maandag, september 24, 2012

Kandidatenboek Samen




 Vandaag ten laatste vallen de kandidatenboeken met de 19 Samen-ploegleden in alle bussen van Zingem. We brengen die zelf rond, dus het kan wel wat verschillen van straat tot straat. Voor wie desondanks toch geen fysiek exemplaar kan bemachtigen, volgt hieronder mijn deeltje van de folder:

Beste inwoner van Huise, Ouwegem, of Zingem,

Ik ben Frederik Dhondt, 27 jaar, en voor de tweede keer kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen voor Samen. Dankzij uw grote steun zes jaar geleden, heb ik een bijzonder boeiend mandaat als OCMW-raadslid kunnen uitoefenen. Je vindt me in onze gemeente meestal ergens in een vergadering, of op de fiets, tussen mijn werk als onderzoeker aan de UGent door.   

Op de herdenking van 300 jaar Slag bij Oudenaarde

Politiek heeft me altijd al gefascineerd: hoe mensen samen hun lot kunnen bepalen, hoe macht wordt uitgeoefend en hoe je tot een rechtvaardige samenleving komt door ze in te perken waar nodig. Politiek is de kunst van het mogelijke, maar we ze bedrijft, droomt wel best van het onmogelijke. Politiek is ratio, beheren, en emo, overtuigen en gedreven blijven.  Politiek is de botsing van grote, meeslepende, woorden, maar ook de subtiele kracht van een compromis. 
 
Eigenlijk draait ook mijn huidige job als onderzoeker daarrond: ik bestudeer de Europese diplomatie, driehonderd jaar geleden en vandaag, en kijk naar de manier waarop het recht ten dienste wordt gesteld van de politiek om compromissen te sluiten.  Onze streek heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn huidige onderzoek. Het prachtige landschap rond Huise was 300 jaar geleden het theater voor een van de grootste veldslagen uit de Europese geschiedenis: de slag bij Oudenaarde (11 juli 1708), waar 170.000 soldaten uit alle windrichtingen in actie kwamen. Dit jaar publiceerde ik een boek over de samenhang tussen oorlog, diplomatie en politiek in deze uiterst boeiende periode (Op Zoek naar Glorie in Vlaanderen. De Zonnekoning en de Spaanse Successie, 1707-1708). Net zoals vandaag, werd toen ook in het buitenland mee bepaald wat er hier gebeurde. Net als vandaag, was het toen waanzin geweest om je als Vlaming op te sluiten in je eigen hok. 

Mijn studies (rechten, geschiedenis en internationale betrekkingen) in Gent en Parijs hebben altijd rond politiek gedraaid: de regels, het verleden en de contacten tussen verschillende systemen. Ik heb die kennis ook (bescheiden) in praktijk gebracht, als studentenvertegenwoordiger aan de UGent, bij animo, de jongerenbeweging van sp.a, en in het parlement van de Cité Internationale Universitaire de Paris, een campus van 5000 internationale studenten. Toen ik in 2006 de kans kreeg om, op vraag van oud-burgemeester Jean Pierre Cnudde, in onze eigen gemeente mee te stappen in het verhaal van Samen, heb ik niet geaarzeld. Mijn overgrootvader, Remi Dhondt, had een café in Huise (“Het Gemeentenhuis”, waar nu het gemeentecomplex staat), mijn grootvader, Jozef Dhondt, was er onderwijzer, mijn vader, wijlen dr. Luc Dhondt, heeft er als historicus met plezier en passie over geschreven. 

 Op een sp.a-activiteit, met gastspreker Bruno Tuybens

De afgelopen zes jaar (hoe lang dat ook klinkt, want de tijd is gewoon voorbij gevlogen) zetelde ik in de OCMW-raad, de laatste drie jaar als vervangend voorzitter. Een bijzonder boeiende en leerrijke ervaring. De gemiddelde Zingemnaar komt, in een redelijk welstellende gemeente, niet in aanraking met het OCMW. Op de Universiteit had ik geleerd dat het OCMW het laatste stationnetje is voor wie niet meer in de normale sociale zekerheid terecht kan. Een eenzijdig en administratief verhaal van inkomensmaatstaven, aanvragen en uitkeringen.

            De werkelijkheid is natuurlijk anders. Het OCMW is meer dan een loket en biedt bijzonder veel diensten aan (poetsdienst, schuldbemiddeling en budgetbeheer, kinderopvang, opvang van asielzoekers). De laatste zes jaar zijn er trouwens alleen maar bijgekomen ! Op 1 september ons nieuwe IBO (initiatief voor buitenschoolse kinderopvang), dankzij Vlaamse subsidies voor onze zorgregio, waar we tijdig op intekenden. In 2007 al de strijkwinkel, een handige en snelle service waar veel mensen graag gebruik van maken.            
 
De raad behandelt individuele dossiers. Dat wil zeggen dat concrete gevallen uitgebreid aan bod komen, en je zo inzicht krijgt in de manieren waarop mensen, soms buiten hun wil, in grote problemen raken. Bijzonder boeiend. In plaats van de statistieken op het nieuws zie je de concrete verhalen en komt veel dorre materie tot leven. In ons land is steun absoluut niet royaal: met een leefloon van 755 euro (de meest gekende uitkering) is het -niet alleen in de stad- bijzonder moeilijk rondkomen. Eens huur en verwarming betaald zijn, blijft er niet veel meer over. Een instelling als het OCMW is er om mensen een minimale, essentiële waardigheid te garanderen, en hen uitzicht te geven op beterschap, door hen naar werk te leiden.


            De ongeveer zeventig zittingen die ik heb bijgewoond waren ook een oefening in menselijke relaties: overleg met onze fractie, met de voorzitter en met de administratie leerde hoe politiek in de praktijk werkt. Hoe je een akkoord sluit, hoe een realisatie geboren wordt in een idee en van voorstel, over beslissing, uitvoering en inhuldiging van papier tot baksteen en glas wordt. De OCMW-raad wordt als instelling door politici soms afgeschilderd als een klasje gebuisden van de gemeenteraad, waar niet echt grote problemen aan bod komen en de budgetten eerder beperkt zijn. Ik zou zeggen, gelukkig maar, dat het OCMW kleiner is dan de gemeente ! Anders hadden we veel meer sociale miserie gehad. Dat er minder geld omgaat, wil echter niet zeggen dat de dossiers eenvoudiger zijn. Integendeel: net doordat de raad zich bezighoudt met heel concrete, individuele gevallen, in het oerwoud van onze sociale zekerheids- en bijstandswetgeving, vereist het veel meer aandacht en inspanning om alles goed mee te volgen. Onze beslissingen hebben ook veel meer rechtstreekse impact: dringende steun voor wie geen huisbrandolie meer kan kopen, of eten voor de kinderen, is van het meest ingrijpende dat je je kan inbeelden ! Het was dan ook een voorrecht om elke eerste maandag van de maand, samen met de andere leden van de Samen-fractie (Carine, René, Mireille, Stephanie, Trui, Katrien en Dirk) en de burgemeesters na te denken over concrete oplossingen voor mensen met soms echt schrijnende problemen.

            Ik heb mijn mandaat af en toe uitgeoefend vanuit het buitenland, toen ik in Parijs studeerde (2007-2008, 2008-2009) of voor langere tijd onderzoek verricht heb in Londen, Frankfurt en weer Parijs. Ik ben dan ook bijzonder dankbaar dat ik die drukke activiteiten kon blijven combineren met een mandaat in de eigen gemeente, en zo een eigen steentje bijdragen tot het werk van Samen. Ook al omdat het OCMW je met beide voeten op de grond houdt en ervoor zorgt dat je niet vervreemdt. Met uw steun in het stemhokje zou ik dat graag herhalen.

Frederik Dhondt
°29/11/1984
Oost Beertegemstraat 12
T: 09/384 48 69
E:
Frederik.Dhondt@UGent.be
Blog:
http://herakleitosonmondays.blogspot.com

Geen opmerkingen: