dinsdag, oktober 30, 2007

Quality Time mit Herr GG im HHH

Schitterende boekvoorstelling van "Pelures d'Oignon" (Het schillen van de ui, in een de Duitse titel correcter benaderende Nederlandse versie) vanavond in het Heinrich Heine-huis (stichting van de Duitse studenten op de cité, op wandelafstand van hier). Hoewel niet gespeend van enige nederige verering voor de Grootmeester, een uitstekende kans om hem eens zelf te horen voorlezen (in een picturaal literair Duits, gevolgd door een al even literaire Franse vertaling, gebracht door de omzetter zelf), in dialoog te zien treden met een panel experten en met het publiek. Het is van mijn lectuur van "De Blikken Trommel" (ongeveer zes jaar terug) geleden dat ik Grass nog ter hand genomen heb, maar dat zal binnenkort veranderen.





De controverse rond zijn (in "Pelures d'Oignon") geuite bekentenis van SS-lidmaatschap op 17 jaar, tegen het einde van de oorlog, was een paar maanden terug in Duitsland zeer actueel. Grass werd door enkelen beticht van verraad en bewust voorliegen van zijn lezers. Zijn hele oeuvre, dat op min of meer rechtstreekse wijze gebaseerd was op zijn oorlogservaringen als inwoner van Danzig (Gdansk), stad die te paard zit tussen Duitsland en Polen, leek vanuit dit perspectief op losse schroeven te staan. Toch klopt dit niet en moeten we ons veeleer bij het tegendeel aansluiten. Net zoals Grass zijn veel getuigen (of beter "participanten") aan dit vreselijke en onverwerkte verleden, er nog niet toe gekomen om het te bespreken met de mensen rondom hen. De waarde van Grass' bekentenis ligt net in het specifieke karakter van de oorlogsjaren voor Duitsland.





Men kan moeilijk voorhouden dat hij iemand is die de publieke opinie wil voorliegen, in die zin dat hij zelf overtuigd Nazi zou geweest zijn, met de kennis die we vandaag hebben van het regime. Zijn verdienste is net de kritiek die hij, door zijn werk, wereldkundig heeft gemaakt en de morele hulp-bij-verwerking die hij de Duitse natie erin biedt. Ook zonder de finale bekentenis over wat hij op 17-jarige leeftijd, actief, gedaan heeft, is dat waardevol. "L'aveu" uit zijn laatste boek versterkt het enkel alleen nog maar. Het is mogelijk dat een overtuigd (sociaal-)democraat zich laat meeslepen in een collectieve, racistische "epigoon-ideologie". Je kan dat niet goedpraten. Reden te meer waarom het niet evident is om het publiek te maken. Je kan een dergelijke bekentenis ook pas goed plaatsen als je eerst de kritiek hebt gelezen. Er is een reden waarom Grass zich afzet tegen het Nazisme. Los van de algemene kritieken die men op het regime kan geven (niveau 1). De meeste Duitsers of andere bezette volkeren kunnen verder gaan, aangezien de praktijk van het politieke regime hebben meegemaakt (niveau 2). Maar de kritiek bij Grass komt van veel dieper, namelijk van iemand die er actief aan meegewerkt heeft (niveau 3). Ook al was hij maar 17 jaar, hij ontkent zeker niet dat hij met volle overtuiging in het systeem stapte.





Het kan de verdienste van literatuur zijn, om zaken bespreekbaar te maken. Of misschien beter "uitspreekbaar". Grass vertelde over de stroom ("eine Unmenge") aan lezersbrieven die hem bestookte na de bekentenis. Honderden ouderen die, na lectuur van het boek, met hun kinderen over de oorlog konden spreken. Maar ook evengoed kleinkinderen die het in de omgekeerde richting mogelijk zagen worden met hun grootouders. Het nazisme heeft twaalf jaar gewoed in Duitsland, maar het zal "des éternités" nemen om het te verwerken. Waarom? Omdat het mensen confonteert met een anti-beeld van wat ze denken te zijn. De dérapage van de Weimarrepubliek tot in 1933 heeft haar oorzaken. Grass kan die niet geven, maar ziet wel als vitaal herkenningsteken een gebrek aan mensen die de democratie kunnen schützen. Beschermen. Die haar levendig houden door haar basiswaarden te vernieuwen en actief te promoten. In die zin wist hij ook zeer mooi een lijn door te trekken naar het onwezenlijke nieuwe "herenigde" Duitse pratriottisme: na de tweede wereldoorlog, aldus Grass, heeft rechts het idee van Duitse natie stilaan terug opgeëist.





Links vluchtte weg in "kosmopolitisme", om niet meer herinnerd te hoeven worden aan de gruwelen (contrast met de Franse situatie, waar het concept staat, dat historisch ook al veel langer bestaat, over partijgrenzen heen, ingeburgerd is). De Duitse federalistische cultuur, waarbij een zeker pluralisme aan culturele polen ook vandaag bestaat (Weimar, Dresden, Leipzig, Bonn, München... niet alles komt uit Berlijn) verhindert een eenvormig Duitse identiteit. Wat de federatie samenhoudt, niet alleen juridisch maar ook cultureel, is de Grondwet. Grass pleit voor Verfassungspatriottismus: de in de Grondwet aangegeven rechten en vrijheden, gehandhaafd met federaal toezicht vormen de kern van de democratische rechtsstaat. Niet alleen in de structuren, maar ook in de mentaliteiten: juridische waarden moeten als culturele en ideologische bakens hardnekkig verdedigd worden. Wat de democratie is niet alleen in dictatoriale regimes in gevaar, zoals in Grass' kindertijd. Ook vandaag leidt een verslapping van deze democratische waarden tot een machtsovername van het kapitaal (woorden van Grass, The silent Takeover), dat enkel financieel en economisch, maar niet vanuit de mensen gelegitimeerd wordt.





Wie had beter een ideologisch programma voor een oprecht verontwaardigde jurist kunnen beschrijven? Grass is van kapitaal belang. Niet alleen voor Duitsland, maar voor het hele continent. Democratie is een universele waarde, die overal van toepassing is, en vormt ook m.i. de kern van de moderne sociaal-democratie of het moderne socialisme (welke term je ook wil gebruiken). Het is overigens ook een van de basisredeneringen bij Marx (cf. het boek van Attali, even terug besproken op deze blog). Macht en tegenmacht verhindert dominantie en uitbuiting van de zwakkere. En maakt de samenleving ook beter en sterker. Het garandeert individuele rechten en vrijheden, tegen anonieme organisaties (staat, multinationale onderneming, kerk...) die denken dat zij alleen mensen de wet kunnen stellen. Je kan het formaliseren in een hiërarchie der rechtsnormen (wat in de praktijk de meest efficiënte afdwinging is voor een rechtbank), maar toch ontneemt deze notie iets cultureel, bijna sacraal aan juridische normen die niet zijn zoals alle andere.

Door te zeggen dat een norm tot een Grondwet, Supranationale of Internationale reglementering behoort, situeer je hem ten opzichte van het "positieve" recht, dat slechts de vertolking van fundamentele principes kan zijn. Maar die constitutionele principes zijn op zich niet gelijk aan andere rechtsnormen, aangezien ze net fundamenteel zijn en dus per definitie onvergelijkbaar ! Grass kan met zijn boeken een fundamenteel kenmerk van gelijkheid en ongelijkheid, van zijn en niet-zijn, van zijn en worden, expliciteren in menselijke emoties. Hij kan juridische materie, politieke afspraken, tot culturele praktijken, emoties en mentaliteiten maken. En doet zo eigenlijk wat een goede historicus zou moeten doen... Welk maatschappelijk engagement je daaruit destilleert, is dan natuurlijk weer politiek.



Ik heb me echt geen seconde verveeld (itt Belgische boekvoorstellingen, die soms overlopen van het oeverloos geëmmer en blinde getheoretiseer). Elk woord was juist gewogen in een zaal die aan de lippen van de meester hing. Meer van dat!

zondag, oktober 28, 2007

Tijd voor een beetje cultuur

Na twee weekends België en weekdagen in bib, auditorium en archief, weer even de tijd om dingen te bezoeken. Gisteren het Musée Jacquemart-André (particulier hôtel van de 19de eeuw, volgestouwd met kunstwerken door vermogend koppel) bezocht. Helaas is fotograferen binnen verboden. Het museum (17de, 18de, 19de eeuw en Italiaanse kunst van middeleeuwen tot 16de) wordt beheerd door dezelfde onderneming die ook de Leeuw van Waterloo" runt". € 7 en een half uur aanschuiven, betekent dat dus. Je kan in het prachtige decor van het museumcafé genieten van een thee-infusie van € 4,70. Wie mij wil trakteren, melde zich.



Vandaag een ronleiding van Parismus meegepikt. Programma: Ile de la Cité - Beaubourg. Uiteindelijk gewoon Notre Dame en buitenzijde Centre Pompidou. Uitleg door twee L3-studenten kunstgeschiedenis van Paris IV.









("Le Féminisme n'a jamais tué personne")




(ook voor gelovigen geldt "Vous êtes à Paris, Monsieur...")

















Joëlle



En de klucht gaat maar verder.

donderdag, oktober 25, 2007

zondag, oktober 21, 2007

Wat een geweldig congres



Caroline Gennez is verkozen tot sp.a-voorzitter, met twee derden van de uitgebrachte stemmen. Dat is ongeveer de essentie van het sp.a-congres, zo lijkt het. Maar niets is minder waar. Uw dienaar maakte een ommetje langs Antwerpen op de weg terug van huis naar Parijs. En hij heeft het zich allerminst beklaagd. Veruit het beste sp.a-congres dat ik ooit heb bijgewoond. Vierentwintig tussenkomsten van de afdelingen en een zéér goede speech van de nieuwe voorzitster (wat ik eerlijk gezegd niet verwacht had) hebben zowaar een nieuw élan gegeven aan alle aanwezigen.

Ik had me verwacht aan een beetje “ambras”. De frustraties en ergernissen van de afgelopen jaren zaten bij de achterban vrij hoog. Het leek dan ook aannemelijk dat alles er eens goed uit zou vliegen. Het succes van De Bruyn in de voorronde bij afdelingen als Antwerpen en Brugge deed nog meer vermoeden dat er wel wat te beleven zou zijn.

De interventies vertolkten dan ook de gemengde gevoelens na de verkiezingsnederlaag: ergernis t.o.v. te veel marketing, te weinig basisdemocratie (Daniël Termont, die met de nodige one-liners en applaussalvo’s de spits mocht afbijten), een te flauw profiel (Peter Vanvelthoven), verwaarlozen van de vakbond (Hedwin De Clercq: “Het is niet omdat je rap-rap een paar délégués op je lijst zet, dat de “arbeidsklasse” daarom meteen voor je partij stemt… een campagne begint de dag na de vorige verkiezingen!”) en de mutualiteit (meerdere sprekers… die soms met nostalgie terugkeken naar de tijd voor de privacywetgeving van 1992 J), een gebrek aan “bread-and-butter-issues” (animo), kritiek op het kartel met Spirit en een te Vlaamse opstelling (meerdere sprekers), maar ook oproepen om niet op zichzelf terug te plooien (cf. de interventie van David Geerts, die in een donker verleden bijna niet op de lijst mocht bij de SP omdat hij bij de christelijke mutualiteit zat), Caroline Gennez niet extra hard aan te pakken omdat ze een vrouw is (Anne Van Lancker) en “de eendracht in de partij te herstellen” (“curieuze” Dany Vandenbossche: “It’s nice to be important, but it’s more important to be nice”) in een rechts politiek klimaat.

Absoluut hoogtepunt temidden van deze verwarde (maar ook therapeutische) hulpkreten was het vlammende “woordje” van Fred Patrie uit Sint-Lambrechts-Woluwe (die van Tuur Van Wallendael met plezier over de maximale drie minuten mocht gaan). Ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat het op tv gekomen is. Na een litanie van verzet tegen de “Duitse Nazi’s en de Vlaamse Nazi’s van het VNV” (eat this, Bart De Wever), 62 jaar lidmaatschap van de partij, 30 jaar onafgebroken bestuurslid etc., stak de flukse 80-plusser de vuist in de lucht voor de betaalbaarheid van het wettelijk pensioen en de gezondheidszorg (met uit het hoofd geciteerde cijfers over de lange termijnevolutie in de begroting), om te eindigen met een “makkers tot de strijd u geschaard, en het socialisme zal heersen in ons land”. Een door de zaal rollende staande ovatie en minutenlang applaus was zijn deel.

Ook leuk was Jos Bertrand, die opriep tot meer begrip voor onze Waalse kameraden (“Ik ben lid van een tweede partij… de PS!”) en de Europese moederpartij (“En van een derde partij… de PES”, gevolgd door een handleiding om on-line aan te sluiten via de website).

Uiteraard zat iedereen te wachten op de bekendmaking van de uitslag (tussendoor kreeg Vande Lanotte nog een ruiker bloemen zonder fles Port) door de gerechtsdeurwaarder van dienst. 33 en iets % De Bruyn, de rest voor Gennez en Dirk Van Der Maelen. Nu goed, dat was wel verwacht. De Bruyn heeft geen Dedecker-score gehaald, maar is ook niet verwaarloosbaar. Een beetje de uitslag die hij, gegeven de omstandigheden, moest halen.

De omvang van het protest was gekend, maar de sfeer van de eerder tussenkomsten maakte dat een zekere “verzoeningsgezinde” sfeer over het congres hing. Janssens, Freya, Vandenbroucke en Vande Lanotte hadden wijselijk hun mond gehouden (cf. een aantal uitvallen naar het te Vlaamse profiel en de babe-communicatie). Nu was het aan Gennez om de militanten op de juiste manier te raken en eens goed oranje-blauw te thrashen. Minstens een op de drie mensen in de zaal had immers niet voor haar gestemd.

Ze heeft dat met verve gedaan. Ik moet eerlijk bekennen dat –samen met haar debat tegen Jean-Marie Dedecker op tv meer dan een jaar geleden- dit van het beste is wat ik van haar gezien heb. Een heel duidelijke, Stevaert-achtige toespraak, die intern de juiste toon aansloeg (het woord socialisme heeft “progressief” volledig vervangen) en goed op Yves Leterme en de liberalen inhakte. Gennez heeft terecht de nadruk gelegd op de streken van onze toekomstige premier met Dehaene (“op 30 september heeft men gevraagd aan Leterme om te kiezen tussen zijn premierschap en een staatshervorming; het is dus het eerste geworden”) en Herman Van Rompuy (schandalige desavouering omdat hij “te vriendelijk zou zijn met de Franstaligen”), de gebroken verkiezingsbeloftes (“Is de CD&V van Jan Renders die van Leterme ? Heeft Leterme geen 2 miljard verhoging van de uitkeringen beloofd?”) en de asociale maatregelen die zich aankondigen (4 miljard minder naar de pensioenreserves, dat is € 2 000 minder per kop). Vande Lanotte heeft dit vorig jaar ook wel geprobeerd, maar bij Gennez “was het er gewoon meer op”. Af en toe zat er zelfs een Limburgs accentje tussen (“Ich vin dat…”). Een bedoelde knipoog naar Stevaert? De “gewoon’ mensen” zijn plots helemaal terug in het discours. Terecht.

Alle aanwezigen (ongeacht de “strekking” waartoe ze behoren) zijn (na een min of meer luidkeelse Internationale)min of meer uitgelaten de zaal uitgekomen. Spontaan kwam het idee op om Bert Anciaux als minister te vervangen door “onze” Fred Patrie ;). Congressen kunnen helend zijn. Gennez heeft nu een mentale boulevard om over heen te rollen en een geloofwaardig alternatief voor de grijs en blauwe regering neer te zetten. Een maand terug had ik op deze blog iets geschreven over emotie en het belang daarvan voor Gennez om het vertrouwen van de partijleden te winnen. “Kameraden” (zoals élke toespraak vandaag is begonnen), het is haar vandaag écht wel gelukt. Veel mensen hebben echt terug hoop gekregen (al komt dat misschien meer door de kans om –éindelijk- eens tussenkomsten van “gewone” partijleden te horen). Het wordt weer plezant om sp.a’er te zijn.

zaterdag, oktober 20, 2007

"le choc de la méfiance"




Nicolas Sarkozy nous disait que tout était prêt pour provoquer, dès l'élection, le choc de croissance, le choc de confiance. Il raillait la nécessité du dialogue social pour réformer. Il se gaussait du constat sur la dette publique. Il se moquait des propositions de création d'un « small business act » et d'une sécurité sociale professionnelle.

Six mois plus tard, le choc promis est celui de la méfiance. Pourquoi Archaïsme, arrogance, affrontement constituent les poisons par lesquels le pouvoir en place est en train de miner les chances de redressement de la France.

Archaïsme. A cause d'une méthode de gouvernance déplorable, la France a connu hier une journée de grève, des transports bloqués, et je dis qu'un pays moderne, confronté à la compétition mondiale ne peut pas se permettre ce type de situation. Arrogance. Une conférence nationale sur la croissance, le pouvoir d'achat et les retraites aurait du être convoquée dès la rentrée pour prendre à bras le corps, et sérieusement, tous les défis qui se posent à nous. Arrogance des cadeaux fiscaux aux privilégiés alors que la grande pauvreté s'accélère, que quatre millions de salariés sont payés en dessous du SMIC (au 1er juillet 2007, après la revalorisation du salaire minimum, plus de 60% des branches sont repassées sous la barre du SMIC pour le premier niveau de la grille salariale), tandis que se profile la réduction de l'accès aux soins. Les enquêtes récentes montrent une inquiétante aggravation des conditions de travail des salariés et une augmentation des journées perdues pour maladies professionnelles.

Affrontement. Ce choix de méthode dépassée et nuisible ne peut conduire qu'aux blocages des réformes structurelles indispensables. C'est un pacte social clair, responsable, efficace dans lequel l'Etat, par son comportement moral, est le garant d'un objectif gagnant- gagnant qui pourrait permettre de mobiliser pleinement les énergies. Le pouvoir est en train de gâcher les bonnes dispositions de nos leaders syndicaux qui sont prêts, pour beaucoup d'entre eux, à accompagner les besoins d'agilité des entreprises. Mais en focalisant la réforme sur les seuls régimes spéciaux, tandis que les scandales politico-financiers révèlent des connivences douteuses et des enrichissements scandaleux des amis du pouvoir, alors que, sans vergogne, est promise au MEDEF la dépénalisation du droit des affaires, comment les salariés peuvent-ils avoir confiance. Je suis convaincue qu'il faut changer de toute urgence la façon de concevoir la création de valeurs et de richesses. Je suis convaincue qu'un développement durable repose aujourd'hui sur les trois piliers que sont l'économique, le social et l'environnemental et que la défaillance d'un seul peut faire crouler le tout. Nous sommes la cinquième puissance économique mondiale, mais nous devons ce rang au travail des Français qui conquièrent des marchés, qui innovent, qui prennent des risques et travaillent dur. Et je suis convaincue que nous ne tiendrons durablement ce rang que si accélérons notre capacité à mobiliser les compétences, à motiver et à former les salariés et à investir dans les PME pour leur permettre de franchir les seuils de performance. L'assainissement de nos finances publiques est une nécessité. Elle suppose une méthode raisonnée, consistant avant toute chose à conforter les marges de manœuvre destinées au financement des dépenses réellement prioritaires. La priorité budgétaire doit donc être consacrée, d'une part au désendettement de la France et d'autre part à la préparation de l'avenir par le soutien aux petites et moyennes entreprises en termes de recherche, de formation, d'investissement, et d'exportation. C'est là que se trouve la source d'une nouvelle croissance, économiquement performante, écologiquement responsable et socialement efficace. Des économies doivent être recherchées à travers la modernisation de l'Etat, une décentralisation efficace et la réforme de notre protection sociale. Mais ces réformes ne peuvent se faire que dans la recherche obstinée d'un consensus national obtenu par le dialogue. Cette nouvelle façon de faire doit se traduire en tout premier lieu dans la gestion des finances publiques. Or, le projet de budget pour 2008 accentue le choc de méfiance. Il révèle en effet l'incapacité du gouvernement à maîtriser le déficit de l'Etat, puisque celui-ci devrait augmenter de 3,3 milliards d'euros par rapport à 2007, pour atteindre 41,7 milliards d'euros en 2008. De son côté, l'état des finances sociales n'est guère plus reluisant, avec un déficit du régime général de la Sécurité Sociale évalué pour 2008 à 9 milliards d'euros et qui atteindra probablement plus de 12 milliards d'euros.

La position de la France au sein de l'Union européenne s'est dégradée : elle fait aujourd'hui partie des cinq pays européens les plus endettés, alors qu'il y a dix ans elle était le 2ème pays le moins endetté. Surtout, en s'endettant toujours davantage pour couvrir ses déficits, notre pays est à contre-courant de la majorité de ses partenaires européens qui, eux, se désendettent. Ces mauvais résultats ont été obtenus alors même que l'Etat n'a pas hésité à céder des actifs publics considérables : 15 milliards d'euros tirés de la privatisation des sociétés concessionnaires d'autoroutes fin 2005 ont servi en 2006 et 2007 à éponger une partie des déficits, l'Etat perdant au passage les recettes que les sociétés devaient verser au budget.

La France est ainsi plus que jamais vulnérable à la hausse des taux d'intérêt : la seule charge de la dette de l'Etat devrait ainsi augmenter de 1,6 milliards d'euros en 2008 par rapport à 2007.

La situation est d'autant plus inquiétante que les perspectives économiques et financières sont peu encourageantes. Avec des déficits extérieurs record depuis trois ans, révélateurs de la perte de compétitivité de notre économie, la France cumule désormais les handicaps : les déficits commerciaux pèsent sur la croissance, et l'atonie de la croissance pèse sur les comptes publics.

Il faut donc un sursaut. Il faut d'autres façons de penser et d'agir car, pendant ce temps, la mondialisation n'attend pas. Les investissements dans les pays émergents s'accélèrent, les multinationales les ayant augmenté, souligne la CNUCED, de 38% (+ 1,3 milliards de dollars) en 2006, mais surtout les groupes basés dans les pays en développement, comme Embraer au Brésil, Mittal en Inde ou Petronas en Malaisie, sont aujourd'hui de redoutables concurrents dans les secteurs de pointe.

Le défi à relever est donc considérable mais il est à notre portée. Il doit s'appuyer sur nos forces, notre matière grise et sur les capacités de l'Europe. Il faut cesser de jouer « petit bras » et « petite politique ».

Et surtout, Nicolas Sarkozy doit cesser de garder le pire de la continuité (la dette et l'affairisme) et de choisir le pire de la rupture (l'affrontement et les injustices), pour agir de manière moderne et efficace afin que la France saisisse, énergiquement, toutes ses chances. C'est une société de confiance qui permet le choc de croissance.

(www.desirsdavenir.org)

donderdag, oktober 18, 2007

Un mouvement social

Vandaag: algemene werkstaking. Neem dat maar vrij letterlijk. Geen openbaar vervoer overdag (enkel 's ochtends en 's avonds, maar met intervallen van een kwartier), geen bibliotheek, Velibs overbevraagd... Dan daag je al gauw 50 minuten te laat op in de les (3 kilometer te voet naar de Sorbonne). Blijkbaar hebben al drie vakbonden beslist om morgen voort te staken (aiai mijn RER naar de les om 10.00).

Desalniettemin, een paar sfeerbeelden van de betoging van vanmiddag (Place de la République - Place de la Nation). Het viel wel wat flauwtjes uit: enkel CGT en Lutte Ouvrière, de rest niet echt gezien (waren dan ook maar vrij laat ter plaatse, o.a. door les).















Opmerking: er werd op het avondnieuws langer gepraat over de scheiding van Sarkozy, dan over de stakingen.

zaterdag, oktober 13, 2007

La Machine à Gaffer (bis)

BRUSSEL - Ex-minister Rik Daems (Open VLD) overweegt een overstap naar LDD. Verhofstadt wil hem ompraten.

Open VLD-kamerlid Rik Daems wordt deze namiddag bij aftredend premier Guy Verhofstadt (Open VLD) thuis in Mariakerke verwacht voor een goed gesprek. Gisteren gonsde het van de geruchten dat Daems een overstap overweegt van Open VLD naar Lijst Dedecker (LDD). Daems zelf ontkent dat, maar liet eerder via een e-mail weten dat hij 'een gepaste beslissing neemt na een grondige evaluatie en consultatie'.

Een combinatie van factoren speelt voor de ex-minister. In zijn regio is er een uittocht bezig richting LDD: donderdag vertrok nog een Open VLD-gemeenteraadslid uit Diest, Nathalie Theys, nadat ook ex-kamerlid Stef Goris de partij verlaten had.

Daarbij kwam deze week de aanstelling van streekgenote Patricia Ceysens (Open VLD) als Vlaams minister van Economie, in opvolging van Fientje Moerman. Daardoor kan Daems een nieuwe ministerpost in de te vormen federale regering voorgoed vergeten. Twee liberale ministers uit de kieskring Leuven, dat is uitgesloten.

Een goede bron bevestigt dat Daems praatte met leden van LDD en een entree in die partij voorbereidt. Heeft hij 'ergens volgende week' nog een afspraak, die de laatste obstakels uit de weg moet ruimen?

Ook de Open VLD-top kreeg lucht van de zaak, en schakelde gisteren een versnelling hoger. Na intern overleg polste Open VLD-kamerlid Hilde Vautmans Daems op diens kantoor in de Kamer. Kopstuk Patrick Dewael belde hem daarop ook nog eens, vrijdag in de late namiddag. Verhofstadt zelf had verschillende telefonische contacten, waarbij hij Daems danig onder druk zette. Hij verwacht hem vandaag bij hem thuis in Mariakerke.

Daems ontkent intussen formeel: 'Ik voer geen gesprekken met Jean-Marie Dedecker of met iemand anders van zijn partij.' Ook Dedecker ontkent: 'Dat hij zou praten met iemand anders van mijn partij, zou ik kras vinden. Als een ex-minister wil overstappen, bespreek ik dat met hem. En ik alleen. Maar op dit moment praat ik dus niét met Rik Daems. Al staat de deur altijd open.' (frp)

(www.Standaard.be)

Hilarisch.

vrijdag, oktober 12, 2007

Nog een paar Parijse foto's

Vorige zondag (alweer schitterend weer).















La Machine à Gaffer



Roselyne Bachelot, Menagère de moins de 50 QI



Patricia Ceysens, Minister van Economie en Wetenschapsbeleid

Eigen Schuld (Yves Desmet)

Eigen schuld

Er werd binnen Open Vld- en andere Vlaamse meerderheidskringen nogal wat afgefoeterd op Lijst Dedecker en diens acoliet, de ontslagen topambtenaar Rudy Aernoudt. Dat de pers zo gemakkelijk meestapt met die oefening in antipolitiek, dat er totaal geen aandacht is voor de goede kanten van Moermans beleid, dat het imago van de zakkenvullers nog maar eens werd bestendigd.

Het weerklonk als een mantra in alle tussenkomsten: Moerman viel eigenlijk haast niets te verwijten, alleen politiek en perceptiegewijs was het even onhoudbaar geworden.
Die misvatting is zo mogelijk nog erger dan wat Moerman fout heeft gedaan.

Natuurlijk zijn Lijst Dedecker en de zijnen erop uit om het klimaat tegen de gevestigde partijen te verzuren en het beeld waaruit ze hun electorale sterkte putten verder kracht bij te zetten: de stem van de 'recht voor de raapse' man tegen het corrupte establishment. Dat is ook zijn recht.

Om dat te counteren bestaan er waarschijnlijk vele technieken, maar het zelf aanleveren van de munitie hoort daar niet bij. En toch is het net dat wat Moerman heeft gedaan.
Wat haar capaciteiten op beleidsvlak ook geweest mogen zijn - en Moerman was zeker niet de slechtste Vlaamse minister die ooit gezeteld heeft -, ze vormen geen excuus voor de feiten. Ze heeft op een oneigenlijke en onrechtmatige manier een opdracht toegekend aan een politieke vriend.

Misbruiken op kabinetten, een sluipende normvervaging, het is niet de eerste keer dat het gebeurt en het zal niet de laatste keer zijn. Maar politici moeten stilaan leren dat, zeker in tijden van groeiend populisme, iedere handeling met een nog groter vergrootglas bekeken zal worden.
Dat ze dus verondersteld worden de grootst mogelijke ethische maatstaven te respecteren en iedere schijn van belangenvermenging moeten vermijden.

De affaire-Moerman toont aan dat als ze dat onvoldoende begrijpen en denken dat macht nog altijd garant staat, zelfs voor kleine privileges in een grijze zone, dat vroeg of laat het einde betekent.
Dan moeten ze niet vol rancune foeteren op de vuile populisten van de oppositie. Ze moeten die gewoon niet de strop aanreiken waarmee ze zichzelf hebben opgehangen.

(demorgen.be)

Zeer goed gezegd.

(het stukje van Yves Desmet blijft toch zoveel beter dan die kwezels van De Standaard)

zaterdag, oktober 06, 2007

Louvre (2)

Wat een schitterend weer vandaag. Waar kun je daar beter van genieten, dan bij de fonteinen van de Jardin des Tuileries? Straks overigens Nuit Blanche langs metrolijn 14 (= ongeveer hele Rive Droite is 's nachts verlicht en geanimeerd door allerlei kunstenaars).