zaterdag, mei 24, 2008

Pauli's Pen - Père La Chaise

Knal. Wat kan hij toch goed schrijven.

Pauli's pen: Kathleen, of de schijn van het zijn
Kathleen Van Brempt schaft alle biodiesel af op de bussen van De Lijn. "Het is niet zeker of biodiesel wel milieuvriendelijk is", legt ze uit. Vertaal: het schijnt dat biodiesel niet zo goed is als ze voordien dacht.
Dus verandert Van Brempt snel van koers. Om de schijn.
In september 2005 - dat is geen volle drie jaar terug - kon collega Jeroen Verelst de volgende enthousiaste woorden optekenen van diezelfde Kathleen Van Brempt. Eén vraag over biobrandstof en Van Brempt stond in vuur: "Nog een van mijn stokpaardjes. In de toekomst moeten alle bussen van De Lijn op biodiesel rijden. We spelen hier een pioniersrol."

Toen was diezelfde Van Brempt enthousiast, want toen had het er alle schijn van dat 'bio' het toverwoord voor de toekomst was. Biodiesel was zogezegd populair, en alleszins modieus, en dus stapte Van Brempt mee. Vandaag is biodiesel minder modieus en dus trekt diezelfde Van Brempt er snel haar handen van af. Maar haar antwoord heeft ze wel klaar: "Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat De Lijn brandstof gebruikt waarvoor tropisch regenwoud gekapt is of waarvoor voedselproductie is moeten wijken."

Hola: ze roept Het Geweten in. Het Geweten als opperste scheidsrechter in een al bij al ordinaire beslissing over de naft van bussen. Alleen voor Van Brempt is zo'n onbenulligheid een gewetenskwestie. Iets waarvoor je alleen respectvol het hoofd kunt buigen.

Tenminste, in haar eigen universum. In die imaginaire Wetstraatwereld die haar oerknal beleefde met het ochtendgloren van paars. Het was de tijd dat de SP kopstukken loosde: Fred Erdman, Jan en Leo Peeters, Eddy Baldewijns, Marcel Colla. Te oud, te grijs, te saai, te weinig sexy. En veel te weinig stemmen.
Natuurlijk drong zo'n wissel van de wacht zich op. De SP leed een historische nederlaag en dus betaalt ook het leidende politiek personeel het gelag. Als een voetbalploeg aanmoddert, is de technische staf ook de pineut.

En het is even logisch dat 'jonger en beter' dan zijn kans grijpt. Het nieuwe kopstuk Stevaert genoot wel van dat jonge, trendy gevolg van beautiful people, zoals de Gentse schepen van Onderwijs Freya Van den Bossche, Animovoorzitster Caroline Gennez en Europees Parlementslid Kathleen Van Brempt.
Ze profileerden zich met de overmoed die eigen is aan de jeugd. En omdat ze jonge vrouwen waren, daagden ze erg feminien uit. Ze werden 'babes' genoemd en spraken dat niet tegen. Van Brempt werd 'Kathleen', en samen met 'Freya' en 'Caroline' leek in die paarse jaren hun motto 'life is pink', een New Labourvariant van 'la vie en rose'.
En je moet al een geschiedenisvervalser zijn om te schrijven dat zij het toen slecht deden. Van Brempt slaagde er bijvoorbeeld als geen ander in om Europese thema's interessant en relevant te houden, en door zowel oude travaillisten (de verdediging en modernisering van het statuut van de havenarbeiders) en nieuwe progressieve kiezers aan te spreken (haar ijver voor een verbod op dierproeven voor cosmetica). Dat laatste was niet het ding van dokwerkers, maar wel van potentiële nieuwe kiezers. Ze kreeg er veel pers mee, en een sympathiek imago.

Alleen werpt dat lichtende voorbeeld van wat 'politiek' hoort te zijn, opgepikt van kopstukken als Stevaert en Janssens, tot vandaag een schaduw over haar handelen: de obsessie om een goede pers te halen. De (waan)idee dat perceptie ongeveer even belangrijk is als de realiteit. In die zin is Van Brempt een kind van haar tijd. Helaas ook in de slechte betekenis van het woord: haar infantiel gedrag wekt ergernis op.

Dat gaat van grote tot kleine fouten. Van Brempt ging met de billen bloot toen bleek dat ze haar Humo-eindejaarsvraagjes door haar woordvoerster had laten invullen en dat die een hip tv-programma vermeldde dat Van Brempt nooit had gezien. Tot ze in een pijnlijke 'De Week van' ontmaskerd werd.

In februari maakte ze haar politieke comeback na de geboorte van haar dochtertje. Dat werd 'gevierd' met een paginagrote moeder-en-kindfoto in een weekendkrant. Nog goed dat het om een discrete foto ging, of we hadden hier iets lelijks geschreven over politici die hun kinderen prostitueren voor hun eigen profijt. Ook Open Vld'ster Christl Strubbe sleurde voor die reportage trouwens haar kroost voor de camera. In diezelfde krant lanceerde Van Brempt de politieke eis over de uitbreiding van het vaderschapsverlof. Het was een schaamteloze exploitatie van haar gezinsleven, een zelden gezien ineenvloeien van privé en politiek.

In diezelfde dagen werd in Vlaanderen het tijdschrift Team Time verdeeld. Deels betaald door de overheidsbudgetten waarover Vlaams minister Van Brempt beschikt. Met binnenin een reportage over de verdeling van de huishoudelijke taken tussen Van Brempt en haar partner. Politieke reclame op overheidskosten en met inkijk in het eigen privéleven.

En dat terwijl Van Brempt naam begon te maken toen Louis Tobback SP-voorzitter was. Onlangs poneerde die: "Ik vind: als je je stemmen moet halen door te paraderen met mevrouw en de kinderen en door je emoties tentoon te stellen, hou er dan liever mee op."

Van Brempts generatiegenote Freya Van den Bossche deed Tobback ooit af als een man van een vorige generatie, omdat hij kritiek had geuit op haar politieke maniertjes (het koketteren met de moeilijke combinatie gezin en werk, het lastige leven van een politicus). Nu is Tobback nog altijd alive and kicking, terwijl Van den Bossche net te vaak het nieuws haalt als een Vlaamse variant van Britney Spears: opgejaagd door paparazzoachtige verhalen, altijd in schandaal(tjes)sfeer: Freya rookt in een cafetaria van een zwembad waar dat verboden is. Een steelse foto op de VRT-site van Tomtesteron van Freya met een onbekende man. Later het nieuws dat Freya gekoppeld is aan de Gentse filmmaker Willem Wallyn. Wat een correctief was op de roddel dat Freya zo af en toe een tong zou draaien met actrice Veerle Dobbelaere.

De babes van toen dreigen vandaag stiefdochters te worden van een politieke cultuur die ze zelf mee tot leven wekten: die van de uiterlijkheden. Ooit belichaamde Freya het toffe, ongedwongen meisje. Vandaag meent elke nitwit met gsm dat hij haar overal kan fotograferen, en sommige kranten en bladen drukken die foto's met plezier af.

'Kathleen' vermeed tot dusver dat 'Freya'-stadium, maar haar fixatie op de pers is er niet minder om. Op die ambitie organiseert ze trouwens haar kabinet. Volgens haar site telt de 'cel pers & communicatie' vijf medewerkers. Dat is meer dan de 'cel sociale economie' (vier) en de 'cel gelijke kansen' (drie), en evenveel als de 'cel algemeen beleid'.

Zo perst en communiceert van Brempt erop los. Op alle mediasites raakt ze, en ze haalt elke week voorpagina's, van De Standaard, Het Laatste Nieuws of De Morgen, en zelfs de achterpagina van de Leuvense Campuskrant - mét kleurenfoto. Ook al is dat om te zeggen dat ze een maatregel die ze zelf invoerde nu weer afschaft.
Als minister Van Brempt tijd heeft om te lezen, zouden we haar The Blair Years van Alistair Campbell aanbevelen, sinds vorige week in pocket verkrijgbaar en dus betaalbaar. Campbell is het archetype van de spindoctor, de man die Tony Blair naar de macht hielp. Uitgerekend uit Campbells relaas blijkt hoe moeilijk hij en Blair het kregen met een pers die ze jarenlang pavloviaans hadden geconditioneerd voor lekkere stukjes, maar die mettertijd haar neus ophaalde voor echt politiek nieuws. En vervolgens geloofden ze Blair niet meer, 'die poseur'.

Daar dreigt Van Brempt te belanden. In één op twee van haar mediaverschijningen merkt de lezer de krampachtige schreeuw om aandacht. Dat is doodjammer, want in die andere één op twee verschijningen toont ze zich als een betrokken en ijverig minister, die goede ideeën koppelt aan het behalen van praktisch resultaat.
Van Brempt hoeft zich toch niet aan te stellen als een politieke Joyce De Troch: veel bekijks, maar in het nieuws komend met dát deel van haar dat geheel uit wind lijkt opgetrokken? Ze zou wel eens een bekwaam minister kunnen zijn, maar stilaan heeft ze de schijn tegen.

Walter Pauli
Adjunct-hoofdredacteur
















Geen opmerkingen: