zaterdag, september 15, 2007

Sjakos vs. Piket (de voorzittersverkiezingen bij sp.a)

Quel bordel! Wat is er in rode middens allemaal niet opengebarsten sinds de verkiezingen? De dag dat Johan Vande Lanotte zijn ontslag aankondigde, is zijn gezag blijkbaar ook aan stukken gevlogen. Iedereen lijkt het oneens met iedereen en de polarisatie rond een goed/slecht dilemma lijkt zich niet meer af te tekenen, ze is gewoon al een feit. Een sp.a-afdeling van 5000 leden (Antwerpen) die anders denkt dan het voorstel van haar bestuur. Zelfs in Charleroi, op het hoogtepunt van de crisis, gebeurt dat niet. Poging tot analyse:




1. Johan weg = geen consensusfiguur meer in de partij. Gevolg: iedereen zegt vrank en vrij "zijn gedacht" over de praktijken van de Teletubbies. Gennez krijgt alles op haar hoofd. Hoewel ze zeker een "product van/actieve participant aan" de autoritaire hippe/managerscultuur is, maakt gewoon het toeval van haar lancering op dit moment uit, dat ze alle builen vangt. Eigenlijk moet men hier het proces van Janssens, Vandenbroucke en Vande Lanotte maken, niet van Gennez. Maar soit. Als de dag des oordeels gekomen is, is het aan de kandidaat om de brokken op te vangen.




2. Oude afrekeningen vermengen zich zeker met oprechte kritiek. De vraag is alleen of iemand per definitie ongelijk heeft, als hij/zij nog ergens een rekening heeft uitstaan. Moeten we per definitie niet naar de clan-Detiège of Bob Cools (Antwerpen) of naar de vakbond (nationaal) luisteren, omdat ze zich persoonlijk te kort gedaan voelen?




3. sp.a rood krijgt meer gewicht in de partij dan het, op basis van inhoudelijke en andere wervingskracht, in normale omstandigheden zou krijgen. Bij gebrek aan een degelijker links alternatief, kiest men voor wat voorhanden is. De magie van neutrale "managersoplossingen" is uitgewerkt. Vande Lanotte wil een inhoudelijk debat, waarbij zal blijken dat de oplossingen van Gennez "redelijker" zijn dan die van De Bruyn. Ondanks de duidelijke inhoudelijke tekortkomingen van de intentieverklaring van De Bruyn, houdt dat mensen niet tegen om ervoor te stemmen. Teken dat het project-Gennez compleet de bal misslaat. Als Vande Lanotte/Vandenbroucke onze achterban niet kunnen motiveren, hoeft het dan te verbazen dat het met de kiezer ook niet gelukt is?




4. Politiek is niet alleen inhoud, maar ook emotie. Precies daar zijn de kopstukken uit de bocht gevlogen:
- Freya Van den Bossche en Vande Lanotte met hun denigrerende behandeling van de vakbond n.a.v. het Generatiepact. "Wie links de rug toekeert, kijkt naar rechts" is veruit de domste uitspraak van een socialist de afgelopen jaren. Ja, Johan, je had misschien wel gelijk. Maar heb dan toch het verstand om dat niet te zeggen. Mensen, die je natuurlijke bondgenoten zijn, in het gezicht spuwen, lost niets op. Freya was dan zo mogelijk nog platter door het ABVV te beschuldigen van leugens i.v.m. het pact. Ook al kan dat in bepaalde gevallen zo geweest zijn, het is opnieuw een politieke flater. Niet inhoudelijk, wel emotioneel. In het geval van Freya kan men hier misschien argumenteren "dat ze nog niet tot de jaren van verstand gekomen is", maar voor Vande Lanotte kan je niet anders zeggen dan dat hij vet gebuisd is voor het opleidingsonderdeel "niet-rationele politieke vaardigheden II". Het was misschien nog te doen om het ongenoegen onder controle te houden (onder Stevaert was de partij-interne situatie niet veel beter), maar zo'n dingen slaan diepere wonden dan je denkt.




- Nummer twee: Patrick "le simple d'Anvers" Janssens en Vande Lanotte door zich denigrerend uit te laten over het programma van sp.a rood. Het kan inhoudelijk inderdaad misschien zo zijn dat ze wel gelijk hebben en dat het allemaal niet erg uitvoerbaar is. Een klein kind weet dat. Maar toch stemt men voor De Bruyn. Dan moet je toch de emotionele intelligentie hebben om te zien dat men niet voor het concrete programma voor hem stemt, maar om de algemene tendenzen. En dan is het extra dom om de underdog nog eens wat sympathieker te maken. Door en passant ook nog wat centrumkiezers weg te jagen, die denken dat sp.a een communistische partij geworden is.



- Gennez krijgt dit nu dubbel en dik terug. De kandidaat-voorzitter moet nu mensen kunnen motiveren en achter haar krijgen. Niet alleen op basis van een rationeel discours, want daar hebben de militanten even genoeg van. Zonder passie, of een verduiveld goede toespraak, zal het haar niet lukken. Voor wie het compleet onbegrijpelijk lijkt, dat de wauwelende Erik De Bruyn, die maar moeilijk uit zijn woorden raakt, het vertrouwen van mensen krijgt: hij zit inhoudelijk in de "juiste" richting, hij brengt mensen in zekere zin troost. Gennez enkel nog wat extra vernedering.




Ik kijk met spanning uit naar het vervolg. Hopelijk bedaren de gemoederen wat. Maar ik wil ook niet dat Gennez deze verkiezingen "zomaar" zou winnen uit een beweging van plichtsbesef bij de leden. Het is nu niet het moment om gedisciplineerd en zonder nadenken (zoals men dat al 20 jaar gewoon is) gewoon "ja" te stemmen. Eerst denken, dan doen. En je laten overtuigen door de beste kandidaat. Wint Caroline Gennez het dan, des te beter. Dan heeft ze pas "echt" gezag als voorzitter en kan ze spreken en handelen vanuit een eigen legitimiteit.

In normale omstandigheden zou De Bruyn weinig kans maken op mijn stem. Nu weet ik dat zo niet. Als Gennez effectief zwakker uitvalt, zou ik wel eens geneigd kunnen zijn voor de minst slechte van de twee te kiezen. Die overigens (gezien de steun van de vakbond) mathematisch misschien niet zo'n slechte kansen heeft.

Geen opmerkingen: