donderdag, februari 10, 2011

(echt) cruciaal moment in de formatie


De nieuwe truc van Reynders kan zowel gericht zijn tegen de groenen, als tegen de sp.a. Waarschijnlijk tegen beiden. PS en sp.a moeten hier absoluut het been stijf houden en een regering Leterme IIbis vermijden, of sp.a zal in Vlaanderen verder marginaliseren. Het zou zottigheid zijn om de grootste politieke familie (39 zetels op 150) op te offeren aan een veto van De Wever, die maar al te graag met een CD&V/MR/openVLD-formule zou werken.

Het is veelzeggend dat de nota-Vande Lanotte plots wordt gebruikt voor het institutionele luik. Dààr ligt dan toch het probleem niet voor de N-VA (hoewel er "nee, tenzij" was geantwoord begin januari). N-VA wil een centrum-rechtse hegemonie in Vlaanderen vestigen, van waaruit vervolgens met een min of meer hegemoon centrum-links Wallonië-Brussel wordt onderhandeld. Wat uiteindelijk moet leiden tot onafhankelijkheid. N-VA denkt niet aan de eerstkomende staatshervorming, maar aan het afbreken op lange termijn van de elementen die het federale niveau coherent kunnen doen werken. Voor hen is het "Hoe asymmetrischer, hoe liever".

Voor het land is het geen goed idee opnieuw een asymmetrische regering in het zadel te brengen. Als er een Franstalig "front" blijft, is de kant ook groot dat het daar naartoe gaat. Het beleid wordt zo federaal compleet onleesbaar.

Er m.i. is nood aan een coherente oppositie:
- ofwel sp.a én PS in de oppositie (maak dan maar eens een regering, Reynders !),
- ofwel beiden in de regering (84 zetels, met een tripartite plus N-VA voor de staatshervorming = 114 zetels op 150)
- ofwel verkiezingen.

Hopelijk hebben de verantwoordelijken bij sp.a en PS de langere termijn in het achterhoofd en laten ze zich niet uiteen spelen zoals in 2007. Anders dreigt de PS keizer te worden van een onafhankelijke linkse woestijn. En is sp.a veroordeeld tot de schepencolleges van de grotere steden in Vlaanderen.

Bron: De Standaard Online (10 februari).

Didier Reynders speelt met het idee om de onderhandelingen op te splitsen. Dat beweert alleszins Le Soir. Een groep zou zich bezig houden met sociaaleconomische dossiers, een andere met de staatshervorming. En aan die twee tafels hoeven niet dezelfde partijen te zitten.
Mogelijk weten de Franstaligen al meer. Deze ochtend zat informateur Reynders twee uur samen met de voorzitters van de Franstalige partijen. Hij heeft er een werkmethode afgesproken voor de communautaire onderhandelingen.

Dat hij daarbij niet met een wit blad begint, schemerde gisteren al door. Hij zal dus geen gebruik maken van het bestaande maar onbenutte grondwetsartikel 35, waarin de gewesten bepalen wat het federale niveau nog mag doen. De MR is nochtans al lang voorstander van die methode. Maar Reynders zou nu toch nog willen voortbouwen op de bestaande nota's van Vande Lanotte, De Wever en ook Di Rupo.

Na afloop van het gesprek met de Franstaligen, maakte ook PS-voorzitter Elio Di Rupo duidelijk dat van een tabula rasa geen sprake mag zijn. 'Eén ding is zeker en dat is dat er toch heel veel gewerkt is', zei Di Rupo. 'Ik veronderstel dat we dat diepgaande werk zullen gebruiken.' Ook volgens CDH-voorzitser Joëlle Milquet is er 'nooit sprake geweest' van het artikel 35.

Reynders preformateur?

Volgens Le Soir broedt Reynders bovendien op het idee om niet alleen voor de staatshervorming, maar ook voor de sociaaleconomische dossiers een onderhandelingsmethode op poten te zetten. In zijn opdracht die hij vorige week van de koning kreeg, staat nochtans nadrukkelijk dat hij zich moet concentreren op een akkoord over BHV, de bevoegdheidsoverdrachten en de duurzame financiering van de federale staat.

Maar de Franstalige krant zegt dat Reynders het niet zit zitten om zich te laten 'insluiten' door de aanslepende communautaire dossiers. Meerder bronnen zouden aangeven dat Reynders hoopt op een uitbreiding van zijn missie, waarbij hij dan als een soort van preformateur van de volgende regering kan gelden.

De informateur oppert de piste om twee onderhandelingstafels op te stellen: een voor de staatshervorming en een voor de sociaaleconomsiche dossiers, aldus Le Soir. En aan die tafels zitten niet noodzakelijk dezelfde partijen, zo klinkt het. Maar of dit idee met name aan Vlaamse kant op veel bijval kan rekenen, is twijfelachtig. De Vlamingen willen de gesprekken over de hervorming immers niet te veel zien uitwaaieren.

Geen opmerkingen: