geïnspireerd geweld op vrouwen (ik laat het aan anderen over om dit plastisch te vertalen). Antonin Scalia heeft ook een vrouw, en dus verklaart hij zich zeker akkoord met dit nobele principe.
Maar wee o wee, wat blijkt? Het voorkomen van geweld tegen vrouwen of het toekennen van een vorderingsrecht aan het slachtoffer van een misdrijf, behoort niet tot de (toegewezen) bevoegdheid van de centrale overheid. Spijtig, maar helaas. Het Grondwettelijk Hof moet de centrale macht beschermen tegen zichzelf. Dus, dames, u heeft het gehoord. Dien een vijftigtal voorstellen in bij de regionale parlementen en hoop dat er geen Republikeinen aan de macht zijn. Dit soort redeneringen is natuurlijk totaal pervers. Onder het mom van een archaïsche bevoegdheidsverdeling ontzegt men een gelijke behandeling aan mensen met dezelfde hoedanigheid op het grondgebied van de VS. In dit soort kwesties grijpt men grondwettelijkheidsmotieven aan om persoonlijke afkeer van het een of het ander te laten prevaleren op een valabel tot stand gekomen democratisch initiatief. Een Grondwettelijk Hof is er om mensen rechten te geven en erover te waken dat noch de wetgever, noch de uitvoerende macht (in het Amerikaanse geval toch) met een overheidsinitiatief daaraan knabbelen. Als Scalia hiermee bedoelt dat hij vreest dat het Hof van Justitie verder een emanciperende rol zal spelen voor de burgers van de Unie, dan heeft hij groot gelijk...

We gaan dus nog lachen. Binnen twintig jaar worden de States misschien herschapen in een conglomeraat van kibbelende baronieën, waarin de "liberal" en de "conservative states" naar hartelust met de grondrechten van hun inwoners kunnen sollen. Kwestie van de schisma's van de verkiezingsuitslagen nog eens in de verf te zetten.

Geen opmerkingen: