zondag, oktober 21, 2007

Wat een geweldig congres



Caroline Gennez is verkozen tot sp.a-voorzitter, met twee derden van de uitgebrachte stemmen. Dat is ongeveer de essentie van het sp.a-congres, zo lijkt het. Maar niets is minder waar. Uw dienaar maakte een ommetje langs Antwerpen op de weg terug van huis naar Parijs. En hij heeft het zich allerminst beklaagd. Veruit het beste sp.a-congres dat ik ooit heb bijgewoond. Vierentwintig tussenkomsten van de afdelingen en een zéér goede speech van de nieuwe voorzitster (wat ik eerlijk gezegd niet verwacht had) hebben zowaar een nieuw élan gegeven aan alle aanwezigen.

Ik had me verwacht aan een beetje “ambras”. De frustraties en ergernissen van de afgelopen jaren zaten bij de achterban vrij hoog. Het leek dan ook aannemelijk dat alles er eens goed uit zou vliegen. Het succes van De Bruyn in de voorronde bij afdelingen als Antwerpen en Brugge deed nog meer vermoeden dat er wel wat te beleven zou zijn.

De interventies vertolkten dan ook de gemengde gevoelens na de verkiezingsnederlaag: ergernis t.o.v. te veel marketing, te weinig basisdemocratie (Daniël Termont, die met de nodige one-liners en applaussalvo’s de spits mocht afbijten), een te flauw profiel (Peter Vanvelthoven), verwaarlozen van de vakbond (Hedwin De Clercq: “Het is niet omdat je rap-rap een paar délégués op je lijst zet, dat de “arbeidsklasse” daarom meteen voor je partij stemt… een campagne begint de dag na de vorige verkiezingen!”) en de mutualiteit (meerdere sprekers… die soms met nostalgie terugkeken naar de tijd voor de privacywetgeving van 1992 J), een gebrek aan “bread-and-butter-issues” (animo), kritiek op het kartel met Spirit en een te Vlaamse opstelling (meerdere sprekers), maar ook oproepen om niet op zichzelf terug te plooien (cf. de interventie van David Geerts, die in een donker verleden bijna niet op de lijst mocht bij de SP omdat hij bij de christelijke mutualiteit zat), Caroline Gennez niet extra hard aan te pakken omdat ze een vrouw is (Anne Van Lancker) en “de eendracht in de partij te herstellen” (“curieuze” Dany Vandenbossche: “It’s nice to be important, but it’s more important to be nice”) in een rechts politiek klimaat.

Absoluut hoogtepunt temidden van deze verwarde (maar ook therapeutische) hulpkreten was het vlammende “woordje” van Fred Patrie uit Sint-Lambrechts-Woluwe (die van Tuur Van Wallendael met plezier over de maximale drie minuten mocht gaan). Ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat het op tv gekomen is. Na een litanie van verzet tegen de “Duitse Nazi’s en de Vlaamse Nazi’s van het VNV” (eat this, Bart De Wever), 62 jaar lidmaatschap van de partij, 30 jaar onafgebroken bestuurslid etc., stak de flukse 80-plusser de vuist in de lucht voor de betaalbaarheid van het wettelijk pensioen en de gezondheidszorg (met uit het hoofd geciteerde cijfers over de lange termijnevolutie in de begroting), om te eindigen met een “makkers tot de strijd u geschaard, en het socialisme zal heersen in ons land”. Een door de zaal rollende staande ovatie en minutenlang applaus was zijn deel.

Ook leuk was Jos Bertrand, die opriep tot meer begrip voor onze Waalse kameraden (“Ik ben lid van een tweede partij… de PS!”) en de Europese moederpartij (“En van een derde partij… de PES”, gevolgd door een handleiding om on-line aan te sluiten via de website).

Uiteraard zat iedereen te wachten op de bekendmaking van de uitslag (tussendoor kreeg Vande Lanotte nog een ruiker bloemen zonder fles Port) door de gerechtsdeurwaarder van dienst. 33 en iets % De Bruyn, de rest voor Gennez en Dirk Van Der Maelen. Nu goed, dat was wel verwacht. De Bruyn heeft geen Dedecker-score gehaald, maar is ook niet verwaarloosbaar. Een beetje de uitslag die hij, gegeven de omstandigheden, moest halen.

De omvang van het protest was gekend, maar de sfeer van de eerder tussenkomsten maakte dat een zekere “verzoeningsgezinde” sfeer over het congres hing. Janssens, Freya, Vandenbroucke en Vande Lanotte hadden wijselijk hun mond gehouden (cf. een aantal uitvallen naar het te Vlaamse profiel en de babe-communicatie). Nu was het aan Gennez om de militanten op de juiste manier te raken en eens goed oranje-blauw te thrashen. Minstens een op de drie mensen in de zaal had immers niet voor haar gestemd.

Ze heeft dat met verve gedaan. Ik moet eerlijk bekennen dat –samen met haar debat tegen Jean-Marie Dedecker op tv meer dan een jaar geleden- dit van het beste is wat ik van haar gezien heb. Een heel duidelijke, Stevaert-achtige toespraak, die intern de juiste toon aansloeg (het woord socialisme heeft “progressief” volledig vervangen) en goed op Yves Leterme en de liberalen inhakte. Gennez heeft terecht de nadruk gelegd op de streken van onze toekomstige premier met Dehaene (“op 30 september heeft men gevraagd aan Leterme om te kiezen tussen zijn premierschap en een staatshervorming; het is dus het eerste geworden”) en Herman Van Rompuy (schandalige desavouering omdat hij “te vriendelijk zou zijn met de Franstaligen”), de gebroken verkiezingsbeloftes (“Is de CD&V van Jan Renders die van Leterme ? Heeft Leterme geen 2 miljard verhoging van de uitkeringen beloofd?”) en de asociale maatregelen die zich aankondigen (4 miljard minder naar de pensioenreserves, dat is € 2 000 minder per kop). Vande Lanotte heeft dit vorig jaar ook wel geprobeerd, maar bij Gennez “was het er gewoon meer op”. Af en toe zat er zelfs een Limburgs accentje tussen (“Ich vin dat…”). Een bedoelde knipoog naar Stevaert? De “gewoon’ mensen” zijn plots helemaal terug in het discours. Terecht.

Alle aanwezigen (ongeacht de “strekking” waartoe ze behoren) zijn (na een min of meer luidkeelse Internationale)min of meer uitgelaten de zaal uitgekomen. Spontaan kwam het idee op om Bert Anciaux als minister te vervangen door “onze” Fred Patrie ;). Congressen kunnen helend zijn. Gennez heeft nu een mentale boulevard om over heen te rollen en een geloofwaardig alternatief voor de grijs en blauwe regering neer te zetten. Een maand terug had ik op deze blog iets geschreven over emotie en het belang daarvan voor Gennez om het vertrouwen van de partijleden te winnen. “Kameraden” (zoals élke toespraak vandaag is begonnen), het is haar vandaag écht wel gelukt. Veel mensen hebben echt terug hoop gekregen (al komt dat misschien meer door de kans om –éindelijk- eens tussenkomsten van “gewone” partijleden te horen). Het wordt weer plezant om sp.a’er te zijn.

2 opmerkingen:

Jonas zei

Als - euhm .. - partijneutraal toeschouwer die met je mee was ben ik het grotendeels eens met je enthousiaste verslag. Sterke slotspeech van de nieuwe voorzitster, sfeer die iets van een catharsis had, ..

Dat de opmerkingen over de PS toch nog iets meer applaus kregen dan die over de betaalbaarheid van de pensioenen (cf. blogpost), strookt nu niet bepaald met mijn voorkeuren, maar we zien wel een partij die klaar is voor het betere oppositiewerk. En dat zal eens deugd doen, een linkse oppositie.

Anoniem zei

Toch raar, dat de SP.A tijdens haar congres zo dweepte met haar franstalige 'zusterpartij' de PS. In de periode net na de verkiezingen haasten verschillende SP.A-politici zich om duidelijk te maken dat ze eigenlijk niet zoveel te maken hadden met de PS, en dat de kiezer de fout heeft gemaakt de SP.A met de PS te associëren.
Dat dit tijdens het congres wel gebeurde, roept des te meer vraagtekens op nu er heel wat paarse lijken uit de kast vallen (het geknoei op de ministeries van justitie en vooral van defensie); als timing kan dit al tellen!

Ook spijtig dat demagogie zich bij de SP.A opdringt ten koste van de noodzakelijke nuancering, die er wel was bij ex-voorzitter Vandelanotte.