vrijdag, augustus 13, 2010

Waarom is CD&V zo hardnekkig in de onderhandelingen ?

De consensuele fase van de preformatie lijkt stilaan ten einde te lopen. De fiscale responsabilisering van de deelstaten blijkt -toch volgens de Vlaamse pers- voor de PS een probleem te zijn.
In het 'Vlaamse kamp', waar de N-VA en CD&V de toon zetten, heerst vooral ontgoocheling over het netto resultaat van twee weken onderbreking: de bewuste non-paper van Di Rupo. 'De Franstaligen krijgen die blijkbaar, de Vlamingen niet. Die kregen enkel een mondelinge briefing', is bij CD&V'ers te horen. Het is opvallend hoe militant de Vlaamse christendemocraten reageren. 'Onbegrijpelijk dat De Wever zich kan beheersen bij wat er maar op tafel ligt', klinkt het.

(De Standaard, 13 augustus)

N-VA en CD&V houden eendrachtig het been stijf ("Monsieur neen"). Je kan dat inhoudelijk bekijken, maar CD&V wordt ook door de cijfers in de aanval gedwongen. Dezelfde cijfers worden intern gebruikt om Yves Leterme met de neus op de feiten te duwen: zijn resultaat in West-Vlaanderen was niét goed en hij draagt de verantwoordelijkheid voor de barslechte algemene uitslag.

Het is een gemeenplaats, maar de verliezen van juni zijn echt wel indrukwekkend. Zeker ten opzichte van de karteluitslag, maar ook in zetels, als je het aantal CD&V-mandatarissen uit 2007 in rekening neemt. Vooral Antwerpen en Oost-Vlaanderen zijn dramatisch.



Cijfertjes:
West-Vlaanderen: van 34% naar 23%
- min 94.000 kiezers
- min twee zetels (2007: 1 N-VA-zetel + 1 opvolger)

Oost-Vlaanderen: van 27% naar 15%
- min 113.000 kiezers
- min drie zetels (gehalveerd tegenover kartel; 2007: 1 N-VA-zetel)

Antwerpen: van 29% naar 16%
- min 157.000 kiezers
- min vier zetels (2007: 2 N-VA-zetels)

Limburg: van 33% naar 19%
- min 77.000 kiezers
- min twee zetels (2007: 1 N-VA-zetel)

Leuven: van 29% naar 16%
- min 40.000 kiezers
- min 1 zetel (2007: 0 N-VA)

BHV: van 12% naar 7%
- min 45.000 kiezers
- min 1 zetel (2007: 1 N-VA-opvolger)

Totaal: van 30% naar 17%
- min 526.000 kiezers (= bijna evenveel als de VLD op haar eentje haalt)
- min 13 zetels (2007: 7 zetels N-VA)

Je zou voor minder kribbig zijn, niet ? Zelfs met aftrek van 280.000 stemmen (= 7 x 40.000 per zetel), zijn dat nog 246.000 verloren stemmen. Het verschil met sp.a bedroeg in 2009 312.022 stemmen (Vlaamse verkiezingen, (7,5%). In 2010 is dat geslonken tot 105.119 (2,59%, cf. staafdiagrammen).


Gemiddeld houdt CD&V 57% van de kartelstemmen uit 2007, of 76% van die uit 2009. Het resultaat in West-Vlaanderen is daar inderdaad de uitschieter (65 resp 81%, cf. grafiek), maar hoeft dat te verbazen van een provincie waar, naast Yves Leterme, ook stemmenkanonnen De Clerck, Crevits en Bogaert op de lijst stonden ? In Oost-Vlaanderen of Antwerpen is er telkens maar één groot kopstuk (De Crem/Vervotte, geen actieve campagne Peeters/Schauvliege). Voor BHV/Leuven lijkt er niet veel verschil te zijn met 2009 (Vlaams-Brabant + Brussel 19 Vlaams Parlement).




(voor de Senaat zijn er 640.964 stemmen minder dan in 2007, 301.748 minder dan bij de Europese verkiezingen, telkens 68% resp. 50% behouden; gezien het De Wever-effect, de desertie van Leterme en het relatief beperkte belang van de zetels in de Senaat heb ik dit niet opgenomen)

CD&V probeert stemmen terug te winnen door aan de regionalisatiemachine te draaien. Het is maar de vraag of dit direct electorale winst zal opleveren. Het argument dat in De Standaard gebruikt werd, als zou een extra formulier in Brussel voor kinderbijslag/gezondheidszorg geen verschil meer maken, lijkt me nogal mager. De bevolking wil een oplossing, niet een systeem dat nog ingewikkelder is. (denk aan de discussie tussen Frank Vandenbroucke en Danny Pieters bij Phara)
Door de gemeenschappen bevoegd te maken, zou er opnieuw de keuze ontstaan. Mettertijd kunnen daar verschillen in ontstaan, bijvoorbeeld als een gemeenschap meer wil inzetten op kinderopvang en besluit de kinderbijslag daarvoor af te romen. Die verschillen kunnen niet, zeggen de tegenstanders. Toch zijn er nu ook al honderden categorieën kinderbijslag, afhankelijk van de gezinssamenstelling, handicaps, leeftijd... Wat maakt een categorie meer dan?

En de gezondheidszorg? CD&V heeft een geamendeerd voorstel van Zorgnet op tafel gelegd. Daarin moeten Brusselaars kiezen tussen de Franstalige en de Vlaamse afdeling van hun ziekenfonds. Brusselse ziekenhuizen moeten op dezelfde manier kiezen van welke gemeenschap ze afhangen, maar moeten wel patiënten van 'beider kunne' aanvaarden. De eindafrekening moeten ze naderhand onder mekaar maken.

Betekent dat extra papierwerk? Ja. Maar vermoedelijk niet veel meer dan nu. Patiënten hangen af van verschillende ziekenfondsen, hebben andere hospitalisatieverzekeringen, komen uit het buitenland of zijn afhankelijk van een OCMW... De combinaties zijn oneindig. En oneindig plus één, is oneindig.

(De Standaard, 11 augustus)

Dat CD&V het been stijf houdt over fiscale responsabilisering, lijkt me daarentegen logisch. Als er niets verandert aan de financieringswet, kan je evengoed geen staatshervorming doorvoeren. In dat geval geven gemeenschappen en gewesten verder vrolijk andermans geld uit (wat ook voor Vlaanderen geldt). Maar waarom de regionalisatie vragen van stukken van de sociale zekerheid, als je daarmee
- ofwel de basis van de bijdragen versmalt
- ofwel een dure superstructuur in het leven roept, die de regionale systemen moet overkoepelen ?

Geen opmerkingen: