vrijdag, oktober 12, 2007

Eigen Schuld (Yves Desmet)

Eigen schuld

Er werd binnen Open Vld- en andere Vlaamse meerderheidskringen nogal wat afgefoeterd op Lijst Dedecker en diens acoliet, de ontslagen topambtenaar Rudy Aernoudt. Dat de pers zo gemakkelijk meestapt met die oefening in antipolitiek, dat er totaal geen aandacht is voor de goede kanten van Moermans beleid, dat het imago van de zakkenvullers nog maar eens werd bestendigd.

Het weerklonk als een mantra in alle tussenkomsten: Moerman viel eigenlijk haast niets te verwijten, alleen politiek en perceptiegewijs was het even onhoudbaar geworden.
Die misvatting is zo mogelijk nog erger dan wat Moerman fout heeft gedaan.

Natuurlijk zijn Lijst Dedecker en de zijnen erop uit om het klimaat tegen de gevestigde partijen te verzuren en het beeld waaruit ze hun electorale sterkte putten verder kracht bij te zetten: de stem van de 'recht voor de raapse' man tegen het corrupte establishment. Dat is ook zijn recht.

Om dat te counteren bestaan er waarschijnlijk vele technieken, maar het zelf aanleveren van de munitie hoort daar niet bij. En toch is het net dat wat Moerman heeft gedaan.
Wat haar capaciteiten op beleidsvlak ook geweest mogen zijn - en Moerman was zeker niet de slechtste Vlaamse minister die ooit gezeteld heeft -, ze vormen geen excuus voor de feiten. Ze heeft op een oneigenlijke en onrechtmatige manier een opdracht toegekend aan een politieke vriend.

Misbruiken op kabinetten, een sluipende normvervaging, het is niet de eerste keer dat het gebeurt en het zal niet de laatste keer zijn. Maar politici moeten stilaan leren dat, zeker in tijden van groeiend populisme, iedere handeling met een nog groter vergrootglas bekeken zal worden.
Dat ze dus verondersteld worden de grootst mogelijke ethische maatstaven te respecteren en iedere schijn van belangenvermenging moeten vermijden.

De affaire-Moerman toont aan dat als ze dat onvoldoende begrijpen en denken dat macht nog altijd garant staat, zelfs voor kleine privileges in een grijze zone, dat vroeg of laat het einde betekent.
Dan moeten ze niet vol rancune foeteren op de vuile populisten van de oppositie. Ze moeten die gewoon niet de strop aanreiken waarmee ze zichzelf hebben opgehangen.

(demorgen.be)

Zeer goed gezegd.

(het stukje van Yves Desmet blijft toch zoveel beter dan die kwezels van De Standaard)

3 opmerkingen:

Rupert Reven zei

Nog beter vond ik het stukje van Walter Pauli die erop wees dat zovelen (Verhofstadt, VDL, Mieke Vogels, Eric Van Rompuy) bekend geworden zijn door schandalen bloot te leggen.
Dat dan antipolitiek noemen als het van een niet-traditionele partij komt, is voor mij niks meer dan toegeven dat het establishment ziek is.

The duty of the opposition is to oppose.

Kristof zei

Hét meest opzienbarende aan deze affaire is, volgens mij, het feit dat ze is voorgevallen in de "Regering van Goed Bestuur". Oh die ironie...

Anoniem zei

Ook heel wat sp.a'ers zijn niet vies van vriendjespolitiek.