zaterdag, april 25, 2009

"Afrit Europa, uitrit crisis"

Opnieuw een stuk waar ik het volledig mee eens ben
Afrit Europa, uitrit crisis (demorgen.be)
Paul Goossens is Europajournalist en voormalig hoofdredacteur van deze krant. Om de twee weken schrijft hij een bijdrage voor 'De Gedachte'.

Met een debat in de Gentse Vooruit hebben de voorzitters van CD&V, Groen!, LDD, N-VA, Vlaams Belang, Open Vld en sp.a deze week het verkiezingsseizoen op gang getrapt. N-VA heeft alvast stelling genomen met de slogan 'afrit Vlaanderen, uitrit crisis'. Paul Goossens noemt het een grap waar 'een werkmens die voor zijn job vreest moeilijk mee kan lachen'.

Als er een prijs voor de domste verkiezingsslogan zou bestaan, heeft N-VA ongetwijfeld uitzicht op een schitterende score. Ondanks de scherpe concurrentie mag ze zelfs de oppergaai claimen, want 'afrit Vlaanderen, uitrit crisis' is als ridicule verkiezingskreet nauwelijks te overtreffen. Het is moeilijk voor te stellen dat de militanten van de minipartij met die vier woorden naar de fabriekspoorten zouden trekken. Leg het maar eens uit aan de werknemers van Philips, Bosch, Opel Antwerpen en al die andere, internationale bedrijven waar het afdankingen regent, dat het separatisme een punt achter de economische ellende zal zetten en dat onafhankelijk Vlaanderen de klus wel kan klaren. Dat zijn grapjes waar een werkmens die voor zijn job vreest moeilijk mee kan lachen. Het zal de slimme mens die Bart De Wever heet te zijn een zorg wezen. Tenslotte viseert hij andere doelgroepen dan het werkvolk en gaat hij ervan uit dat hij die wel van de onzin van zijn fabeltjescampagne kan overtuigen. De geobsedeerden van de Vlaamse zaak, de vendelzwaaiers en de blauwvoeters zullen hem in deze ongetwijfeld volgen. Desgevallend tot in de afgrond.

Misschien komen de verkiezingen van 7 juni nog te vroeg. De tijdbom die Wall Street en onze nationale bankiers vorig jaar onder de reële economie plaatsten, is nog niet volledig uitgeknald. De recente prognoses van het Internationaal Muntfonds maken alvast duidelijk dat de ravage van deze crisis pas over enkele maanden kan worden opgemeten. Hoewel er op de beurs al opnieuw gefeest wordt, moet het ergste nog komen. De werkloosheid zal fors blijven toenemen, zo ook de faillissementen en bedrijfssluitingen. Voor de onderkant van de samenleving zijn er vervelende en moeilijke tijden op komst. In de Verenigde Staten, in Europa, dus ook in België, ongeacht de staatsstructuur. En toch beviel De Wever van de slogan 'afrit Vlaanderen, uitrit crisis'. Bij deze kreeg de vraag hoe blind een separatist wel kan zijn een definitief antwoord. Stekeblind.

Overigens heeft het Vlaams-nationalisme zich nooit met gedegen economische of originele sociale inzichten laten opmerken. Ze hebben andere specialisaties: het fatsoen, B-H-V, taalgrenzen, Vlaamse identiteit.

Ongelijk neoliberalisme
Voor N-VA is het separatisme het antwoord op alle problemen, de Vlaamse, de Belgische en de globale. Alsof deze crisis geen compleet nieuwe antwoorden vereist, want de recepten van de laatste kwarteeuw faalden compleet. Deze tijden roepen herinneringen op aan de depressie van de sombere jaren dertig, maar er is wel een opmerkelijk verschil. Deze keer is het voor iedereen, behalve de bankiers en beheerders van hefboomfondsen, overduidelijk waarom het hele kaartenhuisje in elkaar klapte. Wegens te veel vrijheid van het financieel systeem, te weinig regulering, te groot geloof in de markten. Dat weten ze nu in het Witte Huis, in de kroeg, het Elysée en de Wetstraat 16, zo ook bij Opel Antwerpen. Alleen op 'De Barricade', het hoofdkwartier van N-VA, is het licht nog niet doorgedrongen, alsof het zingen van de Vlaamse Leeuw het denken verhindert. Er zijn nieuwe antwoorden vereist en dat verklaart de koudwatervrees van nogal wat partijen en politieke families. In tegenstelling tot wat dertig jaar lang in verkiezingen getoeterd werd, is er niet minder maar meer overheid nodig. Het financieel systeem moet aan de ketting, omdat het anders de hele planeet ontwricht.

Deze crisis bewijst niet zozeer het gelijk van links of de sociaaldemocratie, wel het groot ongelijk van het neoliberalisme en de pleidooien voor een minimale staat en een maximale markt. Dat waren de mantra's waar het Westen de laatste decennia mee geregeerd werd en waarop het financiële walhalla werd neergezet. Toen de vorige maanden een fatale crash dreigde, moest honderden miljarden overheidsgeld worden ingezet. Er dringt zich bijgevolg een politieke u-turn op. Het liberalisme zal veel tonen lager moeten zingen en toegeven dat ze de woorden van hun profeet Adam Smith fout geïnterpreteerd hebben. Zoiets overkomt profeten wel vaker. Het is hun droeve lot om door hun volgelingen misbegrepen te worden.

Fouten uit verleden
Ook in naam van Adam Smith werden stellingen ingenomen, belangen verdedigd en politiek bedreven die niet zelden een aanfluiting van zijn gedachtegoed waren. Het vertrouwen van de uitvinder van de onzichtbare hand in het onzichtbare was immers alles behalve compleet. Hij wantrouwde in hoge mate de 'prodigals and the projectors' (de verspillers en de avonturiers) en drong erop aan dat de staat de burger voor deze lui zou beschermen. Het is een belangrijke zinnetje in The Wealth of Nations, maar opmerkelijk genoeg hebben de marktfundamentalisten er altijd over gelezen.

Na de verkiezingen van 7 juni zal de federale regering klaarheid over de crisisfactuur brengen. Dan zal ook duidelijk worden dat er drastisch bespaard moet worden om het begrotingstekort opnieuw binnen aanvaardbare perken te krijgen. Het wordt een pijnlijke operatie en ook om die reden werden de ingrepen over de verkiezingen getild. Voor de belastingbetaler dreigt het een ontnuchterend moment te worden. De miljarden die de banken werden toegeschoven, zo zal dan blijken, komen niet uit de hemel, wel uit zijn portemonnee. Het minste wat de hardwerkende Vlaming dan mag vragen, is dat de fouten uit het verleden niet meer worden herhaald. De banken moeten dus onder curatele, het absolutisme van het marktmechanisme moet worden teruggedraaid, maar evengoed moet het idee van een Vlaamse stand alone definitief in het museum van de politieke waanbeelden worden bijgezet. Er is slechts één afrit die een beetje uitzicht op een efficiënte crisisaanpak geeft: Europa.

1 opmerking:

Peter Dedecker zei

Ik kan er niet aan doen, maar ik vind Goossens echt een wereldvreemde lul. Zijn verwijzingen naar vendelzwaaiers en blauwvoeten zijn echt van de pot gerukt en gaan helemaal voorbij aan het feit dat de vlaamse beweging zich al heel lang inzet voor een grondige hervorming van de sociale zekerheid, voor de gezondheidszorg, gezinsbeleid en noem maar op. Doen alsof wij niet bezig zijn met sociale of economische themas dat is gewoon liegen, niet meer of minder dan dat. En ook wat de economische crisis betreft, zit hij er ferm naast. Zie mijn antwoord hierop.