maandag, februari 04, 2013

sp.a-wasbeertjes in een leeuwenkuil...

Gisteren spraken Paul Magnette en Johan Vande Lanotte in Gent over de Belgische staatsstructuur. Een mooi moment voor de nieuwe PS-voorzitter om een Nederlandstalig publiek te charmeren en in dialoog te gaan met Belgen uit Vlaanderen. Maar ook een gelegenheid om (opnieuw) de communicatieve problemen van de sp.a te vast te stellen. Of het nu Vande Lanotte met Magnette is, of Samsom met Bruno Tobback (cf. visiecongres in december in de Vooruit), de sp.a'ers zijn retorisch steevast de mindere van de kopstukken van zusterpartijen. En ze leren maar niet bij !

Steevast lijkt sp.a drie of vier zinnen nodig te hebben om tot een punt te komen (= wanneer de gemiddelde kiezer al lang heeft afgehaakt). Zelfs wanneer er een poging is om een succesvol voorbeeld te imiteren (zoals het "eerlijk communiceren/eerlijk besparen" van Samsom), loopt het spaak in een zelfkastijding van pseudo-ambtelijk jargon of goedbedoelde omzichtigheid, waar geen kat een boodschap aan heeft.  De zinnen die door de partij als "oneliners" worden gelanceerd, vallen als op een koude steen, omdat ze gewoon te moeilijk zijn. Waardoor ze ongeloofwaardig overkomen. Lees het interview met Bruno Tobback in de ideologie-reeks van De Standaard opnieuw: waar is het punt ? Ik ben misschien niet verstandig genoeg om de eindeloze kromme metaforen van onze voorzitter te begrijpen, maar daarmee gaan we het niet redden.

Aan lang aan de macht zijn (insider-fenomeen), of intellectuele verfijndheid (schroom om niet tot in de details juist te zijn), kan het niet liggen. Je kan perfect twintig jaar in de regering zitten en nog zorgen dat de mensen weten waarvoor je staat. Opnieuw het voorbeeld van de altijd zeer duidelijke Laurette Onkelinx, die in de pers hard doorhamert op het standpunt van haar partij, voor ze een compromis maakt, of de zeer pedagogische Paul Magnette, die altijd methodisch een punt opbouwt, en aanspreekt van aan de ULB tot in Charleroi. Als je onze sp.a'ers zou vergelijken met Franse politici, lijken ze op een bende wasbeertjes in een leeuwenkuil.

Wat is in 's hemelsnaam het probleem ? Er lijkt wel schroom om in discussie te gaan met een gedroomde schietschijf -wiens naam we maar niet gaan uitspreken. Paul Magnette's reactie op de belachelijke T-shirtuitspraken van dit weekend, zat in het juiste register: op cafépraat antwoord je met een scherpe, snedige steek terug. Of, zoals Magnette het gisteren verwoordde: "En politique, les mots comptent." Daniël Termont lijkt zowat de enige die dat begrepen heeft. De rest zit te wachten tot er weer een pak slaag aankomt (12% in de provincie Oost-Vlaanderen afgelopen verkiezingen, 9 van de 72 zetels).

Anders gezegd: heeft sp.a schrik gekregen om nog aan politiek te doen ?

Geen opmerkingen: