donderdag, augustus 30, 2007

Danku, UGent en Dell

Na 4 jaar was mijn Fujitsu-Siemens Amilo D aan vervanging toe. Hoewel hij bij momenten nog steeds bevredigende prestaties kon leveren, was het einde duidelijk nabij. Afgesleten bekleding, overhitte Pentium IV-processor, reeds twee jaar defecte batterij, barstensvolle HD en occasionneel compleet flippend TFT-scherm... Desondanks overleefde hij een aanslag met 20 centiliter kokende groene thee (waarbij het vocht door het toetsenbord, langs de onderzijde terug tevoorschijn kwam).



De Notebook-actie voor Studenten van de UGent betekende mijn redding. Voor minder dan € 800 (meer dan €500 minder dan mijn vorige model) krijg je een zeer performante Dell Vostro 1000 (met 3 jaar next business day on site garantie). Hoewel ik de manier nog moet vinden om de snufjes van Windows Vista (compleet overbodig weergeven van volledige scherminhoud bij schakelen tussen vensters, irritant licht uitgaan bij firewall-meldingen) te liquideren, geeft het de indruk vrij "stabiel" te zijn. Deze blog zal dus binnenkort leven zoals hij dat nog nooit gedaan heeft ;).

vrijdag, augustus 17, 2007

La Belgique au bord de l’implosion (Libération-blog)

Au lendemain des élections législatives belges du 10 juin dernier, plusieurs de mes collègues françaisId819711_15_leterme_be_00cn3u_0jpg m’avaient vertement critiqué, estimant que mes papiers parus les 12 et 13 juin sur ce blog et dans le journal étaient trop alarmistes. Pour eux, Yves Leterme (photo), le premier ministre désigné, n’était nullement le flamingant que je décrivais (il faut relire l'interview que j'ai faite de lui en août 2006, tout y est) et la Belgique encore moins menacée d’implosion. Soixante-huit jours après le scrutin, il semble bien que j’avais raison et eux tort (comme le montre d'ailleurs les débats sur ce blog).

Depuis mardi, on connaît précisément les revendications flamandes en matière « communautaire », comme on dit en Belgique. Il s’agit des compétences de l’État fédéral que les démocrates chrétiens flamands du CD & V d’Yves Leterme en cartel avec les indépendantistes du NV-A et les libéraux flamands du VLD veulent voir tomber dans le giron des Régions (Flandre, Wallonie et Bruxelles). Cette liste soumise, selon le quotidien francophone Le Soir, en trois temps, est proprement hallucinante : elle est bien plus longue qu’on ne l’attendait et surtout touche des compétences régaliennes, tels la justice, le Code pénal, l’acquisition de la nationalité ou encore le statut des étrangers. Les Flamands réclament même le droit de rédiger leur propre Constitution. « C'est effrayant. C'est un véritable basculement hors du système fédéral ! À ce rythme, la Belgique sera bientôt une coquille vide » s’exclame un négociateur francophone cité par la Libre Belgique.

Encore une fois pris par surprise, les francophones (libéraux du MR et ex-chrétiens-démocrates du CDH soutenus, pour le coup, par le PS qui est dans l’opposition) ont opposé leur habituel front du refus. Mais, ils ont ensuite lancé une contre-offensive, mettant enfin sur la table les préoccupations francophones : en substance, ils exigent un recensement linguistique dans la circonscription de Bruxelles-Hal-Vilvorde pour, en réalité, rectifier la frontière linguistique autour de Bruxelles et ainsi réaliser la jonction entre la capitale européenne et la Wallonie grâce à « l’annexion » de Rhode-Saint-Genèse. Ils remettent aussi en Id821499_17_leteroi_cpb_00cnnc_0jpg cause les pouvoirs exorbitants des Flamands à Bruxelles (surreprésentation dans les organes de la ville, droit de véto) vu leur nombre réduit (moins de 10% de la population). Les partis flamands ont immédiatement réagi en estimant que ces revendications étaient ridicules. Ce qui est logique, la Flandre étant d’ores et déjà pour eux un État aux frontières définies depuis 1962. Il ne s’agit que de lui attribuer l’ensemble de ses compétences naturelles et non de discuter d’une rectification de frontière…

Autant dire que l’affrontement que les francophones ont longtemps fuit est là et bien là. On ne voit plus comment Yves Leterme pourrait parvenir à former un gouvernement fédéral sur une telle base. Car l’acceptation des revendications flamandes serait une capitulation en rase campagne dont les partis francophones auraient du mal à se relever. Ne serait-il pas temps de négocier la fin de ce fantôme d’État dont 60 % de la population ne veut plus ? Et s’il faut en avoir le cœur net, que la Belgique procède à un référendum posant la question au peuple.

maandag, augustus 13, 2007

Spelletjes

Even een eerbetoon aan twee klassiekers:

1. "Versailles 1685, Complot à la cour du roi soleil" (1997)

Als je ooit op zoek bent naar een "buitenkansje" in de categorie afgedankte PC-games (1997, tien jaar oud), niet aarzelen als je dit tegenkomt. Vandaag nog twee uur computerarcheologie nodig gehad om het terug te doen draaien op een lege harde schijf van een oudere PC, maar wat is het de moeite. De CD-ROM (een co-productie met de Franse réunion des musées nationaux) is eigenlijk beter dan een bezoek aan het echte paleis: alles wordt "bevroren" op het hoogtepunt van het bewind van Lodewijk XIV (als je het in vivo gaat bezoeken, is de compartimentering nog wel min of meer dezelfde, maar het interieur heeft nogal wat "accidentjes" meegemaakt).



Louvois is nog minister van oorlog (zal zes jaar later dood vallen), Frankrijk zit op het toppunt van haar territoriale expansie na de inname van Straatsburg met de réunions en de intrekking van het edict van Nantes staat nog te gebeuren. Je loopt als "garçon bleu" (een soort paleispage) door het décor. Met het tegenhouden van een snood plan om het kasteel in vlammen te doen opgaan als plot en de vaste dagindeling (petit lever - grand lever - conseil - messe - diner...) als structuur, kom je alle "grote" personages tegen: Condé (de overwinnaar van Rocroi), Colbert de Croissy (zoon van & minister van Buitenlandse Zaken), Monseigneur (de pafferige dauphin), Bontemps (intendant van de gebouwen), Racine, Lully (cf. Le Roi Danse van een paar jaar geleden), Seignelay (andere minister uit de Colbertclan) of Le Brun.











De gameplay is betrekkelijk eenvoudig, maar absoluut niet onaangenaam: opdrachtjes vervullen (dingen oppikken, combineren, naar anderen dragen). Overal waar je klikt (schilderijen, personages, plafonds, gebouwen...), kom je op degelijke stukken "documentatie" terecht (die soms nuttig zijn bij het oplossen van de opdracht, soms niet... maar in elk geval nuttiger zijn dan een rondleiding ter plekke).

Een paar jaar geleden (2002) kwam een tweede versie uit, over de Spaanse Successie (Le Testament du Roi), maar tot mijn spijt haalde het nooit het niveau van de eerste editie. Een zeer stroeve grafische omgeving, die -hoewel ongetwijfeld geavanceerder- veel hoekiger en onnatuurlijker overkwam dan in de eerste versie, bijna niet compatibel met windows XP (zelfs met patch loopt het alle vijf stappen vast). Dat laatste is overigens de gesel bij het eerste spel: XP wil het gewoon niet spelen, ook al schakel je de vervloekte compatibiliteitsmodus in. Helaas is de fabrikant al een paar jaar failliet, wat oplapbestandjes op het Net niet al te dik gezaaid maakt.

2. Sea Legends (1995)
Even interessant en minstens zo verslavend is dit hier. Compleet gratis te dowloaden, als je een beetje zoekt (60 MB). De rol is hier iets minder nederig en passief dan die van de loopjongen in Frankrijk. Twintig jaar voor 1685, 1667: in Europa is de Devolutieoorlog aan de gang (Lodewijk <=> Spanje). In de Caraïben, waar de voornaamste machten van het ogenblik bezittingen hebben (Hollanders, Britten, Spanjaarden, Fransen), gelden evenwel andere regels. Iedereen bewaakt zijn eilandjes (en handelaars).



In een soort tit-for-tatwraakverhaal moet je als kapitein Richard Gray zo ver mogelijk proberen raken, ondanks de vele kwellingen die het lot op je weg heeft gelegd (je wordt eens compleet de grond in geschoten door wat Spaanse oorlogsbodems, waar je in geen enkel scenario heelhuids kan uitgeraken). Wat Sea Legends leuk maakt, is dat je ook kan ontsnappen aan het scenario en deserteren. Als "privateer" kan je je eigen fortuin maken door grondstoffen en afgewerkte producten te versjacheren tussen de verschillende steden (wat, gezien de prijsverschillen tussen de eilanden, bijzonder interessant is). Met een beetje geluk vallen onderbewapende galleien vol goud en zilver in het bereik van je kanonnen... met wat ongeluk word je aan flarden geschoten en is het spel afgelopen.









Net als bij Versailles navigeer je door een 3D-omgeving (vooral de zeeslagen zijn leuk: je wisselt van dek naargelang je wil en bombardeert de andere de verdoemenis in met munitie naar keuze; ook lijf-aan-lijfenteren is mogelijk) en heb je verschillende scenario's in dialoog met de andere karakters. Ook versterkte plaatsen aan land kunnen ingenomen worden (hoewel me dat nooit gelukt is). Vervelend is wel dat je altijd je personeel moet betalen, en dat een soort "vrije markt" speelt bij het werven van bootspersoneel, afhankelijk van je reputatie (alleen de miserabelen dienen zich aan als je de eerste keer gedeserteerd bent).

zaterdag, augustus 11, 2007

De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde

Een van de plagen waarmee formateur Leterme gegeseld wordt, is de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Alle Vlaamse partijen hebben zich uiterst plechtig voorgenomen een einde te maken aan de verbinding van Brussel met het westelijke deel van de provincie Vlaams-Brabant. Het netelige hierbij, is dat men de Brusselse Vlamingen bij een "koude" of "verticale" splitsing, uit het parlement gooit. En dat men dus eigenlijk twéé dingen tegelijk moet vragen aan de Franstaligen (die geen stemmen meer kunnen ronselen in de Vlaamse rand + een oververtegenwoordiging van Vlamingen moeten toelaten).


Ondergetekende werkte dit academiejaar een scriptie af rond het onderwerp en is ze nu aan het bijwerken met de cijfers van de recentste federale verkiezingen. Omdat de cijfers zo schrijnend zijn, zet ik ze graag nog even op mijn weblog.

Pro memorie nog even de algemene logica: in België wordt er gestemd in kieskringen. Sinds de staatshervorming van 1994-1995 is de provincie Brabant gesplitst in een Vlaams- (Leuven) en een Waals- (Waver) gedeelte. Brussel is onttrokken aan de indeling in provincies. De logica zelve, krijgen we dus drie kieskringen: Vlaams-Brabant (Halle-Vilvoorde + Leuven), Brussel en Waals-Brabant (het vroegere arrondissement Nijvel), die elk op zich bestaan zonder enige verbinding met de anderen.



De "oude provincie Brabant" bevatte vroeger 34 kamerzetels. Een splitsing zou ons het volgende geven: 17 Nederlandstalige zetels in Vlaams-Brabant, 12 "tweetalige" zetels in Brussel en 5 Franstalige in Waals-Brabant. Binnen de kringen worden de zetels verdeeld volgens de delerreeks-D'Hondt, naar de gelijknamige voormalig hoogleraar burgerlijk recht van de Gentse Rechtsfaculteit).

(zoals hierboven aangegeven, zal een dergelijke "koude" splitsing nooit gebeuren, gezien de positie van de Vlaamse minderheid en de tegenprestatie die de Franstaligen willen in ruil voor de splitsing cf. inschrijvingsrechten en zo, maar onderstaand voorbeeld dient enkel om aan te geven hoe erg het wel niet gesteld is met de positie van de Vlaamse politieke partijen in Brussel).



Wat blijkt nu?
De 12 Brusselse zetels gaan integraal naar Franstalige partijen, op grond van de onderstaande cijfers (bron: verkiezingen2007.belgium.be): 5 voor de MR, 2 voor de cdH, 3 voor de PS en 2 voor Ecolo. Als Brusselse kantons heb ik genomen: Anderlecht (54.951), Brussel (61.255), Elsene (60.138), Schaarbeek (65.381), Sint-Gillis (16.049), Sint-Jans-Molenbeek (77.941), Sint-Joost-ten-Node (69.556) en Ukkel (58.949).

groen! sp.a-spirit cd&v-nva openvld vlaams belang ldd
5.263 8.916 9.492 12.649 14.587 1.793
2.632 4.458 4.746 6.325 7.294 897
1.754 2.972 3.164 4.216 4.862 598
1.316 2.229 2.373 3.162 3.647 448
1.053 1.783 1.898 2.530 2.917 359
877 1.486 1.582 2.108 2.431 299


ecolo ps cdh mr fn
64.523 99.679 67.179 148.372 13.270
32.262 49.840 33.590 74.186 6.635
21.508 33.226 22.393 49.457 4.423
16.131 24.920 16.795 37.093 3.318
12.905 19.936 13.436 29.674 2.654
10.754 16.613 11.197 24.729 2.212

Een alternatief is de poolvorming (= alle Franstalige en Nederlandstalige stemmen in Brussel worden opgeteld, om de zetels eerst per taalgroep te verdelen (links de Nederlandstalige, rechts de Franstalige stemmen).


52.700 393.023
1 52.700 393.023
2 26.350 196.512
3 17.567 131.008
4 13.175 98.256
5 10.540 78.605
6 8.783 65.504
7 7.529 56.146
8 6.588 49.128
9 5.856 43.669
10 5.270 39.302
11 4.791 35.729
12 4.392 32.752

O jawel! Kijk eens aan. Eén Nederlandstalige zetel. Wat een overwinning voor Vlaanderen! Victorie, nu gaat Maingain schrik krijgen... De grootste Vlaamse partij in Brussel is overigens het VB (14.587 stemmen, voor de openvld met 12.649).

Onze Franstalige vrienden doen het daarentegen uitstekend in Halle-Vilvoorde. Samen halen ecolo, PS, cdH, MR en FN er maar liefst 78.352 stemmen. Dat is 22% van het totaal. Vlaamse partijen in Brussel komen nog niet aan 11%.

Wat zal er dus gebeuren?
Bij de Vlaamse verkiezingen komt de lijst Union des Francophones op (die met de vingers in de neus een Vlaams Parlementslid haalt en door de provinciale kieskring ook in Leuven Franstalige stemmen kan halen). Niets belet de Franstalige partijen om opnieuw iets dergelijks te doen. Gezien de dominantie van de MR (39.000 van de 78.000 stemmen), zal de eerste gekozene meer dan waarschijnlijk een FDF'er zijn. Opnieuw een overwinning voor Vlaanderen! Een Vlaams Blokker extra in het parlement én een Vlaamse zetel kwijt in de rand aan het FDF. Bovendien kunnen Franstalige kandidaten dan ook in Leuven opkomen.

Als we de stemmen van Union des Francophones uit 2004 in de Leuvense kantons tellen bij de 78.000 Franstalige Halle-Vilvoordestemmen van 2007 (hoewel dat er bij een UF-lijst vermoedelijk minder zullen zijn), komen we aan 81.450 (meer dan 2.600 mensen in het kanton Leuven stemden UF in 2004...). Dat zijn twee zetels en niet een.

Samengevat:
2007 (onder oud regime, BHV samen, apparentering tussen BHV, Leuven en Nijvel): 18 zetels F (5 Nijvel + 13 BHV), 16 zetels N (7 Leuven + 9 BHV).

Splitsing:
a) Zonder poolvorming:
19 F (5 Waals-Brabant + 12 Brussel + 2 uit Vlaams-Brabant)
15 N (15 Vlaams Brabant + 0 uit Brussel)
b) Met poolvorming:
18 F (5 Waals Brabant + 11 Brussel + 2 uit Vlaams-Brabant)
16 N (15 Vlaams Brabant + 1 VB'er uit Brussel).
Wat zei Caesar ook weer over de Belgen, de meest primitieve van alle Galliërs ? Was ik van de Franstaligen, ik gaf hier met plezier op toe. Hoe harder Bart De Wever dit wil binnenhalen, hoe dieper hij in zijn zelfgegraven put duikelt.

VISA revisited

Leona



't is spijtig wat er is gebeurd
Leona... wordt door de and'ren meegesleurd

Leona Detiège, haar rood blazoen blijft onbevlekt
Want zij kon bewijzen: ze kocht gewoon bij Pecotex

Leona...heeft ongetwijfeld niets misdaan
Leona...aan koopzucht wist zij te weerstaan

Op 't Schoon Verdiep, men kocht er luxe in 't geniep
Leona, uw schuld is, het niet

Leona...vis-à-vis het koopgedrag
Leona...deed gij echt niets wat niet mag

Leona Detiège, haar rood blazoen blijft onbevlekt
Want zij kon bewijzen: ze kocht gewoon bij Pecotex

Leona... uw trouwe burgemeestersjaal
Leona...(spant) dra rond een buikje liberaal

Op 't Schoon Verdiep, men kocht er luxe in 't geniep
Leona, uw schuld is, het niet


uitvoerder: Tom Van Stiphout en Paul Poelmans
tekstschrijver: pdw
origineel: Ramona van The blue diamonds

schitterend nummer ;)

Een stad, een koning, een veldheer...

De eerste tekenen van het project rond 300 jaar Slag bij Oudenaarde kondigen zich aan op internet. Wie een kijkje wil nemen op de ruwe versie van de nieuwe site, één adres (www.oudenaarde1708.be). Ondergetekende zal een bijdrage leveren rond de slag in het gelijknamige boek, dat ook volgend jaar uitkomt.

De afbeelding hierboven stelt de hertog van Vendôme voor, de aanvoerder van het Franse leger dat in het zand beet op 11 juli 1708. Ik zet er hem bij, omdat hij m.i. evenveel aandacht verdient als Marlborough (waarom, moet je maar in het boek lezen).

donderdag, augustus 09, 2007

Rode fietstocht door de Vlaamse Ardennen


sp.a Zingem wil jullie verleiden met een sneukelfietstocht door de 3 schilderachtige deelgemeentes Huise, Ouwegem, Zingem en hun omgeving. Op zondag 26 augustus 2007 bieden wij u een gezellige en gezonde ontspanning : een fietstocht met hapjes en drankjes voor de volledige familie, in een uniek landelijk kader. We rijden over fiets- en wandelpaden in de gemeente, langs de Schelde in Zingem, rond Huise en door groene stukjes Ouwegem.

Programma :
Starten tussen 14 en 15 uur in “De Klub”, Kwaadstraat 9 te Zingem.
Wij fietsen door de 3 deelgemeentes en bieden u diverse "sneukelstops" aan.

Bij deze nodigt sp.a Zingem u uit voor dit evenement. Voorafgaande
inschrijving is gewenst (uw bijdrage is € 3.00 per persoon, leden sp.a, animo en S-plus € 2,50)


Inschrijven kan bij onze bestuursleden, of desnoods nog de dag zelf. Voor de e-mail is het eenvoudigste om gewoon het aantal deelnemers volgens het onderstaande stramien te vermelden:

Naam ---------------------------------------------
Adres-----------------------------------------------------------------------------------------
Aantal personen : € 3.00 X -------- personen = € ---------
Aantal personen : € 2.50 X -------- personen = € --------

Mireille De Vos Heulestraat 61 tel.: 09/384.96.92 (mireilledevos@telenet.be).
René Knops Nederzwalmsesteenweg 12 tel.: 09/384.84.05 (rene.knops@socmut.be).
Frederik Dhondt Oost Beertegemstraat 12 tel.: 09/384.48.69 (frederik.dhondt@ugent.be)
Robert Torck Groenstraat 11 (robert.torck@vdab.be)
J.P. Cnudde Korte Gebuurte 17 tel.: 09/384.27.69. (jeanpierre.cnudde@ugent.be)
Carine Seynaeve Ouwegemsesteenweg 17 tel.: 09/384.60.78 (carine.seynaeve@hogent.be).

Go Joëlle!



Zelden zo grandioos moeten lachen als vanochtend bij het horen van het radionieuws. De voorzitter van een partij die in volle regeringsformatie is, heeft gisteren in de namiddag het vliegtuig genomen naar Zuid-Frankrijk (Gras), om er bij haar kinderen te zijn. Oeps, Leterme niet verwittigd!

Wat een vrouw! Het cdH is tenminste een echte gezinspartij (eat this, Leterme... ik zie Milquet nog niet direct met een maîtresse afkomen). Stem Joëlle! Uw dam tegen Vlaams extremisme en liberale arrogantie!

Even het scenario voor de komende weken:
- Yves Leterme krijgt overmorgen een zenuwcrisis wanneer Milquet met haar teruggekeerde kinderen ‘s middags naar Walibi vertrekt (christen-democraten zijn tegen kinderopvang). De Gucht kan Somers ternauwernood tegenhouden om haar te volgen. De formateur wordt overgebracht naar het Erasmus-ziekenhuis van de ULB, waar hij door een team van snode vrijzinnige artsen in observatie wordt gehouden tot eind december.
- De koning benoemt Didier Reynders tot formateur, die met een nooit gezien kabinet Reynders-Somers-Javaux-Dedecker van start gaat, vanuit de oppositie gesteund door het N-VA (inmiddels buitengegooid door de nieuwe CD&V-voorzitter), het VB en Groen! (dat niet in de regering wil gaan, uit schrik helemaal gepluimd te worden door sp.a). Na twee weken valt het kabinet, niettegenstaande de aanvankelijke eensgezindheid over een verlaging van de personenbelasting van 45 naar 3% en het ontslag van 120.000 “ambetantenaren”.
- De PS en het FGTB-metaal leggen het land plat na de eerste week van de nieuwe regering. Nicolas Sarkzoy biedt spontaan het vreemdelingenlegioen aan als steun voor het Belgisch leger, dat op de Groeningekouter een verpletterende nederlaag lijdt tegen een bont allegaartje van vakbondsmilitanten, onder leiding van Dirk Van Duppen, André Flahaut en Michel Daerden.
- België wordt uitgeroepen tot mandaatgebied van de Verenigde Naties. VN-ambassadrice Goedele Liekens krijgt het beheer over de bezette gebieden toegewezen. Olivier Maingain en Bart De Wever worden gedeporteerd naar de Seychellen (samen met het spaargeld van Didier Reynders).

maandag, augustus 06, 2007

Zapatero doet het goed (economist.com)

Terrorism in Spain

A winning streak for Zapatero

Aug 2nd 2007 | MADRID
From The Economist print edition

How the government benefits from the collapse of a controversial ceasefire


THE Spanish prime minister, José Luis Rodríguez Zapatero, has bounced back with remarkable speed. In May, his Socialist Party narrowly lost municipal elections to the People's Party (PP). But with a general election due early next year, recent polls give the Socialists a renewed lead of 3.5-6.5 percentage points.

What explains the turnaround? Surprisingly, perhaps, the reason appears to be terrorism and the end of a 14-month ceasefire by the Basque separatist movement, ETA. The collapse of Mr Zapatero's attempt to negotiate peace with ETA would normally count as a failure. But now Mr Zapatero's opponents can no longer accuse him of being soft on terrorism by talking to the gunmen.

In the renewed fight against ETA, the government has, moreover, been doing rather well. Apart from a couple of harmless explosions as the Tour de France cycling race passed through the Navarre region, ETA has been unable to inflict much damage since it took up arms again on June 6th. Meanwhile, hardly a week has gone by without the government trumpeting some new arrest or the foiling of another bomb plot.

The latest arrests on July 26th, of ETA's alleged head of logistics and two helpers, brought to at least 18 the number of ETA members rounded up in the past two months. Like many others, Juan Cruz Maiza and his alleged henchmen were detained in France, where ETA's leadership is based but is increasingly harassed by French police. The group has twice abandoned bomb-making equipment (once in a taxi near Torreblanca, in the east, and once in a car near the Portuguese border at Ayamonte, to the south-west) as its members feared being caught.

The end of the ceasefire has robbed the PP of its strongest weapon. It had spent the whole of the ceasefire period angrily denouncing the prime minister for betraying ETA's victims. The PP leader, Mariano Rajoy, beat the same drum at a state-of-the-nation debate before the summer parliamentary break, but to little effect. His demands that Mr Zapatero hand over the minutes of any meetings with ETA did not get far. Polls showed Spaniards felt Mr Zapatero won the debate hands down. “Waving around the ghosts of terrorism no longer brings electoral advantages,” the pro-Zapatero El País newspaper noted.

Mr Zapatero has learned the hard way that dealing with terrorists is an unpredictable business. Last December he told Spaniards the peace process was progressing well. A day later ETA set off a bomb that killed two people at Madrid's Barajas airport, in an unequivocal sign that the process was collapsing long before the formal end of the ceasefire. The prime minister is now careful not to sound triumphant. “We are not without risk,” he says. “We must keep working in order to obtain results like those of recent weeks.”

Mr Zapatero knows, too, that a successful terrorist attack can provoke a sharp change of mood in the electorate. His own election in 2004 came immediately after the killing of 191 people on Madrid's commuter trains by Islamist radicals.

Rechtkrabbelen (Walter Pauli, DM)

Rechtkrabbelen door walter pauli
Hoe de sp.a langzaam poogt te wennen aan de oppositie

de kleine mededeling vorige week vrijdag, dat Caroline Gennez Dirk Van der Maelen had aangezocht om in tandem een gooi doen naar het sp.a-voorzitterschap, komt er stilaan weer een teken van leven bij de Vlaamse socialisten. Het doet nog overal pijn, ze leven nog in verbijstering, maar ze krabbelen recht. Met een rood waas voor de ogen.

Zou er iemand bij de sp.a-top de laatste weken The Fight van Norman Mailer herlezen hebben? Dat nerveuze, broeierige, bijwijlen bloedstollende verslag van de 'Rumble in The Jungle', de historische boksmatch tussen Mohammed Ali en George Foreman uit 1974? Foreman dacht dat hij niet kon verliezen en ging toch knock-out.Wat er aan deze literatuur relevant is voor een Vlaamse socialist? Wel, lectuur zou enige troost kunnen bieden, al is het maar door de herkenning. Het Foremankamp had de nederlaag absoluut niet zien aankomen. Waarom zouden ze ook? Toen Foreman zijn titel veroverde, was dat na een ko in amper twee ronden tegen Joe Frazier. En in die twee ronden was Frazier al zes keer tegen het canvas gesmakt. Vergelijk het maar met de zege van sp.a-Spirit in 2003: alleman ko en zelf geen schrammetje opgelopen. Ze konden de wereld aan.Maar of het in boksen is of in de politiek: elke titel, elke overwinning moet verlengd worden. Destijds beschikte Foreman op papier over alle troeven om dat te doen. Hoewel de man een van de meest ervaren boksers van zijn generatie was, besefte hij zelfs op het ogenblik dat hij groggy tegen de grond ging nog altijd niet helemaal dat er iets fout liep. Dat daagde hem pas nà de match, nà het verlies.En nadien, in een wurgende scène van wanhoop, eenzaamheid en uitzichtloosheid, alleen te vergelijken met het schilderij Nighthawks van Edward Hopper, zit het gevolg van de gevallen kampioen in de bar van het hotel. Men drinkt, en analyseert. En drinkt, en analyseert, en dan al klinken de eerste opmerkingen: "George verloor niet omwille wat Mohammed Ali deed", zij een van zijn trainers. "Het ging om wat George niét deed. Hij luisterde niet. Ik wist niet wat ik meemaakte. George stond niet toe dat iemand hem tegenhield." Om diep in de nacht besluiteloos te besluiten, hoe paradoxaal dat ook klinkt: "I ain't got the answer."Dat is of was de toestand van de sp.a na 10 juni: de verbijstering over een even onverwachte als totale knock-out. Allerlei conclusies, waarin centraal staat: 'onze champ had geen oor'. Om het uiteindelijk ook niet te weten.Van Kinshasa 1974 - waar dat gevecht plaatsvond - naar Brussel, 2007. Kort na de verkiezingen was aangekondigd dat de sp.a tegen einde augustus terug tekenen van leven zou vertonen. Dan zou Patrick Janssens zijn evaluatie klaar hebben, "en die moet bikkelhard zijn", luidde het toen. En tegen dan beloofde kandidaat-voorzitster Caroline Gennez haar eerste interviews én het neerleggen van haar intentieverklaring: de politieke lijn die ze wil bewandelen.Maar al snel werd duidelijk dat die timing een paar ongelukkige neveneffecten zou krijgen.

Stel dat Janssens inderdaad bikkelhard zou uithalen (en wie hem ooit bezig zag, weet dat de man dat kan: meer dan één vlijmscherpe zin heeft hij echt niet nodig). Stel dat de 'evaluatie-Janssens' ongeveer tegelijk met de intentietekst van Gennez komt. Als de conclusies gelijk lopen, zal iedereen zeggen dat Gennez nog altijd aan het handje loopt van de generatie die haar groot maakte. Als de conclusies tegengesteld zijn, is er onmin in de partij, eventueel te dramatiseren tot 'afrekening met de vorige generatie'.Waarbij Patrick Janssens het zich niet gemakkelijker maakt door het voorbereidende werk van de evaluatie niet zelf in handen te nemen, maar te laten opknappen door Milan Rutten en Koen Pelleriaux. Als directeur van de studiedienst was Pelleriaux een van de eerste verantwoordelijken voor de inhoud van de afgestrafte campagne, terwijl Rutten tekende voor de organisatie ervan. Zelfs al doen die twee hun best om zo onafhankelijk mogelijk te blijven, ze zijn het niet. Janssens is dat evenmin, want hem wordt, samen met Johan Vande Lanotte en Frank Vandenbroucke, de signatuur van deze campagne toegeschreven. Vandenbroucke legt de nadruk op werk en de noodzaak van een brede staatshervorming, Janssens tekent voor een aantal strategische keuzes, zoals de beslissing om Christine Van Broeckhoven als Antwerpse lijsttrekker aan te stellen.Goed, dat was een foute keuze, al zal men het Van Broeckhoven zelf nog moeten uitleggen. Op verkiezingsdag zelf probeerde zij in Antwerpen de moed erin te houden met 'Vijfentwintigduizend voorkeurstemmen, toch niet slecht voor de eerste keer?' Op dat eigenste moment had haar rechtstreekse concurrente Inge Vervottte er al meer dan honderdduizend achter haar naam staan. Zelfs dat "voor de eerste keer" moet nog blijken. Pas binnen vier jaar weet Van Broeckhoven of ze een tweede kans krijgt (en dan zéker niet meer als lijsttrekker): dat hangt van haar prestaties in de Kamer af. Maar het is unfair om achteraf van Van Broeckhoven de risee te maken. Het eerste editoriaal in De Morgen over haar lijsttrekkerschap was bijvoorbeeld uitermate lovend. "Een meesterzet", heette het, en een citaat van wijlen Wim De Craene maakte de lof compleet: "'t was een treffen van precies 18 karaat, Christine." Dat werd weliswaar opgetekend voor haar desastreuze tv-optreden, maar het illustreert ook dat evaluaties achteraf een vrijblijvender en alleszins veiliger job zijn dan commentaar vooraf.Maar dat ondermeer Patrick Janssens een bepalende verantwoordelijkheid draagt voor wat fout liep, 'weet' nu elke sp.a'er. Vandaar ook dat zijn rapport intern met reserve ontvangen wordt. "Wat hij niet zal kunnen, is via een zogenaamde 'evaluatie' van het verleden, een claim doen op de toekomst", heet het. Meer bepaald leefde kort na 10 juni de vrees dat de lijn van Janssens' rapport de volgende zou zijn: "Het is omdat we niet radicaal genoeg waren in onze keuze, dat we deze nederlaag leden. Bijvoorbeeld: we moeten nog Vlaamser zijn, nog explicieter anti-PS. Als Patrick Janssens dat doet - "hij alleen houdt uiteindelijk zijn pen vast" - dan wordt Caroline Gennez nu al aangeraden "dat als een opinie te zien, naast de andere. Leerzaam, behartenswaardig, maar niets waardoor ze zich moet leiden of gebonden voelen." Een minister van staat: "Dat zullen we niet toelaten."Een parlementslid: "Het verleden is één zaak. Ja, we hebben zwaar verloren. Maar om allerlei redenen is de vraag: moeten we de partij belasten met de vraag waarom het fout liep, of richten we de blik naar de toekomst. Proberen uit te maken wat er beter kan."Het duidt op het dilemma. Niemand wil een bijltjesdag. Maar zeggen wat er beter kan, kan alleen als men lering trekt uit wat er minder was.En dan is er één opmerking die unisono terugkomt: het moeizame evenwicht tussen een ledenpartij en een moderne organisatie, top-down.

Niemand wil terug naar de ledenpartij, naar een structuur zoals die waar het ABVV nog altijd mee worstelt: waar elke beslissing van de top op elk niveau vlijtig kan tegengewerkt worden door een zogenaamde 'basis'. Het was trouwens Louis Tobback die jaren terug al de almacht van de federaties brak. Maar soms slaat een slinger snel door - daarover straks nog. Patrick Janssens speelde als voorzitter een essentiële rol in de modernisering van de sp.a. "Maar hij heeft twee nadelen. Eén: hij kent nu eenmaal de interne gevoeligheden minder goed en houdt er dus minder rekening mee. En twee: bovendien is hij uiterst rücksichtslos. Hij doet wat goed is voor hem. Dat is automatisch het beste voor 'de partij'."Die attitude wordt her en der met de vinger gewezen als een punt dat hersteld moet worden: de band met de basis. Niet om die zogenaamde basis terug alles te laten beslissen. Wel om een noodzakelijk gevoel van samenhorigheid te krijgen. Niet omdat, zoals her en der nog gebeurt, de afkorting 'kd.' ('kameraad') te zien verschijnen in een briefhoofd naar een partijgenoot, wel om de partij warmer te maken. Om niet de indruk te wekken dat één kliekje over alles beschikt, en het alleenrecht heeft: op persaandacht, ook op interne financiering.Nergens ging dat zo ver dan - jawel - in Antwerpen. U weet wel, de lijst met Van Broeckhoven als lijsttrekker, voor Jan Peeters, Maya Detiège, Fauzaya Talhaoui, Greet van Gool en arbeider Rudi Kennes. Inderdaad, geen grote namen. Milan Rutten kwam hen dan ook uitleggen, voor de verkiezingen, dat alle financiële en publicitaire steun ging naar de zogenaamde 'hoekkandidaten' (!!!!!!!).Zelfs doorgewinterde politologen hadden van dit begrip nooit van gehoord. Wat bleek. Het ging om de lijsttrekker, de lijstduwer, plus de eerste en de laatste opvolger (ook 'lijstduwer' en 'lijsttrekker' geheten). Dat betekende dat drievierde van de middelen naar de bodem van de lijst gingen. Naar Patrick Janssens, Caroline Gennez en Kathleen Van Brempt. Drie mensen die 'steunden'. Jan Peeters, tweede op de lijst, mocht met ongeveer duizend (1.000!) euro steun van sp.a-nationaal de Kempen proberen te redden. De grotere bedragen, de betere middelen waren voor de 'hoekkandidaten'. Het bleek nog niet eens te helpen, want achteraf had Van Brempt (13.694 voorkeurstemmen) er nog altijd minder dan Maya Detiège (een solide 24.676), maar zelfs dan Peeters (13.966) of Talhaoui (13.843) (opm: dit vind ik écht wel zeer grof).Het ging nog verder. Wie niet tot de vriendjes behoorde, moest zwijgen. Na de verkiezingen werd op een vergadering van de Antwerpse 'stadspartij' - de nieuwe naam voor het archaïsche 'koepel Antwerpen' - beslist dat Maya Detiège zich moest verantwoorden voor een interne commissie/tribunaal (naargelang de sympathie voor zo'n uitzonderingsorgaan), en wel omdat ze kort voor en na 10 juni kritiek had geuit op de partijlijn. Het trio dat geacht werd haar te horen, bestond uit Dirk Wiese (voorzitter), Eva Mangelschots (Animo) en ondervoorzitter Jo Vermeulen (fractievoorzitter in de gemeenteraad) (ochottekes, daar moet je echt bang van zijn!). Detiège zag daar het nut niet van in, en voorlopig is er geen gevolg aan gegeven. "Ach, ik til er niet zwaar aan", zegt ze, "Ik vond het pijnlijker toen ik een brief kreeg van Johan Vande Lanotte en Patrick Janssens, waarin ze alle Antwerpse 65-plussers vroegen om te stemmen voor Christine Van Broeckhoven, Monica De Coninck en Kathleen Van Brempt. (schamper) En ik, derde op de lijst. Soms vroeg ik mij af of de leiding het graag had dat de parlementsleden het goed deden? Waarom kreeg ik na de verkiezingen, waar ik toch een behoorlijk resultaat behaalde, niet één schouderklopje van de partijtop?" De warme partij, de partij die zich niet laat gijzelen door de leden, maar er wel rekening mee houdt. Toeval of niet, maar de man die Caroline Gennez als haar running-mate koos, maakt net daarvoor zijn strijdpunt.

Ook al is Dirk Van der Maelen een minzaam man, hij is ook een realist. Hij weet dat het de volgende jaren moeilijk zal worden. "Ik denk dat we ons ervan bewust moeten zijn dat we staan voor een oppositie die gemiddeld zo lang zal zijn als die van de andere partijen. CVP/CD&V zat federaal van 1999 tot 2007 in de oppositie, dat is acht jaar. De VLD verdween in 1987/1988 uit de federale regering en kwam er pas in 1999 terug in, dat is elf jaar. Voor ons zal het niet anders zijn." Dat doet pijn, vooral omdat de Vlaamse socialisten vandaag niet kunnen wachten op de afloop van Letermes formatieberaad en zich hoe dan ook op de oppositie voorbereiden. In de eerste weken na 10 juni twijfelde de uittredende partijleiding van de sp.a nog over de onvermijdelijkheid van de oppositie (Dehaene schreef in zijn eerste mededeling: "Sp.a is in de huidige omstandigheden geen vragende partij en verwacht ook niet direct een uitnodiging. Sp.a sluit niet uit dat, indien alles zou vastlopen, er toch nog een uitnodiging komt. Over het antwoord zullen ze zich op dat ogenblik beraden"): misschien een correcte inschatting (Leterme kan zich nog altijd vastrijden), maar wel een fout signaal. "Er is intern hartig over gediscussieerd", heet het, "Johan moest ab-so-luut voor de oppositie kiezen, en geen andere signalen uitzenden."Al was dat menselijk niet gemakkelijk. In eerste instantie begrepen belangrijke kabinetsmedewerkers het signaal (of wilden ze dat horen) dat de sp.a in alle discretie beschikbaar bleef voor de regering. In de loop van juli lichtte Vande Lanotte ("hij is mans genoeg om slecht nieuws zelf te melden") een paar belangrijkste (adjunct)-kabinetschefs zelf in dat er voor hen geen plaats meer was. Vakbond en mutualiteit spelen al hun vacatures bij voorrang aan de sp.a door, maar de tijd is voorbij dat ze zomaar extra jobs kunnen 'maken'. En zo komt het dat vergrijsde cabinetards, mannen die jarenlang het beleid inzake werkzekerheid uittekenden, zich ineens - letterlijk - geconfronteerd zagen met het RVA-lokaal. Die schrijnende menselijke verhalen kleuren mee de actuele mood bij de sp.a. Nadelig is dat niet, want het is een rem op te grote onbarmhartigheid.En dat zal nodig zijn, want de sp.a heeft iedereen nodig. Zij die voor 10 juni in de kou stonden, zoals Detiège en alle 'gewone' parlementsleden, en zij die de koers bepaalden, zoals Frank Vandenbroucke. De parlementsleden hoeven weinig te vrezen. Het is geen toeval dat de leiding wellicht in handen komt van Caroline Gennez, fractieleider in het Vlaams parlement, en Dirk Van der Maelen, fractieleider in de Kamer. Niet dat dit een cadeau is voor Gennez.

De eerste voorzitter na een nederlaag is vaak een zoenoffer, een overgangsfiguur waaraan men voorbij kan: De Croo bij de VLD in 1995, De Clerck bij CVP/CD&V in 1999, Holemans bij Agalev na 2003. Maar intern zegt al wie er overblijft aan kopstukken: 'Beter dan Gennez is er niet' en dus zal zij haar plaats in een rij voorzitters met Van Miert, Tobback en Stevaert moeten waarmaken. Ditmaal met de hulp van parlementaire fracties die staan te dringen om eindelijk iets te betekenen. "We hebben geen ministers meer, geen kabinetten, geen cabinetards. De partijleiding zal weer moeten beroep doen op parlementsleden. En als de sp.a in het nieuws wil komen, zal dat ook meer in het parlement moeten." Dat uitte zich eind juni al in de eerste vergaderingen van de nieuwe Kamerfractie. Goede sfeer, en omdat er minder volk is, heeft iedereen automatisch meer ruimte om zijn ding te doen. Maar ook de resterende Vlaamse ministers, Frank Vandenbroucke voorop, moeten voluit hun rol kunnen spelen, zo hoopt de aankomende partijleiding. Ook al draagt Vandenbroucke zijn verantwoordelijkheid voor de nederlaag, hij is nu te vaak en te onterecht de kop van jut, soms het gevolg van een te late afrekening van oude vetes. "Terwijl Frank zo nodig blijft. In de campagne waren we te hard voor werklozen, maar hopelijk speelt hij straks zijn rol als sommigen ineens weer veel te soft zouden willen zijn. Hopelijk zegt hij: 'No pasaran', als de partij opnieuw ouderwets-Belgicistisch zou worden." (maar allez, wat een zever is dat nu ?) Het is het oude verhaal van de slinger, hoe een overdreven reactie altijd het tegenovergestelde uitlokt. "Hoeveel te luider Frank een duidelijke aanpak tegen werklozen bepleitte, hoeveel te meer de stroming aan belang won die het tegenovergestelde bepleitte. Die dynamiek krijg je altijd; toen Vande Lanotte de verkiezingen verloor, riep iedereen: 'Nieuw!' 'Jonger!'. En wat krijgen we? Dirk Van der Maelen!" (bulderlach) (so what?)

Allez Standard (2)

Zulte-Waregem-Standard 1-4



Schrijf ik eens een post over het voetbal, blijkt die nog te kloppen ook! Wie maakt de goals? De vaste ploeg van vorig jaar: Onyewu - De Camargo - Fellaini - Witsel.

En avant!

zondag, augustus 05, 2007

Super-Bourlet (EUObserver.com)

Brussels eyes single European public prosecutor

01.08.2007 - 09:17 CET | By Renata Goldirova
EUOBSERVER / BRUSSELS – EU home affairs commissioner Franco Frattini is set to pave the way to a single European prosecutor who would have powers to initiate and proceed with the investigation of serious cross-border crimes.

"I am convinced that Europe will have its general prosecutor in the future", Mr Frattini told EUobserver. His words come just two months prior to his plan to table a two-step strategy aimed at strengthening Eurojust, the bloc's judicial body and seen as the key-stone for a single European prosecution office.

At first, "normal flows of information" handed over from EU capitals to the Hague-based legal body are needed, EU commissioner said.


Cartoon: Jean Gouders

He went on to indicate that the commission is only waiting for the bloc's new set of rules to go into place. Known as the Reform Treaty, member states are currently fine-tuning it, and hope to have it in place by mid 2009.

"Once the treaty is adopted and enters into force, we will start talking about Eurojust having the power and the responsibility of initiating an investigation, not only of coordinating [it]", he added.

The network of 27 national prosecutors and judges currently serves as a helping hand to member states when dealing with serious cross-border crime such as trafficking in arms, drugs and human beings, counterfeiting and child pornography.

However, the team is highly dependent on the list of responsibilities granted by EU capitals to their representatives to Eurojust – something that varies widely at the moment.

According to Mr Frattini, a single European prosecutor "could prove useful" in areas "where important European interests are at stake", namely in dealing with financial crime, fraud and counterfeiting at European level. (protest van dhr. D. Reynders ? :))

The argument is, however, likely to fall on deaf ears in some EU capitals, as any such move would also require harmonizing definitions of crimes or introducing a European criminal code.

"I perfectly understand we will never have an European criminal code", Mr Frattini said in response to these concerns, but he added, "we do need harmonization of some definitions for example what constitutes a terrorist activity or trafficking of children".

Easier decision-making
Mr Frattini has set his hopes on a new EU treaty, which – if finalised and rubberstamped by the entire 27-nation bloc – will scrap national governments' exclusive control over sensitive matters of justice and home affairs in favour of the so-called qualified majority voting system.

"I will try to make full use [of the treaty], even though [it] comes into force in the mid-2009", Mr Frattini said, referring to the fact that the bloc will in the meantime be hammering out its new policy priorities in the area of justice and home affairs.

The current five-year roadmap, known as the Hague programme, will expire at the end of 2009. "I will pave the way for the post-Hague strategy to get a much more effective decision-making process", the commissioner said, with an eye on the most recent clash over an EU-wide set of minimum rights for criminal suspects which was vetoed by six malcontents.



The message is particularly tailored to London and Dublin. Both have secured wide-ranging exemptions from the area in the proposed new Reform Treaty. These exemptions translate into the possibility to cherry-pick areas where they want to join the rest of the club, while playing by their own rules in others.

"I hope the UK and Ireland will de facto opt-in in many if not all areas covered under the regime", Mr Frattini said.

He pointed to London's recent move to join the Prüm Treaty, a data-sharing agreement that would allow EU states to give one another automatic access to genetic records, fingerprints and traffic offences. (hm... te snel rijden in Frankrijk...)

According to Mr Frattini, this is "a good example that it is de facto possible to overcome principle statements".

Goodbye Charisma, hello new politics (Alastair Campbell)

Goodbye charisma, hello new politics





Gordon Brown and Hillary Clinton represent a new era in which ability is more important than image

Alastair Campbell
Sunday August 5, 2007
The Observer


In a couple of dozen media interviews to promote my book in the United States, I was asked one question more than any other: how did Tony Blair, who got on so well with President Clinton, also get on so well with President Bush?

People easily 'get' the Blair-Clinton relationship. They were both modernising, charismatic leaders of parties that had to be brought closer to the mainstream. They were both great communicators. They were both also policy wonks who loved nothing more than complicated policy decisions that they could then connect to people's lives. They were in many ways political soulmates, sharing many values and much analysis of what needed to be done in the world.

The Blair-Bush relationship takes longer to explain. Part of it is about the reality and pragmatism of modern statesmanship. It was their job to get on. The US-UK relationship is a real one, with important economic, diplomatic and cultural ramifications. Despite his administration's more unilateralist approach, President Bush understood the need for allies in meeting some of the post-9/11 challenges. He not only valued, but sought to nurture the relationship with Tony Blair.

Then, beyond pragmatism, there is personality and the truth is that Mr Blair and President Bush really did get on. I offend and upset many of my left-leaning, Observer-reading friends when I say this, but the President is more intelligent, more personable, more likable than the silly 'moron' caricature. He is someone who is plain-speaking, yet also open to the arguments of others, two qualities Mr Blair always looked for in other leaders.

It is also the case that the forging of relationships tends to be faster and deeper amid times of challenge and, for both, the decision to go to war in Iraq was difficult and defining.

I saw some of the President's senior advisers last week and it is clear Gordon Brown's first visit to the US as Prime Minister went well from the White House perspective. As for the public, his profile is inevitably much lower than that of Mr Blair, who came to US attention through a series of major events - Labour's first landslide election win, Princess Diana's death, the Northern Ireland peace agreement, war in Kosovo, the aftermath of 9/11 (which took him to near-heroic status in the eyes of many Americans), war in Afghanistan and then in Iraq. Interestingly, while Bush seems to attract near-vilification in the US over Iraq, the tone of criticism of Mr Blair is muted. That succession of events made him the best-known and most-liked foreign leader.

Gordon Brown is in the position of devising more traditional diplomatic relationships, as are the relatively new leaders of France and Germany. In both his press conference with Bush and even more in his speech to the United Nations, he played to his strengths, coming over as a serious, substantial figure focused on the big challenges facing the world and determined to use his power to meet them in partnership with other leaders.

I am surprised anyone is surprised that Mr Brown has started well. The Conservatives have been so mesmerised by the TB-GB prism covering UK politics that they underestimated the extent to which life would change when TB moved on. He will not be a Thatcher-style backseat driver. The Tories trapped themselves in one perspective without planning for the next. It is what happens when you don't know the difference between strategy and tactics. (boenk!)

They are in a mess partly of Labour's making but partly of their own. Labour's because the stable and orderly transition happened, because Mr Blair's departure saw huge focus on the last 10 years and the better Britain that emerged, and because the new Prime Minister has been able to represent both continuity and change, a fantastic strategic position to be in.

Shadow home secretary David Davis was alone in the Tory high command in not underestimating Mr Brown. At the last election, 'vote Blair, get Brown' was designed to signal that Mr Brown would be a liability. So were David Cameron's efforts to present himself as the true heir to Blair. Both indicate that they were trapped by the TB-GB prism. They didn't realise that once TB went, so would the prism. As others have pointed out, Gordon doesn't have a Gordon to worry about. GB without TB is in a strong position, provided he is competent. And he is, always has been. Competent, serious, substantial. That's what people seem to want from him.

That leads me, finally, back to US politics. Just as people are surprised - wrongly - at how well Prime Minister Brown is doing, so they are surprised at how well Hillary Clinton is doing in her race to become the second President Clinton. She is now the clear front runner for the Democratic nomination and where once the conventional wisdom was that she was too polarising and controversial a figure to be seen as President, the idea of her making the White House is now very real and more widely accepted as a genuine possibility than even a few months ago.

She won respect for the way she endured and survived the tough times when her husband was President. She is a respected Senator, seen as experienced and competent. She may not be the campaigning maestro that is Bill Clinton, but her media skills have improved markedly with experience and time. She has a real understanding of policy and is tough in debate.

Like Mr Brown, she is serious, substantial, unflashy. Perhaps we are entering the era of post-charismatic politics. Gordon Brown got on fine with President Bush because it is part of his job to do so. But perhaps the next really 'special relationship' will be between Gordon Brown and Hillary Clinton after the next US and UK elections. Two serious heavyweights emerging from the shadows of two more charismatic giants of the modern political age. Blair-Clinton was a formidable double act. Brown-Clinton could be, too. Strength will out, as Messrs Obama and Cameron are finding.

· Alastair Campbell was Tony Blair's spokesman and strategist from 1994 to 2003. His book, The Blair Years, is published by Hutchinson

Allez Standard!

Niet onbelangrijk dit weekend: de start van het voetbalseizoen 2007-2008. Zoals gebruikelijk is Standard nog niet eens klaar met de inkomende en uitgaande transfers, maar dat mag ons geenszins beletten om opnieuw van de titel te dromen.



Een ding is op de valreep immers nog afgeraakt: Standard heeft een nieuwe sponsor! Na het legendarische Opel, de maffia-tomatenkwekers van Cirio en de Luikse intercommunale (geef toe, veel meer "underworld" kan je niet gaan) ALE-TELEDIS, eindelijk terug een respectabel bedrijf met BASE (laat de gratis sms'jes maar komen).



Côté transfers: het onvermijdelijke en pijnlijke afscheid van Sergio Conceiçao (die bij de supporters de status van een Guy Hellers, Marc Wilmots... heeft) doet ons bijna vergeten dat we ook Karel Geraerts verliezen aan FC Bruhhe en dat Rapaic, Deflandre en Sa Pinto buiten contract zijn. Elk jaar verschijnen er weer pijnlijke berichten over spelers die niet tevreden zijn met wat Standard hen "maar" wil betalen (vooral Geraerts is specialist in dat soort verhalen), die hun contract niet willen verlengen of niet tevreden zijn met de te beperkte verlenging die ze krijgen. De club lijkt slechts aan enkelen het privilege te willen geven om meerdere jaren te kunnen blijven. De rest moet vlug "renderen". Zo kunnen we spelers als Fabian Carini of Vedran Runje aantrekken, maar we zijn ze alweer even vlug kwijt. Als het fout gaat, kunnen ze dan nog altijd terug naar Standard (Emile Mpenza). Ook Milan Jovanovic (vorig jaar goed voor 24 goals in 39 matchen) wordt genoemd voor een vertrek naar de Spaanse competitie.



Wie is er dan voorlopig nog? Als je het type-elftal van vorig jaar bekijkt, ziet dat er als volgt uit: Renard (G) - Dupré (V) - Onyewu (V) - Dante (V) - Sarr (V) - Conceiçao (M) - Defour (M) - Fellaini (M) - Witsel (M) - Jovanovic (A) - De Camargo (A/indien beschikbaar). Uiteindelijk zijn we er daar (nu) nog maar eentje van kwijt (je kan nog discussiëren over Witsel-Rapaic of Geraerts-Fellaini, maar twee keer valt de beslissing in voordeel van een jonge, Belgische, speler, wat de laatste jaren eerder uitzonderlijk is). Het nakende vertrek van Jovanovic wordt opgevangen door Mbokani en een extra aan te trekken aanvaller. Standard champion! Nu goed, de derde plaats lijkt ook al goed (gezien de aankopen bij Brugge en Anderlecht). Zolang we maar voor RC Genk eindigen (verloren van Sarajevo, gniffel), is het goed.

Het Leterme-circus

Komt een mens dan al terug van een week aan een zonovergoten Frans meer. Denkt hij dan "ze moeten er toch stilaan geraken met die asociale regering." Niet dus. Bij het overlopen van de kranten van de afgelopen week heb ik toch een paar keer smakelijk gelachen.



Wist u bijvoorbeeld dat Joëlle Milquet vrijaf eist van 11 tot 15 augustus (bron: DM 4/08)? Ze wil genieten van het verlengde weekend met haar kinderen. Je zou nog gaan denken dat Elio haar heeft ingehuurd om Leterme-I binnen de kortste keren naar de knoppen te helpen. Bart De Wever en Patrick Dewael willen dan weer hun Vlaamse frustraties botvieren op de financiering van Wallonië via het infame stedenfonds. Right. Intussen is het ook al tijd voor Johan geweest: hij heeft het "begrotingswerk" van de formateur afgebroken... met ongeveer dezelfde argumenten als de CD&V vroeger had tegen die van hem (en John Crombez, uiteraard, om volledig te zijn). Op reis in Frankrijk overigens een paar keer aangesproken over "onze eerste minister, die denkt dat de Marseillaise het Belgisch volkslied is". Gni gni gni.




Goed nieuws van bij sp.a intussen. Caroline Gennez heeft het licht gezien (of is tegen een zwaar obstakel gelopen op vakantie): Dirk Van Der Maelen zal met haar de partij de goede richting uitsturen. Het is niet erg duidelijk of dit nu een verdienste van sp.a rood is. Er is wel wat commotie geweest de afgelopen maanden, maar eigenlijk voldeden Stevaert en Vande Lanotte een beetje aan hetzelfde profiel als Van Der Maelen. Er was altijd al een "traditionele" en een "... nu ja"-kant bij de voorzitterskoppels (die toch nog maar van 2003 bestaan). Nihil novi sub sole. Met Dirk zit het inhoudelijk in elk geval zeer goed. Ik stel voor dat Gennez het denkwerk en de oppositie in de Kamer aan hem overlaat.