zaterdag, juli 29, 2006

Nobert De Batselier


Ik had het beloofd in een eerdere post, dus zal ik het meteen maar doen ook. Terugkomen op het afscheid van Norbert De Batselier als voorzitter van het Vlaams Parlement. Want De Batselier verdient beter dan wat hij deze zomer over zich gekregen heeft. Akkoord, het is niet verstandig om een uittredingsvergoeding te houden waar je bij een overstap naar vergelijkbare functies afstand van moét doen. Als het vleesgeworden chagrijn van zijn assemblée, de heer Eric Van Rompuy er zich nog eens op stort, krijg je natuurlijk het ideale recept voor wat emotionele krassen, bloempottengooien en verwijten.

Toch mogen we niet vergeten dat "Bats" in de eerste plaats een inhoudelijk politicus was. Iemand die manifesten schreef en zich niet schaamde om zich eens ideologisch te laten gaan over de SP.A. Iemand die ook in zijn beleid niet bang was om gevestigde waarden en heilige huisjes te trotseren. Ik herinner me nog hoe ik als kind naar de heroïsche strijd met Luc Van Den Brande, gesteund door een des duivels te keer gaande landbouwlobby, luisterde op het radionieuws. De Batselier stond -in een tijdperk van genereuze overbemesting- voor de witte ridder die er niet voor terugdeinsde om de sector op zijn verpletterende verantwoordelijkheid voor ons milieu te wijzen. Gelukkig zijn de geesten ook bij de landbouw intussen al flink gekeerd. Maar in 1995 was daar nog geen sprake van. Men leefde in de overtuiging Europese milieudoelstellingen te kunnen blijven aanvechten tot in het oneindige. Vlaanderen werd quasi integraal ingekleurd als "zwart" gebied, en dat zou de spreekwoordelijke doodsteek zijn voor de landbouw. As if...


Ook zijn werk met wijlen Maurits Coppieters (Het Sienjaal) was baanbrekend. Ondanks de lauwe interesse van het toenmalige agalev en de ook al niet bijster enthousiaste Louis Tobback, brachten figuren als De Batselier en de respectabele VU-man het idee van progressieve frontvorming (dat nooit weg is in de Belgische politiek) weer naar voor. Om te waarschuwen tegen een rechts-liberale hergroepering (die er ook nooit gekomen is), maar ook om in een veranderende maatschappelijke context de zinloze verdeeldheid van linkse mensen over ACW, Groen, SP.A en zoveel andere organisaties aan de kaak te stellen. Hoeveel beslissender kan een groot blok immers niet zijn, dan al die belangengroepen samen. Het vormde tegelijk ook een aandringen bij het ACW om eens kleur te bekennen. Wat primeert voor zo'n beweging? Het christelijke of het progressieve?


Electoraal succesnummer De Batselier zorgde ook voor een doorbraak van jarenlange CD&V-hegemonie in zijn stad Dendermonde. Bij de parlementsverkiezingen was hij in zijn arrondissement steevast goed voor 20 000 of meer voorkeurstemmen.

Het is toch vervelend als je tijdens de middagpauze van je vakantiejob in de Franstalige krant Le Soir (niettegenstaande 's mans nogal regionalistische ingesteldheid) een heel lovend artikel leest. Terwijl de Vlaamse commentatoren over elkaar vallen om het scherpst hun verontwaardiging uit de drukken over de woorden "grabbelcultuur" en "graaisocialisme". De carrière van een verdienstelijk politicus verdient een waardiger einde.

Geen opmerkingen: