donderdag, maart 15, 2007

De Paviagroep (bis)

Ik had een tijdje geleden aangekondigd een ietwat diepgravender commentaar te geven bij de voorstellen van de Paviagroep. Zoals de trouwe lezer van deze blog wellicht weet, ben ik principieel voorstander van een systeem van federale kieskring in België en deel ik grotendeels de motivatie van de opstellers van het Pavia-voorstel om tot zo'n systeem te komen. Ook de integratie van de rechtstreeks verkozen en gecoöpteerde senatoren in de nieuwe Kamer, vind ik een goede zaak. Toch heb ik bezwaren tegen de volgende zaken:

1. Het beperken van de nationale mandaten tot 15 parlementsleden:
- Dit aantal is veel te laag: 15 zetels verdelen over de huidige politieke Kamerfracties, leidt ertoe dat slechts 1 of 2 personen verkozen zullen raken. Men probeert dit op te lossen door een "lijstenverbinding", waarbij bijvoorbeeld de PS en sp.a-spirit lijsten aan elkaar kunnen koppelen. Dit lijkt me slechts een halfslachtige oplossing, ergens tussen federale en taalkundig gescheiden partijen in.
- Bovendien krijg je het gevolg dat de provinciale kieskring ontegensprekelijk de belangrijkste zal blijven. Als er 135 zetels blijven liggen in de provincies, zullen partijen wel zeer snel weten wie ze waar inzetten. De kopstukken blijven gewoon in de andere kieskringen opkomen, omdat ze daar zetels kunnen laten kantelen. Het belang van de Kamer is dat ze meerderheden levert om een regering te vormen. 15 individuen installeren, zal die logica niet breken.

2. Het instellen van een mogelijkheid tot dubbele kandidatuur:
- Werd eerder door de afdeling wetgeving van de Raad van State en het Arbitragehof ongrondwettelijk bevonden. Met recht en reden. Je kan geen twee keer kandidaat zijn voor dezelfde assemblee in twee verschillende omschrijvingen. Net als art. 49 G.W. bepaalt dat je niet tegelijk van Kamer en Senaat kan deel uitmaken, is het evengoed kiezersbedrog om én nationaal én provinciaal te kandideren. De kiezer moet het effect van zijn stem kunnen inschatten. Het Pavia-systeem versterkt eigenlijk nog de particratie.
3. De grondwetswijziging om kiezers "meer dan één stem" te geven
- Om de federale kieskring electoraal evenveel gewicht de geven als de provincies, stelt men voor om elke kiezer gewoon twee keer te laten stemmen voor dezelfde vergadering. Net zoals dat in Duitsland het geval is met de Erststimme en de Zweitstimme. In principe heb ik hier geen probleem mee. De facto komt dit neer op een compensatie voor het niet langer verkiezen van de Senaat.
4. Wat dan wel doen?
Zie het standpunt van animo StuGent: de 40 rechtstreekse en 10 gecoöpteerde senatoren overhevelen naar de Kamer, die voortaan uit 200 leden bestaat. 50 mensen rechtsreeks nationaal verkiezen, de rest in de provincies. Kandidaten uit Brussel (N) of de Rand (F) uitspelen op de nationale lijsten en B-H-V verticaal splitsen (met 10 provinciale kieskringen en een aparte kieskring Brussel).

Geen opmerkingen: