zondag, december 31, 2006

... van het jaar

1. Belgisch Politicus van het jaar


Daniël Termont verpletterde de tegenstand met 32% bij de gemeenteraadsverkiezingen. Niet in het minst de infame schoelies van het VB, die in Gent achteruit gingen. "Gent is New York niet, maar het is ook Lotenhulle niet" tekent de natuurlijke charme van de volkse sp.a'er: ook al drukt hij zich niet bijster fijnzinnig uit, hij bewandelt blijkbaar de juiste weg om de kleine man terug te halen. Nah. Twintigduizend Gentenaars vonden dat ook.



Patrick is natuurlijk evengoed de politicus van 2006, maar de Gentse prestatie wordt -onterecht- een beetje minder in de bloemetjes gezet. De sp.a at hier niet (alleen) de stemmen van de centrumpartijen op, maar kreeg ook de steun van wie het minder goed heeft.

2. Internationale politica van 2006


Nancy Pelosi. De nieuwe vrouwelijke (en democratische) speaker van het House of Representatives is alles wat Bush niét is. Slim en gematigd, bijvoorbeeld. De landslide-overwinning van de Democraten in de parlementsverkiezingen eind dit jaar vormt hopelijk het begin van het einde voor de Republikeinen. Na tien jaar verliezen ze controle over het Congres, binnen twee jaar de president? Misschien mag ik hier volgend jaar overigens Ségolène Royal plaatsen als eerste vrouwelijke leider in Frankrijk.


Deden het dit jaar ook niet slecht: Romano Prodi, die ondanks zijn leeftijd en het moeilijke politieke schaakbord in Italië, Berlusconi eruit wist te gooien. Als hij even tijd heeft om te ontsnappen aan zijn binnenlandse politieke problemen, zit er een geëngageerd federalist in de Europese Raad. Wat we alleen kunnen toejuichen.



Merk op dat Latijns-Amerika binnenkort als contintent mag worden herdoopt in "Links"-Amerika. Ook Lula Da Silva, Evo Morales en vreemde vogel Hugo Chavez (van wie de speech voor de AV van de VN over "de duivel" niet licht zal vergeten worden) hadden een voorspoedig jaar. Hoewel we vraagtekens plaatsen bij de relaties van deze laatste met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad...

3. Cultuurfiguur

Muse. Schitterend optreden op Werchter en o zo zalige herhaling in het Sportpaleis twee weken terug. Zeer goede nieuwe plaat met Black Holes & Revelations. Groep die nu nog veel jonger is dan toen ze ooit begonnen. Bijzondere dank voor het sublieme einde van "Knights of Cydonia".



Komen ook op het podium: René Jacobs voor zijn betoverende Mozartopvoeringen in Parijs (Toverfluit, die Entführung), de RTBf voor het lef om integrale opera's uit te zenden in de normale avondprogrammatie en het NTGent, om met Martens een toneelstuk te maken over een bijzonder moeilijk onderwerp (de jaren '70 en '80) in een gedurfd concept (monoloog).



Met verve gebuisd in de categorie cultuur: de Vlaamse Opera voor haar slechte programmatie 2006-2007, waardoor ik mijn abonnement niet heb verlengd.

4. Sportmensch van 2006



Justine! Justine! Justine! Geen discussie. Volgend jaar gewoon drie matchen meer winnen (de finale van Wimbledon, de Australian en de US Open) en haar resultaten vormen de perfecte reflectie van haar talent. Zelden meer genoten van haar academische en hyperprecieze slagenarsenaal dan afgelopen jaar. Terecht nummer 1. Ook andere landgenoten maakten zich verdienstelijk (Tia Hellebaut, Tom Boonen, Kim Gevaert etc.), maar de perfectie kan je gewoon niet kloppen.

5. Verliezer van het jaar



Jean-Marie! Jean-Marie! Jean-Marie! U weet vast al over wie ik het heb. J-M Dedecker uit Oostende. Waande zich onverwinnellijk als een waar judo-kampioen terwijl hij de VLD het hele jaar door naar hartelust flagelleerde met onbehouwen uithalen naar mensen die de partij hebben grootgemaakt en daarvoor royaal beloond werd in De Stemmenkampioen, het internetpanel van de gerenommeerde kwaliteitskrant Het Laagste Nieuws. Tot hij met de realiteit werd geconfronteerd. Jean-Marie IS geen stemmenkanon. De partij verliest ook met hem erbij. Enige planning zal hen wellicht niet vreemd zijn, maar toch is het een moedige daad van de VLD-top om hem er ook effectief uit te zetten.

Had men dit een jaar eerder gedaan, was veel miserie de blauwe partij bespaard gebleven. Ook al vertegenwoordigt hij 40% van de bij de partijvoorzittersverkiezingen opgedaagde militanten (heeft dit niet eerder te maken met de zwakte van de andere kandidaat?), er is gewoon niet veel liberaal aan die man. Bokskampioenen kunnen blijkbaar premier van Slowakije worden, maar bij ons zal het gelukkig niet zo ver komen.



Bijna had ik Dedecker genomineerd voor "aardverschuiver van het jaar", toen hij op zijn eentje het kartel CD&V/N-VA naar de Filistijnen leek te helpen, maar het heeft niet mogen zijn. N-VA-voorzitter Bart De Wever en Geert Bourgeois blijken toch niet zo'n verstokt rechtlijnige Vlaamsch-nationalisten te zijn als ik dacht. Ze kozen (zekere) mandaten boven principes (en onzeker alleen naar de kiezer trekken). Ik moet overigens mijn bewondering uitspreken voor Bart De Wever, die voor het eerst sinds ettelijke decennia de CD&V heeft doen verklaren dat ze volgens waarden en principes handelen. Dat moet een historisch unicum zijn. Exit Jean-Marie. Die nu alleen nog een politieke toekomst heeft bij het VB. Tenzij hij toch nog de handen in elkaar slaat met Jean-Pierre Van Rossem.



Hebben ook recht op een podiumplaats in deze categorie: Jan Boskamp (de man die Standard naar de titel moest leiden, maar meer grapjes over zijn taalgebruik heeft nagelaten dan wat anders), Wouter Bos (die dacht meer stemmen te kunnen winnen door naar rechts te gaan) en Rita Verdonk (die haar partij verscheurde op jacht naar Fortuynstemmen, waardoor de VVD nu in de oppositie zit).



... ik vergat bijna de scheidsrechter uit de wedstrijd Portugal-Nederland op het WK ;). Meneer Ivanov was de naam?

6. Pechvogel van het jaar

De vaste lezer van deze blog weet dat ik een boontje heb voor de passie en de ongeveinsde overtuiging waarmee Laurette Onkelinx de politiek bedrijft. Toch was 2006 voor haar geen gemakkelijk jaar. Het is in de jaaroverzichten al uitentreure aangehaald: ontsnappende gangsters (een keer of drie), veroordeelden die foutief te vroeg worden vrijgelaten, buitenlanders die niet zo hoffelijk zijn niet meer terug naar België te komen, problemen met Erdal... Maar Laurette is een harde. Hoewel ze in deze dossiers waarschijnlijk niet vrijuit gaat, verdient ze toch bewondering voor de manier waarop ze zich staande heeft gehouden tegen haar collega's (amai Patrick Dewael... als je De Standaard van dit weekend mag geloven), de pers en de achterban. Oeps... we waren bijna de oppositie vergeten in ons rijtje. En ondanks haar blunders in het strafrecht, lijken haar ideeën voor de burgerlijke procedure wel goed te zijn (o.a. de mogelijkheid om rechters een stuk van hun loon in te houden als ze niet productief genoeg zijn, de uitbreiding van de rechtsbijstand).



Buiten de politiek is de pechvogel van het jaar ongetwijfeld de burgerbevolking in Libanon en Irak. Speelbal tussen de Hezbollah en Israël, die beiden niet echt veel oog hebben voor detail bij het uitschakelen van de andere, moeten de eersten aanzien hoe een bijna heropgebouwd land op een maand tijd in puin werd geschoten met tanks en bommen. De anderen zitten stilaan vier jaar aan een stuk in een orgie van geweld geklemd tussen terroristen, plaatselijke clans en een op short-term-cash gerichte Amerikaanse bezetter.

7. Lul van het jaar


Jean-Claude Van Cauwenberghe. Elk woord dat deze man uitspreekt, wordt achterhaald door een volgend Carolo-schandaal dat aan het licht komt. Er is weldegelijk een systeem-Van Cau (geweest?), dat het overheidsapparaat in de grootste stad van Wallonië heeft vergiftigd en de inwoners permanent besteelt. Wie niet akkoord gaat met Van Cau, zoals pers (Le Vif/RTBf), gerecht en partijtop hebben mogen ervaren, krijgt een leuke scheldpartij te verwerken. Liefst in het publiek. Dat de militanten dié man blijven steunen, is hoogst merkwaardig.



Zijn copains mogen ook op de foto.

8. Ontdekking van het jaar



9. Comeback van het jaar



Wilfried Martens. Zelden geziene interesse voor een Belgisch "staatsman" bij de publicatie van zijn mémoires, die wat ons betreft, Belgisch boek van het jaar mogen worden. Niet zozeer omwille van de literaire kwaliteiten, als wel voor de inkijk die het geeft in de carrière van een politicus van zijn generatie. Heel interessant om erbij te lezen is overigens Mont Ducal van Hugo De Ridder (in dezelfde week als de mémoires van Martens gekocht, het ene in de Fnac, het ander bij De Slegte). Zeer sterk toneelstuk in het NTGent (zie hoger). De staatsman waar die Martens had willen zijn.

zaterdag, december 30, 2006

Let's do it the primitive way

Bij het ochtendgloren werd Saddam Hoessein op ambachtelijke wijze openbaar om zeep geholpen door wat zou moeten gelijken op een Iraakse overheid.



Om elke zweem van ernstige organisatie te vermijden, vond men er niet beter op dan de beulen bij de executie een Spiderman-"cagoule" aan te trekken. De dikke koord die werd aangetrokken, was al helemaal om te lachen.



Ik had gedacht dat men een galg van veraf zou filmen, waar onherkenbare figuren in uniform iemand laten zakken door een valluik, maar men heeft hier duidelijk weer geopteerd voor de weg van de meeste collateral damage.



Het idee alleen al om het lijk achteraf nog eens mooi in beeld te brengen... In vergelijking met eender welke doorsnee executie van een staatshoofd zijn deze mensen echt prutsers. Het doet denken aan de Blackadder-aflevering waarin Karel I probeert om een pompoen met een grote snor op te laten onthoofden in zijn plaats... alleen is het "a pumpkin with a pathetic moustache painted on it".




Voor een keer gaan we akkoord met Gerrit Zalm. Dit is barbaars. Degene die dit heeft laten uitvoeren door zo'n bende prutsers, draagt er ook zelf de verantwoordelijkheid voor.

Om het met (vertaalde) Beccaria te zeggen: " it seems to me absurd that the laws , which are an expression of the public will, which detest and punish homicide, should themselves commit it, and that to deter citizens from murder they order a public one". Geef toe, een bivakmuts associeer je toch meer met een moordenaar dan met een politie-ambtenaar?

woensdag, december 27, 2006

animo Zingem in actie



animo Zingem en animo Oudenaarde slaan handen in elkaar bij jaarlijkse rusthuisactie

Een tiental jongeren van beide afdelingen offerde een stukje van kerstavond op om het personeel van rusthuis De Meerspoort bij te springen in hun verzorgende taak. Bij de derde editie van de seniorenactie willen animo Oudenaarde en animo Zingem de nadruk leggen op de solidariteit tussen de generaties.

Het is immers verkeerd om generaties tegen elkaar op te zetten. Ouderen hoeven geen financiële blok aan het been van hun kinderen en kleinkinderen te zijn, zoals sommigen ons maar al te graag willen doen geloven. Omgekeerd hebben jongeren best wel respect voor mensen op hoge leeftijd, die in onze samenleving in groten getale een vrij recent fenomeen zijn.

Op kerstavond is er traditioneel een mindere bezetting in het rusthuis, net op een dag die voor iedereen speciaal zou moeten zijn. Om iedereen die dat kon, gezellig te laten samenzijn op de gang en de anderen op de kamer eten te kunnen geven, werd het personeel bij het avondeten versterkt met een tiental animo's, zodat kerstavond toch nog iets bijzonder kon zijn voor zoveel mogelijk mensen. Wordt volgend jaar ongetwijfeld vervolgd. Hopelijk ook in Zingem...

www.animozingem.be
www.animo-oudenaarde.be

dinsdag, december 26, 2006

Jaaroverzicht

Het verzinkt uiteraard ietwat in het niet bij de audiovisuele krachtpatserij die de tv-stations dezer dagen op de argeloze kijker loslaten, maar we hebben zelf een bescheiden poging tot jaaroverzicht gemaakt ;). U hoeft geen dubbele bodems te zoeken achter de amateuristische combinaties van afbeeldingen en geluid.



zaterdag, december 23, 2006

Ségo op zieltjesjacht in België

Les Français de Belgique au cœur du choix présidentiel
Carte blanche d'Arnaud Montebourg, porte-parole de Ségolène Royal.

Les 22 avril et 6 mai 2007, les Français seront face à un choix politique crucial pour leur avenir. Face à une droite dure, répressive, et berlusconienne qui n’offre d’espérance qu’aux nantis et aux gagnants de la mondialisation dérégulée, le parti socialiste français s’engage plus que jamais dans la campagne pour un nouveau projet de société. Le vote du 16 novembre dernier désignant à plus de 60% Ségolène Royal comme candidate du Parti Socialiste témoigne de cette soif de renouvellement qui secoue la France. Face à la défiance des Français vis-à-vis de leurs responsables politiques, Ségolène Royal s’engage à créer les conditions d’une véritable révolution démocratique qui permette à chacun de reprendre sa place dans le système politique et dans le système économique.


Cette révolution démocratique ne saurait être limitée aux questions nationales. Il est en effet de la responsabilité des Français de répondre à l’impasse constitutionnelle européenne, dans le dialogue avec l’ensemble de leurs partenaires européens et ce, comme l’a répété Ségolène Royal, sans arrogance. Nous appellons de nos vœux à cette révolution démocratique en Europe, à une Europe des peuples, où la décision politique sera le fruit de délibérations collectives claires et transparentes.

L’enjeu est de taille. Le rôle des Français de l’étranger est à ce titre essentiel. Parce qu’ils constituent aujourd’hui 750 000 inscrits dans 531 bureaux de vote ouverts à l’étranger. Parce qu’ils représentent une France ouverte et dynamique à l’Europe et au monde. En 25 ans, le nombre de Français votant depuis les bureaux de vote établis à l’étranger aura été multiplié par 5. Enfin, parce qu’eux aussi peuvent souffrir des mêmes conséquences des politiques économiques et sociales désastreuses mises en place par la droite. Le retrait du service public à l’étranger, symbolisé par les suppressions massives de postes dans les Consulats et la transformation de certains d’entre eux en d’improbables « Consulats d’influence », où le service à nos compatriotes est limité au strict minimum, en constitue une des illustrations criantes.


Les engagements de Ségolène Royal comprennent ainsi une vaste réforme de la représentation politique des Français de l’étranger. Celle-ci reposera sur l’élection de 10 députés des Français de l’étranger et sur la transformation de l’actuelle Assemblée des Français de l’Etranger en un véritable Conseil Général d’Outre-Frontière, doté de compétences décisionnelles sur l’action sociale, la formation professionnelle, les bâtiments scolaires et l’action culturelle de proximité.

Ségolène Royal fait le pari d’une citoyenneté ouverte, au-delà même du territoire de la République, pour que celles et ceux qui vivent à l’étranger se sentent parties du destin de leur pays. Les Français de l’étranger ne doivent pas être aux marges de la République, mais bien en son cœur. La France doit les écouter, les soutenir et les protéger. A l’âge de la mondialisation, ils sont les meilleurs représentants de nos valeurs, de notre culture et de notre économie.

C’est pour cela que les inscriptions sur les listes électorales à l’étranger doivent être massives. En Belgique, pour la première fois 39 bureaux de vote seront ouverts et répartis dans 10 villes du pays: Bruxelles, Liège, Anvers, Gand, Mouscron, Tournai, Mons, Charleroi, Namur et Arlon. Les Consulats Généraux de France à Bruxelles, Liège et Anvers seront ouverts jusqu’au 30 décembre inclus. Pour que cela change fort, il faut voter. Je viens à Bruxelles ce mardi 19 décembre pour soutenir la candidature de Ségolène Royal et pour encourager l’inscription de toutes et tous sur les listes électorales. Dans une Europe politique encore en devenir, chacun se souviendra qu’au printemps dernier, ce sont les Italiens de l’étranger qui avaient donné la victoire finale à Romano Prodi. Retenons la leçon et préparons ensemble l’élection de Ségolène Royal le 6 mai 2007.

Arnaud Montebourg
Député de Saône-et-Loire et porte-parole de Ségolène Royal

Découvrez les photos de la visite d'Arnaud Montebourg au siège du PS belge...

(bron: www.ps.be)

Vive La Belgique

Na enig YouTube-speurwerk stootte ik op dit hilarische filmpje. Justine Hénin zingt met de cast van Samson... Om het te besterven :).

maandag, december 18, 2006

Peiling La Libre 18/12



De enige echte en betrouwbare peiling is toe aan een nieuwe driemaandelijkse editie. Hieronder de nieuwe Kamerverdeling.

I. Vlaanderen
1. Percentages
Groen 6,1% (+2,3%)
sp.a-Spirit 20% (-4%)
CD&V-NVA 29,6% (+4%)
VLD-Vivant 17,6% (-7%)
VB 24,6% (+5%)

2. Zetels
Groen 4 (+4)
sp.a-Spirit 17 (-6)
CD&V-NVA 29 (+7)
VLD-Vivant 15 (-10)
VB 24 (+6)

II. Franstaligen (Wallonië + BXL)
1. Percentages
Ecolo 8,78% (+1%)
PS 35,04% (+1,5%)
cdH 17,42% (+3%)
MR 28,4% (-0,5%)
FN 8,34% (+3,8%)

2. Zetels
Ecolo 4 (=)
PS 24 (-1)
cdh 11 (+3)
MR 18 (-6)
FN 4 (+3)

III. Meerderheden
a) Rooms-Rood 81/150 = comfortabel
b) Rooms-Blauw 73/150 = noppes
c) Paars 74/150 = noppes
d) Paars-groen 82/150 = comfortabel
e) Tripartite 114/150 = super comfy

vrijdag, december 01, 2006

De splitsing van het kartel in zetels

Gisteravond op aandringen van een paar mensen een berekening gemaakt op basis van de uitslag voor de provincieraad.

Groen! 7,6%
sp.a-spirit 19,7%
CD&V 24,09%
N-VA 6%
VLD-Vivant 18,3%
VB 21,9%

Geeft ons in zetels:

Groen! 6 zetels (+6)
sp.a-spirit 18 zetels (-5)
CD&V 22 zetels (+1)
N-VA 4 zetels (+3)
VLD-Vivant 18 zetels (-7)
VB 21 zetels (+3)

Coalities:

1. Paars: 78/150 = meerderheid
2. Rooms-Rood: 74/150 = geen meerderheid
3. Rooms-Blauw: 72/150 = geen meerderheid
4. Olijfboom: 87/150 = meerderheid
5. Tripartite: 112/150 = twee derden

donderdag, november 23, 2006

Buitenkansje

Vandaag aangetroffen in de Fnac: het standaardwerk over de Eerste Wereldoorlog van John Keegan. Prijs: € 11,25. Een werk van een zeer goed militair historicus voor niet veel geld, dus... allen daarheen!

woensdag, november 22, 2006

Balkenende, de George Bush van de Nederlanden?

Interessant en zeer hard opiniestuk van Geert Buelens in DM vandaag.



Weg met Balkenende
door Geert Buelens


Jan Peter Balkenende is de George Bush van de lage landen, die een heilig geloof in de emanciperende werking van de vrije markt koppelt aan een reactionair waardendiscours

Geert Buelens
hoopt morgen te ontwaken in een nieuw land
Dat zou je niet zeggen, hè, van die doodbrave, door en door gereformeerde Jan Peter Balkenende - dat hij zich nog meer door spindoctors laat leiden dan de socialist Blair of de liberaal Verhofstadt. Maken die laatste twee er een sport van om via retorische opsmukoperaties de werkelijkheid veel en veel mooier voor te stellen dan ze is, Balkenende heeft deze sport tot kunstvorm verheven. De discipline heet: de tienduizend meter struisvogelen voor gevorderden. Van serieuze debatprogramma's tot de triviaalste roddelrubrieken op de commerciële televisie, overal verkondigt Balkenende dat de heilstaat nabij is. Dat doen politici natuurlijk wel vaker, maar nooit leefde ik in een land waar de retoriek zo ver af staat van de dagelijkse realiteit.

Stel je een land voor waar studenten taal- en letterkunde op de universiteit arriveren, maar geen onderwerp van een lijdend voorwerp kunnen onderscheiden. Een land waar studentenclubs niet langer wakker liggen van het sluitingsuur van de plaatselijke cafés, maar acuut actie voeren om beter wiskundeonderwijs te eisen in de middelbare school. Een land waar geschiedenis gedegradeerd is tot keuzevak en men van de weeromstuit een nationale canon wil opleggen. Een land waar studenten straks - om de concurrentie tussen de instellingen te verhogen - maand na maand van universiteit mogen veranderen, als was het hoger onderwijs een warenhuis, een duiventil of een zapmachine. Dat land bestaat. Het wordt geleid door heilsoldaat Balkenende.
Stel je een land voor waar de ziekteverzekering nagenoeg volledig geprivatiseerd is en patiënten meer en meer worden overgeleverd aan de grillen van zorgverzekeraars. Een land waar die zorgverzekeraars gynaecologen dwingen minder keizersnedes uit te voeren bij kinderen in stuitligging om zo te voorkomen dat vrouwen in een ziekenhuis gaan bevallen. Ook dat land bestaat. Het wordt geleid door gezinsman Balkenende.
Stel je een westers land voor dat kinderen in gevangenissen opsluit omdat hun ouders uitgeprocedeerde asielzoekers zijn. Die kinderen, vaak in dat land geboren en perfect geïntegreerd, komen achter slot en grendel terecht en mogen niet langer naar school. Dit land schendt hiermee het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind maar de minister-president betwist dat. Volgens hem zijn enkel de ouders verantwoordelijk voor deze toestand.
Stel je een land voor waar er zo vaak treinen uitvallen wegens seinstoringen, defecte voertuigen en materiaaltekort dat vertragingen van drie uur niet eens meer het nieuws halen. In dat land worden na de spoorwegen nu ook het bus- en tramverkeer volledig geprivatiseerd, ter meerdere eer en glorie van de vrije markt. De verkeersminister in het kabinet werd geleverd door de partij van Balkenende.
Stel je een land voor waarvan de leider in een open brief aan EU-commissievoorzitter Barroso beweert dat Europa "nog altijd iets van een droom heeft", dat Europa een "must" is, dat hij ontroerd was door de tranen in de ogen van de Oostblokregeringsleiders toen ze toetraden tot de EU om dan op een andere bladzijde van dezelfde brief Barroso te prijzen omdat onder zijn voorzitterschap Nederland een miljard euro minder moet bijdragen aan de Europese begroting. Een land dus waarvan de leider groepsegoïsme tracht te verkopen als een nieuwe vorm van Europees idealisme.
Stel je een land voor waar de kloof tussen rijk en arm dusdanig gegroeid is dat zestien welgestelde burgers in een open brief vragen of ze alsjeblief meer belasting mogen betalen om zo het verschil te verkleinen. Balkenende mocht zo'n brief ontvangen, ondertekend door onder meer columnist Jan Mulder, schrijver Geert Mak en voetbalinternational Khalid Bouhlarouz.
Stel je een land voor waar de premier naam maakte door kreten als 'fatsoen moet je doen' en een pleidooi voor normen en waarden, maar de doodstraf voor Saddam Hoessein zonder meer "gepast" noemt. De EU veroordeelde die straf officieel, maar de diepgelovige christen Balkenende bleek er een afwijkende mening op na te houden.
Terwijl er in Vlaanderen steeds minder besmuikt werd gelachen om de Nederlandse Harry Potter, ontging ons dat Balkenende eigenlijk de George W. Bush van de lage landen is: een religieus geïnspireerd hervormer, een polderrevolutionair die een blijvende stempel wil drukken op zijn land door een heilig geloof in de emanciperende werking van de vrije markt te koppelen aan een reactionair waardendiscours. En vandaag dreigt het scenario van november 2004 zich te herhalen. Tot onbegrip van de buitenwereld en wanhoop van de binnenlandse tegenstanders werd Bush herkozen. Net zo is de kans groot dat de zo gesmade, bespotte en verwenste Balkenende vandaag de verkiezingen wint.
Veel meer dan Belgen beseffen loopt (een belangrijk deel van) Nederland de VS achterna. Er is een religieus reveil aan de gang dat haaks staat op het vrijgevochten Hilversumimago dat wij van de televisie kennen. Nederland maakt niet alleen deel uit van de coalition of the willing van Bush, vorig jaar pleitte de christelijke onderwijsminister ook voor het onderwijzen van (het antidarwinistische) Intelligent Design. Daar werden nadien weliswaar Kamervragen over gesteld, maar haar positie kwam nooit in het gedrang. Als het CDA straks de verkiezingen wint, dan zal dat in zeer ruime mate te danken zijn aan de ethisch conservatieve plattelandsbevolking, die Nederland niet langer geassocieerd wil zien met het liberalisme van de Randstad (de overbevolkte vierhoek Rotterdam-Den Haag-Amsterdam-Utrecht). Ook het voorspelde succes van de radicale partij SP kan overigens als reactie op het 'alles moet kunnen'-discours begrepen worden, met dat verschil dat zij de oplossing langs links zoekt met welvaartsherverdeling en een sterke overheid. Dat laatste is voor het CDA - alweer, net als voor de Amerikaanse neoconservatieven - allesbehalve een prioriteit. De overheid trekt zich terug en laat de markt beslissen. Door de verzorgingsstaat uit te kleden wordt de mens vrij gemaakt. Dat is de diepste overtuiging van Balkenende.
Op het eerste gezicht gaan de Nederlandse parlementsverkiezingen over klassieke politieke onderwerpen als zorg, onderwijs, gezins- en asielbeleid. Daarachter gaan echter nog wezenlijker vragen schuil over de plaats van de politiek in een moderne samenleving en over welke graad van Verlichting de Nederlanders verkiezen. Balkenendes blinde geloof in de reddende werking van een organische volksgemeenschap beweegt in Vlaanderen enkel nog de donkerbruinste nationalisten. Ondanks zijn eigen slogan ("Kies voor toekomst") is een stem voor de minister-president een stem voor het verleden.
Geert Buelens is schrijver en hoogleraar moderne Nederlandse literatuur aan de Universiteit van Utrecht. Voor 'De Gedachte' schrijft hij om de twee weken een opiniestuk.

Publicatiedatum : 2006-11-22
Sectie : Opiniemakers

(bron: De Morgen 22/11)

woensdag, november 15, 2006

Bolkestein-light door Europees Parlement

'Uitkijken naar vervolg in eigen wet'

BRUSSEL - Nu de strijd rond de eenmaking van de markt voor diensten op Europees niveau gestreden is, kan het slagveld opschuiven van het Europese eind van de Wetstraat naar het Belgische stuk. Belgische drukkingsgroepen en politici warmen zich op voor de omzetting in Belgisch recht. De bedrijfswereld wil alvast dat dit snel gebeurt. Bij de SP.A-europarlementsleden staat fractievoorzitster Mia De Vits een stuk kritischer van Anne Van Lancker, die meeschreef aan het compromis. ,,Het is hoogst onzeker of de dienstenrichtlijn een eenvormig positief verhaal zal zijn van economische groei en jobcreatie'', aldus De Vits.

De Vits viseert voornamelijk de screening die de richtlijn aan elke lidstaat oplegt. ,,Elke lidstaat moet een lijst maken van alle vergunningscriteria voor elke dienstensector die onder de richtlijn valt. Ik verwacht enorm veel rechtsprocedures daarover bij het Europees Hof van Justitie. Of er 600.000 banen zullen worden gecreëerd, valt af te wachten. Zeker is alvast het vele extra werk voor advocatenkantoren en juristen''. De Vits vreest dat pas over een aantal jaar duidelijk zal zijn wat de juridische draagkracht zal zijn van de richtlijn.

Anne Van Lancker benadrukt dat de SP.A in het Parlement tot het laatste moment de tekst heeft willen bijschaven: ,,Dit is een definitieve tekst die nu moet worden omgezet naar nationale wetgeving. We zullen alvast aan het partijbureau rapporteren welke punten voor België de komende jaren heel belangrijk zullen zijn bij de omzetting''.

Belangrijke stap

,,Deze richtlijn betekent een belangrijke, eerste stap in het openen van de Europese markt voor diensten. Het compromis dat we vandaag goedkeurden, zorgt er voor dat de vrije dienstenmarkt geen dood artikel in de verdragen blijft'', aldus VLD-fractievoorzitter Dirk Sterkx. Hij benadrukt dat de vrije dienstenmarkt niet alleen voor de nieuwe lidstaten voordelen heeft.

,,Voor een exportland als België biedt een vrije markt grote voordelen. Een grotere afzetmarkt en minder administratieve rompslomp voor onze ondernemers. Meer vrijheid en meer mogelijkheden. Hopelijk kunnen we de komende jaren de dienstenmarkt nog verder liberaliseren''.

'Meer groei en meer jobs

De werkgeverskoepel VBO is tevreden over de goedkeuring. ,,Hiermee heeft Europa opnieuw een belangrijke stap gezet in de voltooiing van de interne markt. De dienstenrichtlijn is immers een belangrijke hoeksteen van de Lissabonstrategie en zal bijdragen tot meer groei en meer jobs in de EU'', zo verklaart Rudi Thomaes, gedelegeerd bestuurder van het VBO.

,,De schrapping van het oorsprongslandbeginsel en de mogelijkheid voor de lidstaten om wegens specifieke redenen hun markt af te schermen, mogen geenszins de deur openzetten voor protectionisme. Wij vinden het daarom een goede zaak dat de lidstaten hun nationale maatregelen die een beperking vormen op het vrij verkeer van diensten uitvoerig moeten verantwoorden bij de Commissie. Deze veiligheidsbuffer, voorgesteld door de Raad en nu bevestigd door het Europees Parlement, is absoluut nodig om te vermijden dat de interne markt zou worden onthoofd in plaats van voltooid'', zo waarschuwt Thomaes, die wel betreurt dat de interimsector niet onder de nieuwe richtlijn valt.

Omzetting in Belgisch recht

Alhoewel België -onder PS-druk- een van de enige landen was die niet akkoord gingen met deze tekst in de Raad, verwacht het VBO een correcte en tijdige omzetting van de richtlijn in Belgisch recht, met name uiterlijk tegen eind 2009. ,,Een evenwichtige dienstenrichtlijn heeft voor een open economie en KMO-land bij uitstek als België heel wat te bieden. Er is geen enkele reden om te twijfelen aan onze kansen op het vlak van export van kwalitatief hoogstaande diensten naar andere EU-landen. Elke andere houding zou van een manifest gebrek aan ambitie getuigen''.

De bouwsector is tevreden met de aanpassingen in de richtlijn. De lidstaten blijven de mogelijkheid behouden om bepaalde voorwaarden op te leggen. De Confederatie Bouw zegt tevreden te zijn dat de controle mogelijk blijft in het land waar de diensten gepresteerd worden, en dat er daadwerkelijk meer administratieve samenwerking hieromtrent zal komen die de noodzakelijke en afdwingbare aanpak van het zwartwerk, van de schijnzelfstandigen, of andere sociale fraude in de bouw concreet maakt. ,,Het vrijmaken van de Europese markt mocht dan ook geenszins gepaard gaan met sociale dumping, of het aanmoedigen of in stand houden van oneerlijke handelspraktijken of het vernietigen van de slagkracht van bonafide bouwbedrijven''.

''Nationale wetgeving niet uitgehold''

De reacties binnen de KMO-koepel Unizo liggen in dezelfde lijn. ,,De nieuwe richtlijn neemt een aantal administratieve verplichtingen weg waarmee vooral kleine bedrijven worden geconfronteerd bij grensoverschrijdend zaken doen, zonder evenwel de nationale wetgeving uit te hollen. UNIZO verwijst hier onder meer naar het in België geldende verbod tot verkoop met verlies en de Belgische wetgeving op de vestiging van grote handelsoppervlakten. De richtlijn respecteert ook het in België geldende arbeidsrecht. Diensten van algemeen belang en gezondheidszorg blijven buiten het toepassingsgebied''.

,,Bovendien wordt nu ook de eigenheid van het vrije beroep erkend, zoals gevraagd door UNIZO en haar Federatie voor Vrije Beroepen FVIB. De richtlijn geldt niet voor notarissen, deurwaarders, advocaten, geneesheren en apothekers. Alle andere vrije beroepen genieten van bepalingen waardoor hun eigenheid niet in het gedrang komt''.

(bron: DS Online)

zondag, oktober 29, 2006

Diversiteit, Ja; Onverdraagzaamheid, Nee!


De nieuwe campagne van de PES (Europese Socialistische Partij) roept alle Europese socialisten op om niet samen te werken met racistische of homofobe politieke partijen (Polen, Oostenrijk, Vlaanderen, Frankrijk, Italië...) en onbevreesd in het strijdperk te stappen voor diversiteit en verdraagzaamheid. Wie zin heeft om de verklaring te ondertekenen, kan dat hier doen. Voor België steunen EP-leden Anne Van Lancker, Mia Devits en Saïd El Khadraoui en staatssecretaris Didier Donfut (Europese Zaken) de campagne.


Gemeenteraadsverkiezingen en Oost-Vlaanderen

Nog een laatste berekening: de uitslag van de nationale partijen in de gemeenten in de provincie Oost-Vlaanderen.

Opgesplitst per arrondissement, rekening houdend met sommige kartels (20% groen, 80% sp.a), telkens n-va en cd&v opgeteld waar ze apart opkwamen:

1. Aalst-Oudenaarde
groen! 10.643 (4,08%) (-2,4%)
sp.a-spirit 52.559 (20,13%) (=)
cd&v/n-va 76.823 (29,42%) (+6%)
vld-vivant 82.522 (31,6%) (+5%)
vb 38.181 (14,62%) (-9%)

(verschil t.o.v. 2004)

2. Gent-Eeklo
groen! 33.523 (8,44%) (-3,7%)
sp.a-spirit 77.127 (19,41%) (+0,5%)
cd&v/n-va 128.131 (32,25%) (+9%)
vld-vivant 106.630 (26,84%) (+1,97%)
vb 48.436 (12,19%) (-7,93%)

3. Sint-Niklaas-Dendermonde
groen! 11.246 (4,21%) (-3,53%)
sp.a-spirit 46.632 (17,47%) (-1,43%)
cd&v/n-va 93.420 (34,99%) (+9,64%)
vld-vivant 60.710 (22,74%) (+1,91%)
vb 54.993 (20,60) (-6,19%)

4. Oost-Vlaanderen (alles samen)
groen! 55.411 (5,99%) (-3,10%)
sp.a-spirit 176.319 (19,05%) (+0,02%)
cd&v/n-va 298.374 (32,24%) (+8,8%)
vld-vivant 249.862 (27%) (+3,19%)
vb 141.610 (15,30%) (+7,62%)



Conclusie: cd&v/n-va profiteert het meest van het sowieso lagere aantal blokstemmers bij gemeenteraadsverkiezingen. Dat is een algemene trend, maar niet voor Aalst-Oudenaarde, dat in 10 van de 21 gemeenten blauw kleurt. Algemeen is cd&v in net één gemeente meer de grootste partij dan de vld dat is. sp.a verliest Dendermonde door het afscheid van De Batselier, maar herneemt Geraardsbergen én verovert Zwalm (hoewel de vld daar groter is, zie ik het als een sp.a-gemeente, gezien de dominantie van sp.a binnen het kartel Samba en de persoonlijke score van Bruno Tuybens). De meeste sp.a-groen!-kartels zetten niet zo veel zoden aan de dijk. De groene partij blijft in een aantal gemeenten opvallend groter dan de sp.a.



Voor de vld is het al bij al zo erg nog niet als verwacht. Dat heeft veel te maken met de vb-score. In veel gemeenten waar de partij de grootste was in 2004 (bijvoorbeeld Lokeren, Ninove) is het terug de blauwe partij die het heft in handen neemt.

Ségolène uitgefloten

PS : Ségolène Royal chahutée à Paris
LE MONDE | 27.10.06 | 14h31 • Mis à jour le 27.10.06 | 14h32

ne épreuve. Pour la première fois, Ségolène Royal a été contestée et chahutée par des militants lors du deuxième débat régional de la primaire socialiste qui a réuni, jeudi 26 octobre, au Zénith de Paris, devant plus de 5 000 personnes, les trois candidats à l'investiture présidentielle du PS. Huées et sifflets ont à plusieurs reprises couvert les applaudissements des supporteurs de la présidente de la région Poitou-Charentes. D'emblée, sa référence à François Mitterrand, "qui a inauguré cette salle en 1984", et à la date anniversaire de l'ancien président socialiste ont été mal perçues.Mais les réactions ont surtout été vives lorsque Mme Royal, prenant la parole après Laurent Fabius, a défendu son idée de créer des jurys citoyens. "Bien sûr, il y a le projet socialiste !, s'est exclamée la candidate. Mais il est dangereux et vain de fermer les yeux sur la crise démocratique profonde. A force de ne rien voir, on a ensuite une insurrection dans les urnes !"

Les sifflets ont redoublé lorsqu'elle a évoqué les "catégories populaires qui nous ont manqué en 2002" et ajouté : "Elles ne vont pas venir vers nous simplement parce que nous agitons le projet." "Hou !", s'est mise à crier une partie de la salle, dont l'accès avait été, comme la semaine précédente à Clermont-Ferrand, interdit aux caméras, photographes et radios au moment des discours.

Mme Royal a répété, déclenchant cette fois des ricanements : "N'ayons pas peur du peuple". Déstabilisée, elle a eu cette répartie étonnante : "La démocratie c'est comme l'amour, plus il y en a, plus elle grandit." Avant elle, Laurent Fabius avait ouvert le débat en lançant : "Chaque jour, ou presque, des idées nouvelles jaillissent autour de nous et même chez nous. Je voudrais ce soir proposer l'idée la plus nouvelle, celle avec laquelle aucune autre ne pourra rivaliser : qu'en 2007, le candidat désigné par le parti socialiste applique le projet socialiste !" L'ovation a fait place à quelques sifflets lorsque l'ancien premier ministre, partisan du non à la Constitution européenne, a abordé le thème de l'Europe.

Seul, Dominique Strauss-Kahn, dernier orateur, a tiré son épingle du jeu. Encouragés par ses partisans qui semblaient les plus nombreux, l'ancien ministre a rejeté "l'ordre juste" prônée par Mme Royal. "L'ordre est nécessaire mais il ne peut pas, à lui seul, faire un projet ! a-t-il affirmé. Le maître-mot de notre discours c'est : la vérité. Quelqu'un appelait tout à l'heure à respecter le peuple et à ne pas en avoir en peur, oui, il faut lui dire la vérité."

Le meeting s'achevant dans la cacophonie, le maire de Paris, Bertrand Delanoë, s'est dirigé le premier vers la sortie sans un mot. Dehors, les équipes des candidats s'échauffaient. Julien Dray, partisan de Mme Royal, en est quasiment venu aux mains avec Ramzi Khiroun, conseiller en communication de "DSK". Alors qu'il dénonçait devant les journalistes une salle "bourrée" par les strauss-kahniens, M. Dray a vu rouge lorsque M. Khiroun lui a lancé : "Ce soir, le jury populaire a tranché !" D'autres "royalistes" se consolaient en évoquant une crise de régime au PS. "Il y a toujours des soubresauts de la bête quand le vieux parti meurt", affirmait David Assouline, sénateur de Paris.

Mme Royal lançait un appel aux militants "à venir voter très nombreux" le 16 novembre, date du premier tour du vote. "Je ne m'explique pas ce qui s'est passé ce soir, disait-elle, mais c'est une épreuve supplémentaire qui va m'aguerrir." Les candidats ont rendez-vous le 7 novembre pour le dernier débat télévisé suivi, le 9, d'un meeting à Toulouse au terme d'un marathon qualifié d'"inutilement long" par la candidate.

Kanttekeningen bij het migrantenstemrecht (Le Vif L'Express)

Nog wat knipsels: Le Vif (Waals zusterblad van de Knack) heeft bedenkingen bij de kwaliteit van de allochtone verkozenen op 8 oktober.







let overigens op het foutje: het is niet Mimount Bousakla, maar Fauzaya Talhaoui die in de Antwerpse gemeenteraad belandde...

(bron: Le Vif L'Express, 13 oktober 2006, pp. 16-18)

What France needs (The Economist)

The Economist liet deze week zijn licht schijnen over de Franse presidentsverkiezingen. Als alternatief voor het "declinisme" (of het "ninisme" van Chirac) dromen ze van een "Madame Tatcher" die de publieke sector saneert (lees: decimeert) en de deuren opengooit voor de privé. Volgens het gezaghebbende Britse blad bestaat er weldegelijk een voedingsbodem in het land voor een neo-liberaal beleid... (voor alle duidelijkheid, het volgende stuk reflecteert geenszins mijn mening, maar het is interessant om eens aan de andere kant van de muur te kijken).

What France needs

Oct 26th 2006
From The Economist print edition

France is in a similar funk to Britain in the 1970s: a Madame Thatcher could restore its confidence


THERE is a palpably sour mood in France these days. As Jacques Chirac enters the twilight months of his 11th and (surely) final year as president, he is the most unpopular occupant of the Elysée Palace in the fifth republic's history. The government of his prime minister, Dominique de Villepin, has been paralysed ever since street protests forced it to withdraw a modest labour-market reform in the spring. The French have invented a buzzword: declinism, summing up the belief that the country is unreformable.

France matters. It is the world's sixth-biggest economy, a permanent member of the UN Security Council and a declared nuclear power. It was a founder of today's European Union, a driving force behind the creation of the single currency and—despite French voters' rejection of the draft EU constitution in May 2005—a longstanding promoter of deeper European integration. It is in part thanks to France's paralysis that the union is itself so uncertain of its direction. That is why Europe and the world are watching with close interest as the campaign for next spring's presidential election unfolds.

Our survey this week explains the gloomy background to that election. For ten years in a row, the economy has grown by less than the rich-country OECD average. The public finances are looking wobbly: public spending accounts for half of GDP, and in the past ten years the public debt has increased faster as a share of GDP in France than in any other EU-15 country. Above all, France suffers from stubbornly entrenched unemployment, which seems stuck at 8-10% overall, and over 20% for the young. It was chronic joblessness, as much as anything else, that lay behind the riots and car-burnings that exploded in the banlieues of Paris, heavily populated by disaffected Muslim youths, exactly a year ago. Today, these neighbourhoods remain tense: 21,000 vehicles were burned in the first six months of this year alone—twice as many as during the three weeks of rioting. A sense of exclusion lingers.

It's not impossible

Yet France is a country of contradictions. Its economy may be sluggish, but its workers are among the world's most productive. Its people are famously leery of globalisation and economic liberalism, yet France boasts some of the world's most successful multinational companies. Its public sector may be bloated and its tax burden excessive, yet the quality of its public officials is widely admired. Its mass-education universities come deservedly low in the world rankings, yet Paris's famous grandes écoles are among the best in the world. In short, France is a place in which, for almost every weakness, it is possible to find a matching strength.

The question is whether France can now build on these strengths by bringing in pro-competitive reforms—to its labour market, to its protected utilities and public monopolies, to its social model, to its public services and to its stifling regulatory system. There are reasons to be optimistic. Many of France's impressive businessmen are demanding change. The country's demographic outlook is healthier than its neighbours. Because it is less dependent on manufacturing than Germany, Italy and Spain, France has less to fear from low-cost Asian competition. It will always be hard to get reforms past the gauntlet of France's street protesters. But at least the government is not hobbled by the scratchy coalition politics that bedevils all attempts at reform in Germany and Italy.

And others have led the way. World-weary French commentators sometimes maintain that only smaller, more homogenous countries, such as Ireland, Finland, Denmark or the Netherlands can reform. But Spain has opened up its economy and Canada has restored its public finances. And look across the channel: in the 1970s Britain was suffering from declinism too. Many said that the trade unions were too strong, that reform was impossible. After all, one prime minister, Edward Heath, had made a valiant attempt at change in 1970-72, only to be unseated by a miners' strike—rather as Alain Juppé's bold reforms in 1995-97 were overturned by street protests. And yet after 1979 Margaret Thatcher showed that a determined government could shake up a sclerotic economy (and defeat the miners). It was a matter of leadership, above all.

The choices in spring

The real issue is not whether France is reformable—for the answer must be yes. It is whether there is a Madame Thatcher who has the courage to take on vested interests. The prognosis is not encouraging. On the left, three candidates will contest the Socialist Party's presidential nomination on November 16th. Even the most moderate, Dominique Strauss-Kahn, has signed up to an old-style socialist programme. Another, Laurent Fabius, has refashioned himself as a champion of the people against “hypercapitalism”. The front-runner and supposed moderniser, Ségolène Royal, has criticised the absurd rules on a 35-hour working week—but only for giving employers too much power over workers. On the right, Nicolas Sarkozy, the hyperactive interior minister, looks more promising. He preaches a “rupture” with past policies and an overhaul of the “social model”. Yet he was an interventionist finance minister with no apparent love for free markets, and has recently sounded softer on the need for radical reform.

Unpromising material, but then France's dame or homme de fer does not need to be quite as ironclad as the former British prime minister. When Mrs (now Lady) Thatcher embarked on her mission to convert Britons to the joys of wealth creation, Leonid Brezhnev led the Soviet Union and many still dreamed of a socialist Utopia. By contrast, France's hostility towards capitalism may be skin-deep—kept alive chiefly because politicians like Mr Chirac pander to it instead of confronting the French public sector with the realities of a global economy in which its private sector flourishes.

In Britain, where the private sector was much weaker, it took nearly two decades to turn around the economy. If the next French president can push through the reforms needed to restore the country's competitiveness, France could rebound far more quickly than the déclinologues assert.

(bron: http://www.economist.com/opinion/displaystory.cfm?story_id=E1_RDRDSVP)

Beveren-Standard 0-3

Voilà. Standard, club van mijn hart en dromen, is bezig aan een flukse opmars. Tot spijt van wie het benijdt stomen we weer onweerstaanbaar op naar de Belgische top. Zeg nu zelf, Genk kampioen, dat zou weer een aanfluiting zijn. Leve de gevestigde top-3 van het Belgische Voetbal.



Afgezien van de uitschuiver met Bossie en het feit dat we onze ploeg niet op orde hadden bij de seizoensstart, staan we terug vijfde. Op drie puntjes van Kluup en zes van Anderlecht/Genk. Dankzij de doelpunten van Defour, Conceiçao en Jovanovic. En de professionele aanpak van Michel Preud'homme. Zonder de eerste gerateerde wedstrijden zou Standard immers met 15 op 18 prijken. Onze verguisde ploeg-zonder-spits heeft met Milan Jovanovic inmiddels al een vleugelspeler die er 10 heeft binnengetrapt (waarvan 4 in de beker, ok...). De voorzetten van Sergio Conceiçao blijven van goudwaarde, de dribbels van Defour doen menig door overmatige bier- en frietenconsumptie pafferig hijgende voetbalsupporter op de adem trappen en de oerdegelijke vechtlust van Karel Geraerts straalt perfect de Luikse mentaliteit uit. Wist u dat Michel Daerden de nieuwe grasmat inhuldigde begin dit jaar?

vrijdag, oktober 27, 2006

Mededeling van de studentenvertegenwoordigers Rechten over de buispunten




De Gemeenschappelijke Examencommissie voor de opleiding Rechten heeft deze week een nieuwe regeling over deliberaties en buispunten aangenomen. Wij zijn daar als studentenvertegenwoordigers absoluut niet tevreden mee.

Hoewel in de meeste raden en commissies studenten vertegenwoordigd zijn, beslissen enkel de professoren over de deliberaties. Officieel wisten wij als studenten niet dat er een vergadering van de Gemeenschappelijk Examencommissie gepland was. Wij hoorden echter dingen waaien en hebben geprobeerd om via diplomatieke weg de buispunten te verdedigen. We hebben wel degelijk personen kunnen overtuigen van ons standpunt, maar blijkbaar was dit niet voldoende.

De nieuwe regeling houdt in dat je in elk Bachelorjaar 1 buispunt krijgt (tov 2 nu), als je gemiddeld minstens 600/1000 haalt (tov 550 nu). In de Masterjaren zijn er geen buispunten meer voorzien. Tweede licentie is een bachelorjaar, derde licentie is een masterjaar.

Wij zijn daar absoluut niet tevreden mee. We hebben dit onder meer op de Faculteitsraad al duidelijk laten horen.

De komende dagen en weken zullen er stappen ondernomen worden tegen deze beslissing. De kans is groot dat het VRG daarbij wordt betrokken. We zijn er immers van overtuigd dat we als studenten genoeg argumenten hebben om voor een redelijke deliberatieregeling te pleiten. Hoewel we er strikt genomen niet over kunnen meebeslissen, zullen we er alles aan doen om zo veel mogelijk professoren onze terechte zorgen te laten horen. Je kunt op ons rekenen.

Je hoort ongetwijfeld nog van ons.

Frederik Dhondt, Koen Hoornaert, Lien Coenen, Jonas Riemslagh, Sebastian Serruys
(Faculteitsraad Rechtsgeleerdheid)
Matthias Laevens (Raad van Bestuur UGent)