donderdag, september 16, 2010

De gammele staat van de sociaal-democratie

Toen ik vorige week in Stockholm was in het kader van een congres, viel het me op hoe slecht de linkse coalitie (Socialdemokraterna-groen-links) er in de peilingen voorstond tegen de regerende rechtse "alliantie"-partijen (de "gematigden", de "centerpartiet", de liberalen...). Op les Enjeux Internationaux (France Culture, uitzending 16.IX.2010) wordt wat uitleg gegeven bij deze toestand. De Sociaal-democraten domineerden de Zweedse politiek, tot de verkiezingen van 2006, toen Reinfeldt de macht overnam.

(affiches in Stockholm-centrum, Sahlin staat in het midden van de dichtst bevolkte borden)

Het viel me op dat ook hier (Marianne Thyssen, Caroline Gennez...) het een vrouw is die op een "glazen klif" de kastanjes uit het vuur mag halen in moeilijke omstandigheden. In dit geval Mona Sahlin bij de sociaal-democraten. In het onderhoud wordt gezegd dat de kans reëel is dat de SD zakken onder de 30%. Peilingen in de kranten die ik heb vastgehad tonen duidelijk aan dat de alliantie van Reinfeldt veel populairder is bij jongeren (zowel 19-24 als 25-30). Bovendien steekt ook een extreem-rechtse partij de neus aan het venster. De werkloosheid in Zweden is hoog (de oppositie spreekt over meer dan 440.000 werklozen, op een bevolking van 9 miljoen), iets wat wordt toegeschreven aan de aanwezige moslimbevolking.

Een bredere verklaring voor het échec van links en centrum-links in Europa ligt misschien in de culturele theorie van het "monstre doux", die de Italiaanse linguist Raffaele Simone poneert in een interview in Le Monde. Zoals in de ergste nachtmerrie van Tocqueville (burgers worden politiek onbewust gehouden door het repetitief vervullen van hun individuele behoeften in een model van "panem et circenses") is het maatschappijmodel op het Europese continent sinds de jaren '80 opgeschoven naar een drievuldige mix van individualisme, consumerisme en jeunisme/uiterlijk vertoon, die veel beter aansluit bij de waarden van "gedecomplexeerd" rechts à la Sarkozy of Berlusconi, dan bij de linkse waarden (solidariteit, staatsinterventie, herverdeling).

Geen opmerkingen: