zaterdag, december 20, 2008

Weg ?

Fingers crossed dat hij niet meer terugkomt. En 100% akkoord met Yves Desmet.


Op 9 juni 2007, aan de vooravond van de federale verkiezingen, schreef ik in een reeks waarin een aantal mensen gevraagd werd op wie ze zouden gaan stemmen, een stuk met als kop 'Waarom ik niet op Yves Leterme stem'. Dat begon zo: "Het is niet modieus, maar dat moet dan maar. Ik ga niet stemmen voor Yves Leterme. Dat levert me een minderheidspositie op in het heir van Vlaamse commentatoren, die zelfs in onbesliste tv-debatten graag Yves Leterme tot overtuigend winnaar uitroepen en die paars afkraken met een ijver die het hetzerige benadert.

"Leterme heeft een persoonlijkheid die zich bij voorkeur geviseerd voelt, die externe vijanden nodig heeft om zichzelf op te laden. Die het lastig heeft met ieder woord dat er geen van lof en instemming is. De eigen partijgenoten in Ieper bijvoorbeeld, die vonden dat hij na de gemeenteraadsverkiezingen geen coalitie met de sp.a moest aangaan, omdat hun partij de absolute meerderheid had behaald, en die Leterme uitjouwden toen hij toch het akkoord met sp.a honoreerde. Als hij binnen twintig jaar een huldezitting krijgt, zei Leterme toen, zal hij zich nog herinneren wie van de mensen op de eerste rij hem toen uitjouwden, en bijgevolg volgens hem niet oprecht kunnen zijn.

"Een olifantengeheugen gevoed met rancunegedachten, liever niet. Ik kan mij perfect indenken ooit voor een Herman Van Rompuy te stemmen. Erudiet, een fijnbesnaard intellectueel met veel meer emoties en humor dan zijn cynisch pantsertje hem toelaat te tonen. Of voor een Jean-Luc Dehaene, complexloos zichzelf, met meer toekomstvisie dan zijn eretitel 'loodgieter die de problemen oplost wanneer ze zich stellen' laat vermoeden. Maar Leterme, gedreven door het minderwaardigheidscomplex van de West-Vlaamse zoon van de schilder-behanger, vol wantrouwen tegen iedereen in wie hij een tegenstander vermoedt, binnen en buiten zijn partij? Nee, liever niet."

Het stuk eindigde met de volgende zinsnede: "Twintig jaar in de Wetstraat heeft me wel geleerd dat de persoonlijkheid van een politicus, zijn motieven en drijfveren, vaak een bepalender invloed op zijn handelen en beleid kunnen hebben dan de teksten van partijprogramma's of zelfs regeerakkoorden. Dat zijn persoonlijkheid bepalender kan zijn dan zijn technische en intellectuele vaardigheden als bestuurder."

Ongeschikt
Het stuk bleef niet bepaald onopgemerkt en kostte me het herhaalde verwijt dat ik een viscerale afkeer van Leterme had, en bijgevolg niet objectief over de man kon schrijven. Of het verwijt dat ik me bezondigde aan Leterme-bashing. Vandaag moet ik vaststellen dat àlle politieke commentatoren, langs beide zijden van de taalgrens, diezelfde analyse maken. Het heeft niets te maken met zijn politieke overtuiging, maar Leterme is persoonlijk en karakterieel ongeschikt om dit land te leiden. Dat heeft hij de laatste dagen nogmaals ten overvloede bewezen.

Het verongelijkte, de niet aflatende manie om iedere verantwoordelijkheid te ontlopen en permanent anderen de schuld in de schoenen te schuiven, heeft ongekende dieptepunten bereikt. Het summum was zijn poging om ook Jo Vandeurzen mee in zijn val te betrekken - waar hij ook in geslaagd is. Dat heeft zelfs de oogkleppen van veel van zijn partijgenoten weggeblazen, en aangetoond wat voor een mens Leterme in werkelijkheid is.

Zelfs in zijn eigen fractie wordt Leterme, ooit de man van 800.000 stemmen, vandaag uitgespuwd. Omdat hij uiteindelijk zijn ware ik niet langer heeft kunnen verbergen voor de buitenwereld. Leterme is daar lang mee weggeraakt, dankzij de vaak overtuigende manier waarop hij een dubbele persoonlijkheid kon neerzetten. Zijn 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde'-gehalte, waarover Walter Pauli het gisteren had. De sympathieke volksvriend-geitenhouder, niet weg te slaan van voetbaltribunes en eindstrepen van wielerwedstrijden langs de publieke kant, het verbeten, koppige, nijdige en rancuneuze mannetje in interne vergaderingen.

Het is niet het enige wat ik Leterme kwalijk neem. Het is ook de mist die voortdurend over zijn politieke denkbeelden hing. "Ik vertrouw op de relatie tussen arts en patiënt, en dat moet volstaan", antwoordde Leterme op de vraag tijdens de campagne of hij uitbreiding van de euthanasiewet naar dementerenden zag zitten.

Nu moet hij mij nog altijd eens uitleggen welke zinvolle relatie of dialoog er bestaat tussen een patiënt die zijn eigen naam niet meer kan herinneren en een arts die, wanneer hij op die persoon euthanasie uitvoert, een levenslange gevangenisstraf riskeert, ook al heeft die persoon dat uitdrukkelijk gevraagd via een wilsbeschikking die hij schreef toen hij nog wel bij volle bewustzijn was.

Ik zou het hebben kunnen respecteren wanneer Leterme gezegd had dat hij vanuit zijn levensbeschouwing vindt dat er van een uitbreiding van de euthanasiewetgeving geen sprake kan zijn. Het is niet mijn mening, maar daar dient democratie voor, om tegengestelde meningen met elkaar te confronteren. Alleen vermeed Leterme systematisch die confrontatie van meningen, ook in zijn 'goed bestuur'-gebedsmolentje, waarvan hij nooit een deftige definitie heeft kunnen geven. Nu weten we beter wat hij bedoelde: goed bestuur is blijkbaar een rechtstreekse beïnvloeding van gerechtelijke uitspraken.

Spelregels
Het is niet het enige wat ik hem kwalijk neem. Het meeste last heb ik nog met zijn populisme. Iedereen die de politiek écht kent, weet dat het een hondsmoeilijke stiel is, waarin geen plaats is voor absoluut zuiveren. Net omdat een democratie een spel van compromissen is, is het per definitie onzuiver en tijdrovend, blijft iedereen uiteindelijk met moddersporen op zijn blazoen achter. Dat is ook goed, omdat het enige alternatief een dictatuur is, waarin één groep haar visie kan opleggen aan een rechtenloze minderheid.

Dat basisbeginsel van de democratie heeft Leterme in vraag gesteld. Door te beweren dat er maar "vijf minuten politieke moed" nodig was om B-H-V te splitsen. Dat er in een mum van tijd 'goed bestuur' zou komen. Dat er geen regering zou komen zonder grote staatshervorming.

Hij heeft een illusie gecreëerd waarvan hij wist - en dat is het ergste, dat hij dat ook wist - dat ze niet te realiseren was. Hij heeft er de verkiezingen mee gewonnen, maar er tegelijk zijn eigen functioneren onmogelijk mee gemaakt. Omdat de ernstige politici, die niet willen verstoppen wat democratie werkelijk betekent, hem voor zijn populisme de rekening gepresenteerd hebben. Omdat achter de holle slogans geen of nauwelijks visie bleek te zitten, en hij dus ook niemand kon enthousiasmeren voor zijn project. Omdat hij geen enkele, maar dan ook enkele van zijn verkiezingsbeloften heeft kunnen waarmaken. Zodat hij, in het nauw gedreven en belaagd, beseffend dat zijn electoraat in sneltreinvaart aan het wegsmelten was, in pure nood zelfs zo ver is gegaan om de basisbeginselen van de rechtsstaat uit te hollen.

Yves Leterme is als een man die denkt dat hij een voetbalmatch kan winnen door vanuit de tribune alle tegenstanders én medespelers neer te schieten. Iemand die de regels van het spel niet respecteert, en het daarom ook niet langer verdient om mee te spelen.

Erfenis
De christendemocratie is een belangrijke en waardevolle politieke stroming in dit land. Ik behoor er niet toe, maar ik respecteer ze, en vind dat zij een onmisbaar element is in de alternantie van de macht en de democratische besluitvorming van dit land. De erfenis van die partij verdient het niet beheerd te worden door een man als Leterme, zelfs al haalde hij ooit 800.000 stemmen. CD&V telt genoeg waardevolle mensen die niet alleen door rancune gedreven worden.

Een vooraanstaande CD&V-er vertrouwde me ooit toe dat Leterme hem aan Leo Tindemans deed denken. Alleen, voegde hij er aan toe, heeft hij alle slechte kanten van Tindemans, en geen van zijn goede. Dat vat het inderdaad zowat samen.

(www.Demorgen.be)

Geen opmerkingen: