maandag, januari 24, 2011

"Shame" en de gezondheid van de Belgische politiek


Jammer dat ik vandaag niet kon meebetogen in Brussel. Gevolgd vanuit Parijs, lijkt Shame me een politieke meesterzet, die heel goed de kloof vertaalt tussen één belangrijk peilingcijfer, en het geknoei van onze politici. 80% van de Vlamingen wil niet het einde van België. Tegelijk houden CD&V en N-VA in de onderhandelingen met ongeveer 47% continu het been stijf. Zou een betoging voor een onafhankelijk Vlaanderen evenveel mensen op de been krijgen ? Hoogst waarschijnlijk niet.

Hopelijk herinnert dit soort optochten de politici dus aan de publieke opinie. De ruzies van de Wetstraat worden irrelevanter naarmate je je er verder van verwijdert. Wat kan het een inwoner van Gent of Luik bommen hoe BHV wordt opgelost, zolang het maar van de agenda verdwijnt ? Als 21% van de deelnemers uit Vlaanderen kwam, en je kan ervan uitgaan dat er rond de 40 000 man meeliep, zijn dat er nog steeds 8 000, die de trein/auto hebben genomen op een grijze januaridag. Voor een politiek apathisch volk als de Belgen, op een weekend met ook namiddagvoetbal (Anderlecht-Standard) en het autosalon, valt dat best wel mee. Bovendien kan dit soort bewegingen enkel groeien naarmate de impasse erger wordt. Hopelijk staat er de volgende keer twee keer zoveel volk.

Het is verheugend dat dit spontane initiatief tegengif kan bieden voor de chagrijnige, navelstarende en verzuurde mensen als Jean-Pierre Rondas en Guy Tegenbos, die met hun cafépraat en huizenhoge clichés de media lijken te bezetten. Er zijn in dit land nog een pak inwoners die positief omgaan met alteriteit en die het feit dat Franstaligen nu eenmaal Franstaligen zijn, niet zien als een aanleiding om hen zo snel mogelijk te wissen uit de besluitvorming. Hopelijk stappen de politici ook af van het hokjesdenken.

Ik begrijp de kritiek op het diffuse karakter van de manifestatie, maar denk dat ze de nagel op de kop slaat. Het probleem zit bij de politieke klasse als geheel: Di Rupo die niet durft te beslissen, Joëlle Milquet die als een kieken blijft azen op een kans om "non" te kakelen, de traditionele partijen in Vlaanderen die De Wever niet durven tegenspreken... Iedereen moet in de spiegel kijken en zich de vraag stellen of hij zijn kiezers eigenlijk nog wel vertegenwoordigt in wat hij doet.

De Wever, daarentegen, staat buiten categorie: hij wil het einde van de Belgische Staat en is erin geslaagd om -bij gebrek aan concurrentie- zijn boodschap tot het centrale thema van het politieke debat te maken. Je kan hem enkel klein krijgen door hem mee te trekken in de regering... en de verkiezingen over iets anders te laten gaan. Wat perfect mogelijk is, op voorwaarde dat de andere politici terug op een redelijke manier aan politiek gaan doen.

De boodschap lijkt me dus niet zo zeer gericht tegen De Wever. Wel tegen  de categorie Yves Leterme, Johan Vande Lanotte, Karel De Gucht, Didier Reynders... De mensen die het voor het zeggen hebben gehad de laatste tien jaar, en er een potje van hebben gemaakt. Dat de partijen zich kunnen overgeven aan het spektakel van de laatste jaren (kluchtverkiezingen, zwakke kandidaten, totale afwezigheid van debat), komt ook omdat niemand hen ervan kon overtuigen dat de kiezer er iets om gaf. "Shame" moet dus leiden tot accountability en verantwoordelijkheidszin bij de gevestigde politieke klasse, en zo het nationalisme de pas afsnijden. Pas als de kiezers de alternatieven zien in het normale politieke aanbod, zullen ze De Wever laten vallen. Dat aanbod zal er dan weer pas komen, als politici wat meer schrik krijgen voor de publieke opinie. En laat ons hopen dat hier toch een begin mee gemaakt is...

2 opmerkingen:

Anoniem zei

vanmorgen om 8uur hoorde ik op radio1 de journaliste zeggen dat er wel belgische vlaggen werden meegedragen maar "wellicht door franstaligen" - ik vond dit een zeer eigenaardige journalistiek - (alsof geen enkele vlaming die daar liep belg meer zou willen zijn wat toch niemand gelooft)

Wim Decock zei

scherpe analyse, Fred!