dinsdag, juni 29, 2010

Paus (Yves Desmet)

(bron: Demorgen.be)

Het Vaticaan heeft de Belgische ambassadeur op het matje geroepen over de huiszoekingen bij de Belgische kerk, die hij 'betreurenswaardig' acht. Je moet het maar durven.

Het was diezelfde paus die, toen hij nog de bijnaam van 'Gods rottweiler' droeg en hoofd voor de Congregatie voor de Geloofsleer was, een schrijven rondstuurde waarin hij de kerkelijke hiërarchie opdroeg om in geen geval zaken van seksueel misbruik door geestelijken over te maken aan de burgerlijke autoriteiten. Mocht hij toen al die misbruikers waar hij toen al weet van had, hebben ontboden en bestraft, er zouden waarschijnlijk vandaag geen huiszoekingen nodig geweest zijn.

Of weet de paus niet dat in Italië zelf de afgelopen jaren bijna honderd priesters voor de kerkelijke rechtbanken gedaagd zijn voor gevallen van seksueel misbruik? Dat afgelopen maand een Italiaanse bisschop moest getuigen in een pedofiliezaak van een van zijn priesters?

Als er iemand moet zwijgen over gerechtelijke optredens, dan wel de man die actief en jarenlang heeft meegeholpen aan het in de doofpot stoppen van het massale seksuele misbruik van kinderen door vele bedienaars van zijn kerk.

In zijn brief aan aartsbisschop Léonard schrijft de paus dat "de feiten moeten behandeld worden door het burgerlijke gerecht en op basis van het kerkelijk recht". Niet dus op basis van het strafrecht, terwijl het toch onmiskenbaar om zware misdrijven gaat.

Het komt niet aan de paus en de kerk toe om zich boven de strafwet te verheffen. Het komt niet aan de paus en kerk toe om een parallelle justitie te ontwikkelen via een commissie in haar eigen schoot. Die commissie had een rol kunnen spelen bij de begeleiding van de slachtoffers, maar niet in de bepaling van wat al dan niet dient vervolgd te worden, en al evenmin in het onderzoek in hoeverre het instituut kerk actief de straffeloosheid van deze misdrijven mee in de hand heeft gewerkt.

Er zit altijd een spanning tussen de logica van de hulpverlener en de logica van de wet en het gerecht. Die lijkt voor het ogenblik jammer genoeg niet verzoenbaar. Hopelijk vinden ze binnenkort wel een modus vivendi. Maar zolang dat niet het geval is, is het in een rechtsstaat nog altijd het gerecht dat de wet doet naleven, en niemand anders.

Yves Desmet
Politiek commentator

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Het zou best ook eens mogen anageklaagd worden dat vele zakzen door het egrehct en ook door de opinie als ongeloofwaardig werden ebstempeld, ja, dat kinderen naar een ouder moeten gaan waartegen ze een beshculdigig hebben geuit. Het volstaat dat je een scheidng aanvraagt wegens misbruik in het gezin dat je de hele zaka verliest, want dat is dan ene zogezgegde vechtscheiding, zou je niet vechten als je ook maar eng vermeoden hebt dat zoiest gebeurt? Nochtans is er een middel, de Internationale Conventie van de Rechten van het Kind : inspraak in alle materies die het kind aanbelangen, artikel 12, behalve voor wat het artikel 19 betreft : in geval van misbruik. Kan men iemand niet veroordelen, dan wil dat nog niet zeggen dat men wraakacties moet gaan voeren, maar men kan dan wel voorzichtigheid in acht nemen en geen risico lopen dat het kind beschadigd wordt. Er bestaan andere middelen dan een manu militare aanpak door deurwaarders wat dezen niet meer wilden doen wegens te schrijnend maar door de versnelde wet op de echtscheiding maar eventjes ook hersteld en versneld. Het parket kan eerder nog dan vroeger het kind uit huis halen in het kader van omgangsgrecht naar ouders toe, (dus niet naar het recht van het kind toe!)en de moeder(of soms ook een vader) die zich daartegen verzet wordt beboet of in de gevangenis geworpen.Een veroordeling voor een kind dat wilde spreken zal kinderen niet aanzetten tot spreken. Daarom vind ik het schijnheilig dat alleen de kerken misbruiken zouden plegen, of dat zij zelfs de meeste misbruikers herbergen, hoewel ik het van geestelijke leiders natuurlijk heel erg vindt, maar vaders en opa's die misbruiken zijn nog veel en veel schadelijker. Voornamelijk dat er stemmen opgaan om pedofilie te verdedigen, stemmen zoals mannenlobby's aanhalen in de theorie van Richard Gardner, Amerikaans psychiater. Zijn voornaamste discipel professor Hubert Van Gijsegem uit Montreal komt dat heel graag verkondigen in Europa. Dat alleen de kerkelijke overheden aanbevelingen deden, terwijl het een consensus is van jaren dat over incest met kinderen gezwegen wordt. Zoniet vergoelijkend. Het is eerder zo dat degene die spreekt het schandaal schijnt te veroorzaken, het is waar, er is veel schroom van de kant van moeders en slachtoffers, maar is de situatie nu zo dat het een aanmoediging is om aangifte te doen? Het gaat in de lekenwereld niet veel beter wilde ik maar zeggen. Misschien daar ook eens een artikel over?

Andréa De Jong, Moeders tegen Incest (ex Voorzitster vzw)
125 Versailleslaan, bus 32 te 1120 Brussel

Anoniem zei

Het zou best ook eens mogen aangeklaagd worden dat vele zaken door het gerecht en ook door de opinie als ongeloofwaardig werden bestempeld, ja, dat kinderen naar een ouder moeten gaan waartegen ze een beschuldiging hebben geuit. Het volstaat dat je een scheiding aanvraagt wegens misbruik in het gezin dat je de hele zaak verliest, want dat is dan ene zogezegde vechtscheiding! Nochtans is er een middel, de Internationale Conventie van de Rechten van het Kind : inspraak in alle materies die het kind aanbelangen, artikel 12, behalve voor wat het artikel 19 betreft : in geval van misbruik. Kan men iemand niet veroordelen, dan wil dat nog niet zeggen dat men wraakacties moet gaan voeren, maar men kan dan wel voorzichtigheid in acht nemen en geen risico lopen dat het kind beschadigd wordt. Er bestaan andere middelen dan een manu militare aanpak door deurwaarders wat dezen niet meer wilden doen wegens te schrijnend maar door de versnelde wet op de echtscheiding maar eventjes ook hersteld en versneld. Het parket kan eerder nog dan vroeger het kind uit huis halen in het kader van omgangsgrecht naar ouders toe, (dus niet naar het recht van het kind toe!)en de moeder(of soms ook een vader) die zich daartegen verzet wordt beboet of in de gevangenis geworpen.Een veroordeling voor een kind dat wilde spreken zal kinderen niet aanzetten tot spreken. Daarom vind ik het schijnheilig dat alleen de kerken misbruiken zouden plegen, of dat zij zelfs de meeste misbruikers herbergen, hoewel ik het van geestelijke leiders natuurlijk heel erg vindt, maar vaders en opa's die misbruiken zijn nog veel en veel schadelijker. Voornamelijk dat er stemmen opgaan om pedofilie te verdedigen, stemmen zoals mannenlobby's aanhalen in de theorie van Richard Gardner, Amerikaans psychiater. Zijn voornaamste discipel professor Hubert Van Gijsegem uit Montreal komt dat heel graag verkondigen in Europa. Dat alleen de kerkelijke overheden aanbevelingen deden, terwijl het een consensus is van jaren dat over incest met kinderen gezwegen wordt. Zoniet vergoelijkend. Het is eerder zo dat degene die spreekt het schandaal schijnt te veroorzaken, het is waar, er is veel schroom van de kant van moeders en slachtoffers, maar is de situatie nu zo dat het een aanmoediging is om aangifte te doen? Het gaat in de lekenwereld niet veel beter wilde ik maar zeggen. Misschien daar ook eens een artikel over?

Andréa De Jong, Moeders tegen Incest (ex Voorzitster vzw)
125 Versailleslaan, bus 32 te 1120 Brussel