zondag, december 31, 2006

... van het jaar

1. Belgisch Politicus van het jaar


Daniël Termont verpletterde de tegenstand met 32% bij de gemeenteraadsverkiezingen. Niet in het minst de infame schoelies van het VB, die in Gent achteruit gingen. "Gent is New York niet, maar het is ook Lotenhulle niet" tekent de natuurlijke charme van de volkse sp.a'er: ook al drukt hij zich niet bijster fijnzinnig uit, hij bewandelt blijkbaar de juiste weg om de kleine man terug te halen. Nah. Twintigduizend Gentenaars vonden dat ook.



Patrick is natuurlijk evengoed de politicus van 2006, maar de Gentse prestatie wordt -onterecht- een beetje minder in de bloemetjes gezet. De sp.a at hier niet (alleen) de stemmen van de centrumpartijen op, maar kreeg ook de steun van wie het minder goed heeft.

2. Internationale politica van 2006


Nancy Pelosi. De nieuwe vrouwelijke (en democratische) speaker van het House of Representatives is alles wat Bush niét is. Slim en gematigd, bijvoorbeeld. De landslide-overwinning van de Democraten in de parlementsverkiezingen eind dit jaar vormt hopelijk het begin van het einde voor de Republikeinen. Na tien jaar verliezen ze controle over het Congres, binnen twee jaar de president? Misschien mag ik hier volgend jaar overigens Ségolène Royal plaatsen als eerste vrouwelijke leider in Frankrijk.


Deden het dit jaar ook niet slecht: Romano Prodi, die ondanks zijn leeftijd en het moeilijke politieke schaakbord in Italië, Berlusconi eruit wist te gooien. Als hij even tijd heeft om te ontsnappen aan zijn binnenlandse politieke problemen, zit er een geëngageerd federalist in de Europese Raad. Wat we alleen kunnen toejuichen.



Merk op dat Latijns-Amerika binnenkort als contintent mag worden herdoopt in "Links"-Amerika. Ook Lula Da Silva, Evo Morales en vreemde vogel Hugo Chavez (van wie de speech voor de AV van de VN over "de duivel" niet licht zal vergeten worden) hadden een voorspoedig jaar. Hoewel we vraagtekens plaatsen bij de relaties van deze laatste met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad...

3. Cultuurfiguur

Muse. Schitterend optreden op Werchter en o zo zalige herhaling in het Sportpaleis twee weken terug. Zeer goede nieuwe plaat met Black Holes & Revelations. Groep die nu nog veel jonger is dan toen ze ooit begonnen. Bijzondere dank voor het sublieme einde van "Knights of Cydonia".



Komen ook op het podium: René Jacobs voor zijn betoverende Mozartopvoeringen in Parijs (Toverfluit, die Entführung), de RTBf voor het lef om integrale opera's uit te zenden in de normale avondprogrammatie en het NTGent, om met Martens een toneelstuk te maken over een bijzonder moeilijk onderwerp (de jaren '70 en '80) in een gedurfd concept (monoloog).



Met verve gebuisd in de categorie cultuur: de Vlaamse Opera voor haar slechte programmatie 2006-2007, waardoor ik mijn abonnement niet heb verlengd.

4. Sportmensch van 2006



Justine! Justine! Justine! Geen discussie. Volgend jaar gewoon drie matchen meer winnen (de finale van Wimbledon, de Australian en de US Open) en haar resultaten vormen de perfecte reflectie van haar talent. Zelden meer genoten van haar academische en hyperprecieze slagenarsenaal dan afgelopen jaar. Terecht nummer 1. Ook andere landgenoten maakten zich verdienstelijk (Tia Hellebaut, Tom Boonen, Kim Gevaert etc.), maar de perfectie kan je gewoon niet kloppen.

5. Verliezer van het jaar



Jean-Marie! Jean-Marie! Jean-Marie! U weet vast al over wie ik het heb. J-M Dedecker uit Oostende. Waande zich onverwinnellijk als een waar judo-kampioen terwijl hij de VLD het hele jaar door naar hartelust flagelleerde met onbehouwen uithalen naar mensen die de partij hebben grootgemaakt en daarvoor royaal beloond werd in De Stemmenkampioen, het internetpanel van de gerenommeerde kwaliteitskrant Het Laagste Nieuws. Tot hij met de realiteit werd geconfronteerd. Jean-Marie IS geen stemmenkanon. De partij verliest ook met hem erbij. Enige planning zal hen wellicht niet vreemd zijn, maar toch is het een moedige daad van de VLD-top om hem er ook effectief uit te zetten.

Had men dit een jaar eerder gedaan, was veel miserie de blauwe partij bespaard gebleven. Ook al vertegenwoordigt hij 40% van de bij de partijvoorzittersverkiezingen opgedaagde militanten (heeft dit niet eerder te maken met de zwakte van de andere kandidaat?), er is gewoon niet veel liberaal aan die man. Bokskampioenen kunnen blijkbaar premier van Slowakije worden, maar bij ons zal het gelukkig niet zo ver komen.



Bijna had ik Dedecker genomineerd voor "aardverschuiver van het jaar", toen hij op zijn eentje het kartel CD&V/N-VA naar de Filistijnen leek te helpen, maar het heeft niet mogen zijn. N-VA-voorzitter Bart De Wever en Geert Bourgeois blijken toch niet zo'n verstokt rechtlijnige Vlaamsch-nationalisten te zijn als ik dacht. Ze kozen (zekere) mandaten boven principes (en onzeker alleen naar de kiezer trekken). Ik moet overigens mijn bewondering uitspreken voor Bart De Wever, die voor het eerst sinds ettelijke decennia de CD&V heeft doen verklaren dat ze volgens waarden en principes handelen. Dat moet een historisch unicum zijn. Exit Jean-Marie. Die nu alleen nog een politieke toekomst heeft bij het VB. Tenzij hij toch nog de handen in elkaar slaat met Jean-Pierre Van Rossem.



Hebben ook recht op een podiumplaats in deze categorie: Jan Boskamp (de man die Standard naar de titel moest leiden, maar meer grapjes over zijn taalgebruik heeft nagelaten dan wat anders), Wouter Bos (die dacht meer stemmen te kunnen winnen door naar rechts te gaan) en Rita Verdonk (die haar partij verscheurde op jacht naar Fortuynstemmen, waardoor de VVD nu in de oppositie zit).



... ik vergat bijna de scheidsrechter uit de wedstrijd Portugal-Nederland op het WK ;). Meneer Ivanov was de naam?

6. Pechvogel van het jaar

De vaste lezer van deze blog weet dat ik een boontje heb voor de passie en de ongeveinsde overtuiging waarmee Laurette Onkelinx de politiek bedrijft. Toch was 2006 voor haar geen gemakkelijk jaar. Het is in de jaaroverzichten al uitentreure aangehaald: ontsnappende gangsters (een keer of drie), veroordeelden die foutief te vroeg worden vrijgelaten, buitenlanders die niet zo hoffelijk zijn niet meer terug naar België te komen, problemen met Erdal... Maar Laurette is een harde. Hoewel ze in deze dossiers waarschijnlijk niet vrijuit gaat, verdient ze toch bewondering voor de manier waarop ze zich staande heeft gehouden tegen haar collega's (amai Patrick Dewael... als je De Standaard van dit weekend mag geloven), de pers en de achterban. Oeps... we waren bijna de oppositie vergeten in ons rijtje. En ondanks haar blunders in het strafrecht, lijken haar ideeën voor de burgerlijke procedure wel goed te zijn (o.a. de mogelijkheid om rechters een stuk van hun loon in te houden als ze niet productief genoeg zijn, de uitbreiding van de rechtsbijstand).



Buiten de politiek is de pechvogel van het jaar ongetwijfeld de burgerbevolking in Libanon en Irak. Speelbal tussen de Hezbollah en Israël, die beiden niet echt veel oog hebben voor detail bij het uitschakelen van de andere, moeten de eersten aanzien hoe een bijna heropgebouwd land op een maand tijd in puin werd geschoten met tanks en bommen. De anderen zitten stilaan vier jaar aan een stuk in een orgie van geweld geklemd tussen terroristen, plaatselijke clans en een op short-term-cash gerichte Amerikaanse bezetter.

7. Lul van het jaar


Jean-Claude Van Cauwenberghe. Elk woord dat deze man uitspreekt, wordt achterhaald door een volgend Carolo-schandaal dat aan het licht komt. Er is weldegelijk een systeem-Van Cau (geweest?), dat het overheidsapparaat in de grootste stad van Wallonië heeft vergiftigd en de inwoners permanent besteelt. Wie niet akkoord gaat met Van Cau, zoals pers (Le Vif/RTBf), gerecht en partijtop hebben mogen ervaren, krijgt een leuke scheldpartij te verwerken. Liefst in het publiek. Dat de militanten dié man blijven steunen, is hoogst merkwaardig.



Zijn copains mogen ook op de foto.

8. Ontdekking van het jaar



9. Comeback van het jaar



Wilfried Martens. Zelden geziene interesse voor een Belgisch "staatsman" bij de publicatie van zijn mémoires, die wat ons betreft, Belgisch boek van het jaar mogen worden. Niet zozeer omwille van de literaire kwaliteiten, als wel voor de inkijk die het geeft in de carrière van een politicus van zijn generatie. Heel interessant om erbij te lezen is overigens Mont Ducal van Hugo De Ridder (in dezelfde week als de mémoires van Martens gekocht, het ene in de Fnac, het ander bij De Slegte). Zeer sterk toneelstuk in het NTGent (zie hoger). De staatsman waar die Martens had willen zijn.

2 opmerkingen:

S- zei

Met jouw eerste punt ben ik het echt eens, voor mij is Daniël Termont ook de politicus van het jaar. De uitslag in Gent vind ik dan ook, zowel in absolute cijfers als relatief, veel sterker dan die in Antwerpen. De uitslag stemde daarenboven perfect overeen met mijn gevoel over Gent en het stadsbestuur.

Peter zei

Allé allé, niet zo vlaams-nationalistisch. Toch Vlaamsgezinder dan liberaal: liever met CD&V garant staan om een stap vooruit te zetten, dan het nieuwe "liberale" partijtje te worden van JMDD, daar ergens langs de zijlijn...