donderdag, februari 11, 2010

Vandenbroucke

Frank Vandenbroucke's essay waarvan sprake op de site van De Standaard (een lezing voor de studiegroep van Bea Cantillon in Antwerpen), is de moeite waard om te lezen. Het is natuurlijk mogelijk dat hij niets nieuw zegt (als simpele rechtshistoricus ben ik niet op de hoogte van wat gebeurt in het sociaal onderzoek). Maar voor mij was het alleszins zeer interessant:

- Relativeren van het budgettaire aspect van de sociale zekerheid: het is niet alleen "cash", maar ook dienstverlening. Dat betekent dat je niet noodzakelijk moet denken in termen van verhogen van uitkeringen, maar ook in het opvangen van concrete noden. Sociale bescherming moet beantwoorden aan een behoefte. Dat betekent niet dat je je er als overheid vanaf maakt met een cheque (impliciete kritiek op de Vlaamse zorgverzekering).
- "Nieuwe risico's" in de samenleving vragen om andere dienstverleningen: kinderopvang om de autonomie van (al dan niet alleenstaande) vrouwen (en hun tewerkstelling) te vrijwaren, voorzien in opvang van zorgbehoevende familieleden
- De (budgettair dure, want sterk overheidsgefinancierde) dienstencheques hebben de tewerkstelling van vrouwen significant verhoogd (wist niet dat de impact zo sterk was, scheelt enkele procenten op het totaal)
- Een verplichte tweede pensioenpijler uitbouwen, vereist veel hogere werkgeversbijdragen, of anders zien de werknemers er bijna niets van; Vandenbroucke suggereert om loonsverhoging om te zetten in pensioenbijdragen
- Er gaat bij ons relatief flink meer geld naar werkloosheidssteun, op het totaal van alle sociale uitgaven; nochtans zijn de uitkeringen zeker niet te hoog
- Ondanks een sterkere herverdeling, slagen de overheden overal in Europa er niet in om ongelijkheden in de samenleving terug te dringen; een oplossing ligt misschien in het verhogen van de prestatiekost voor hogere inkomens, die disproportioneel profiteren van zaken als kinderopvang

Enfin, het zijn maar een paar losse punten uit een grotere tekst, die zeker het lezen waard is. En die niet alleen gaat over het institutionele (verdelen van taken en facturen tussen Federale Overheid en deelstaten) of budgettaire (is eigenlijk een min of meer achterhaalde strategie om de pensioenen te betalen).

Geen opmerkingen: