maandag, december 19, 2011

Vandaag: Rechtshistorische Causerie dr. Magnus Ressel (rappel)


Op 19 maandag december ontvangt het Gentse Instituut voor Rechtsgeschiedenis een Duitse gastspreker, dr. Magnus Ressel (RU Bochum). Hij zal een lezing houden (in het Engels) met als titel "The codification of the principle « Free ship – Free good » in international treaties as a result of conflicts between the Barbary corsairs and the Europeans".

Plaats van afspraak: vergaderlokaal Vakgroep Grondslagen & Geschiedenis van het Recht, tweede verdieping, zijvleugel, Universiteitsraat 4.

Uur van aanvang: 17h. Inschrijving bij Karin.Pensaert@UGent.be.

Meer informatie op www.rechtsgeschiedenis.be.

woensdag, december 14, 2011

Arrogante Parisiengs krijgen lik op stuk

Prachtige clip van Eva Joly, de groene kandidate in Frankrijk. Joly, onkreukbare voormalige financiële onderzoeksrechter ("Dominique Strauss-Kahn ? Je le connais bien, je l'ai mis en examen!"), komt oorspronkelijk uit Noorwegen. En dat hoor je. Geen land waar een accent zo gedenigreerd kan worden als in Frankrijk, waar het cultiveren van de taal je maatschappelijke positie reflecteert. Valt ook maar enigszins te horen dat je uit Bretagne, de Languedoc, de Elzas... of Wallonië komt, word je in Parijs meteen minder vriendelijk behandeld (ben ik blij dat ik niet in Wallonië ben opgegroeid, heb je meteen geen Luiks of Naams accent als je in Parijs komt :-)). Joly lost het probleem hier op een bijzonder vertederende en elegante manier op en zet de auteurs van de kleingeestige reacties in het begin perfect voor schut.

(het doet een beetje denken aan mijn tijd in de Cité Internationale, waar de hele wereld in surrogaat-Frans met elkaar omgaat... soms ergerlijk -probeer maar eens een nazale Québecois of een Franstalige Zwitser te begrijpen- maar inderdaad geen mooier bewijs te vinden van de aantrekkelijkheid van de Franse taal, waarden en samenleving)

iCloud en Goodreader: een gewaarschuwd man...


Sinds de maand mei behoort uw dienaar tot de enthousiaste fans van Apple's wonderlijke wereld van visueel redeneren en intuïtieve besturingssystemen. Ik besloot toen namelijk een iPad2 aan te schaffen. Een verademing voor iedereen die veel teksten moet annoteren: dankzij de geweldige app goodreader kan je immers met een eenvoudige vingerbeweging belangrijke zaken aanduiden op een 18de-eeuws document, bladwijzers invoegen, inzoomen tot de kleinste details... Een hoop tijd gewonnen, en tijd om definitief afscheid te nemen van de fameuze "fiches" waarop je informatie over je bronnen noteert of extensief overschrijft. In wezen zijn notities in Word of Excel niet veel anders dan dat. Dankzij Goodreader hoef je enkel je foto's in een pdf te gooien. Wanneer je een artikel of grotere tekst uitschrijft, ligt de iPad links of rechts van je. Spaart dus een tijdrovende tussenfase uit.

Waar knelt het schoentje nu ? iCloud heeft in de gratis versie 5 GB opslagruimte. Je veronderstelt dus, dat je wel een waarschuwing krijgt wanneer die limiet (bijna) bereikt is. Tot mijn verrassing gebeurde dat eergisteren. Hoewel ik al een aantal weken niets had toegevoegd. Goodreader moet dus wel erg traag (WiFi-)synchroniseren met iCloud.

De verrassing werd nog groter toen ik twee zaken naast elkaar legde:
- de lijst van opgeslagen bestanden, die je via het instellingenscherm van de iPad kan oproepen
- de lijst van iCloud-bestanden in Goodreader

De tweede was véél langer dan de eerste. Nu goed, ik had geen zin om een abonnement bij Apple te nemen (je betaalt een jaarlijks bedrag voor die opslagruimte, voor je het weet ben je een melkkoe). iCloud "ontstoppen" was niet zo moeilijk: bestanden downloaden => naar gewone map slepen => naar PC/externe HD kopiëren en zo plaats vrijmaken.

Probleem: er blijven een twaalftal (grotere) bestanden over (compilaties van archieffoto's uit Parijs en Londen), die iCloud niét en Goodreader wél als iCloud-bestanden ziet. Downloaden blokkeert telkens. Gevolg: ik ben de versie die ik in Goodreader bewerkt heb, waarschijnlijk kwijt (de originelen uiteraard niet, aangezien ik altijd met een drietal backups van archiefmateriaal/boeken/artikels werk).

Moraal van het verhaal: blijf weg van iCloud in Goodreader. (en gebruik je iPad als een grote USB-stick; eens bewerkt, direct backup op PC maken)

dinsdag, december 13, 2011

2012: rien n'est joué (bis)


Even een korte post over de Franse presidentsverkiezingen, waarover ik al een tijdje een zeker stilzwijgen in acht neem. Het was mijn intentie om een groter (gedrukt) stuk neer te pennen na de Franse Primaires. Hoewel dat vrij eenvoudig te schrijven zou zijn, heb ik de indruk dat het moment nog niet rijp is.

I. Hollande: (bang ?) afwachten
Het was eenvoudiger geweest had Martine Aubry gewoon de primaires gewonnen. De situatie met Hollande (centrumprofiel) en het succes van Montebourg (linkervleugel gekaapt, die niet naar Benoît Hamon geluisterd heeft) is erg onverwacht. De casting is totaal veranderd. In plaats van een campagneteam Hamon-Delanoë-Fabius (te verwachten in geval van een Aubry-kandidatuur) gaat het nu om Moscovici-Ayrault-Valls-Sapin (allemaal centristischer en... minder bekend dan de voorgaande namen). Persconferenties bij de PS worden nu gegeven door een duo: een woordvoerder voor de kandidaat (Delphine Batho) en een voor de partij (Benoît Hamon). Als dat maar goed afloopt...

Voor Hollande voorzie je normaal twee problemen:
- te vriendelijk op internationale thema's in deze harde economische tijden; Sarkozy's circus van Europese toppen legt hem geen windeieren in de publieke opinie (zie peiling Ipsos voor Le Monde en Sciences Po)


- te zacht voor de binnenlandse politiek: de compromisloze ex-rechter Eva Joly is een sterkere persoonlijkheid en hoe dan ook gediend door alle juridische affaires (Bettencourt-Woerth, corruptie bij de PS-Pas-de-Calais en Marseille, Karachi-Balladur); Jean-Luc Mélenchon heeft hetzelfde discours als de in de primaires succesvolle Montebourg en is een pak snediger dan Hollande; ook eeuwige emmerdeur Jean-Pierre Chevènement doet mee (souverainist, was in 2002 kandidaat, haalde 5% en vermoordde daarmee definitief Lionel Jospin; in principe in alliantie met de PS, maar zijn partij kreeg niet genoeg posten)



De voorbije twee maand zijn dan ook opgegaan aan ruzies met de groenen over de kernenergie (waarbij Hollande uiteindelijk heeft gebeld naar Areva, Frans staatsbedrijf dat in het buitenland kerncentrales bouwt, en zo de nucleaire lobby zelf het akkoord laten schrijven; zie reactie Joly op France 2) en aan aanvallen van alle kanten op "Herr Karamellpudding" (Duitse vertaling van zijn bijnaam "Flamby").

De politiek van Hollande is steeds geweest om niet direct te antwoorden, te wachten tot de campagne echt begint, en intussentijd rechtstreeks Sarkozy aan te vallen. Waarschijnlijk tactisch ook de juiste keuze.

II. Sarko: via het buitenland Sant in eigen land ?
Zoals eerder gezegd: je moet eerst de eerste ronde overleven, voor je de tweede kan vechten tegen Sarkozy. De weekheid van Hollande's posities is dan ook een risico tegenover groen en de Parti de Gauche. Hetzelfde geldt echter ook voor de zittende president. Herstellend in de peilingen dankzij de Eurocrisis (in de eerste ronde terug bijna even sterk als Hollande), had hij de (centrum-rechtse) kandidatuur van Jean-Louis Borloo ontmijnd door de radicale partij terug in te kopen in de UMP. Dat is echter niet gelukt met Hervé Morin (eerder verwaarloosbaar, centrum-rechts) en eeuwige rivaal Villepin.

A. Villepin: persoonlijke rancune
Ondanks geruchten als zou Villepin, van wie medestanders als Bruno Le Maire (Landbouw) en Marie-Anne Montchamp (staatssecretaris van een ongetwijfeld belangrijk departement) door Sarkozy zijn aangetrokken, het uiteindelijk opgeven, leken me maar weinig waarschijnlijk. Het gevecht tussen Villepin en Sarko is zo persoonlijk, dat een verzoening onmogelijk is. Al van in 1995 staan de twee met getrokken messen tegenover elkaar, toen Sarko Chirac verraden heeft voor Balladur en Villepin de gouden kans gegrepen heeft om de campagne van de eerste te voeren (wie wil, kan op de site van de INA overigens de excellente documentaire "Les Fauves" downloaden).


Inhoudelijk zijn Sarko en Villepin niet zo verschillend, maar de opgestapelde rancune tussen beide heren maakt dat, ook al kan Villepin maar twee procent pakken, hij het toch de moeite waard zal vinden, omdat die twee procent van bij Sarko komen. Villepin is zeker niet links (of centrum), maar een gaullist van de oude stempel. Hij doet me eigenlijk een beetje denken aan Maurice Couve de Murville, trouwe luitenant van Charles de Gaulle. Couve was minister van Buitenlandse Zaken gedurende grofweg tien jaar, om daarna de (te populaire) eerste minister Georges Pompidou te vervangen. Eens de Gaulle weg was, verkruimelde de politieke carrière van Couve ook. Net als Villepin was Couve nooit verkozen geraakt voor hij minister werd. Achteraf is het ook niet echt meer van de grond gekomen. Campagne voeren op de markten was niets voor hem: juridische spitsvondigheden en cultuur te over, maar om over de prijs van de baguette of de groenten te beginnen, was hij niet authentiek genoeg.

Villepin probeert dit alvast te vermijden, door van ver op voorhand te vertrekken. Eigenlijk voert hij al meer dan een jaar campagne (koeien omhelzen, wijn drinken, met een haarnetje en laarzen een lopende band bezoeken) sinds zijn vrijspraak in eerste aanleg in de Clearstream-affaire in 2010, toen hij op indrukwekkende wijze de vloer aanveegde met de autoritaire manier waarop Sarkozy het parket voor persoonlijke redenen misbruikte. Villepin zou het dus wel een stuk beter kunnen doen dan Couve. Misschien genoeg om Sarkozy... uit te tellen. Dan moet Hollande zich helemaal geen zorgen meer maken over de tweede ronde.

B. Le Pen: de echte bedreiging
Zoals ook al eerder gezegd: de echte sociologische bedreiging (voor beide grote partijen) vormt het Front National. Frankrijk verloor honderdduizenden industriële jobs in de jaren 2000. Wat massa's laaggeschoolde werklozen creëert, voor wie de voordelen van de globalisering erg veraf lijken. Sarkozy heeft deze kiezers in 2007 cultureel verleid, door naar het hart van de mensen te spreken ("rétablir les valeurs travail, autorité", "je vais vous nettoyer tout ça au Kärcher") en een externe vijand te creëren (migratie). Het verschil is dit keer dat economische thema's een belangrijkere rol spelen. De PS zal het verschil met de UMP nooit zo groot kunnen maken als Marine Le Pen. Zij wil Frankrijk uit de euro, verbieden dat de staat geld leent op de internationale markten en uiteindelijk zelf geld bijdrukken door de Banque de France te laten optreden.


Onrustwekkender voor de UMP is dat bij de regionale verkiezingen in 2010 en bij de kantonverkiezingen in 2011 ook de traditionele provinciale burgerij voor Le Pen is gegaan. Het risico bestaat dus dat Le Pen zich kwalificeert voor de tweede ronde. Vandaar dat Sarkozy onafgebroken zijn imago van "premier flic de France" blijft cultiveren. Er gaat geen week voorbij of de "droite populaire", een in de UMP opgezette rechts-rechts parlementaire club, spuit een voorstel dat te controversieel is voor de president zelf. Minister van Binnenlandse Zaken Claude Guéant, opvolger van de voor racistische beledigingen veroordeelde Brice Hortefeux, doet er regelmatig nog een schepje bovenop door bijvoorbeeld te verklaren dat er "te veel vreemdelingen in Frankrijk" zijn.


(uittreksel uit Sarkozy's discours in Grenoble, augustus 2010)

(De recentste Ipsos-peiling voor Le Monde en Sciences Po  - december 2011 - toont een duidelijke "eurobonus" voor Sarkozy: economische crisis, buitenlandse politiek en onveiligheid zijn nog steeds zwakke plekken bij Hollande, die verliest aan Mélenchon, Bayrou en Sarkozy)

dinsdag, december 06, 2011

De nieuwe regering en de 500-schaal


Nog even wat nutteloze cijfers bij de nieuwe regering: hun rangschikking in termen van populariteit, volgens de aloude 500-schaal ((voorkeurstemmen kandidaat/500 resp. 2500, als het over Senaat gaat) + (voorkeurstemmen maal 100/stemcijfer lijst)). Het gaat telkens om de voorkeurstemmen, behaald bij de vorige verkiezingen. Deze schaal is een consensus tussen het absolute aantal voorkeurstemmen (waarmee je onbeperkt kan scoren), en het gewicht van de kandidaat binnen de lijst (waarmee je maximum 100 kan halen: er kunnen niet meer mensen voor jou stemmen, dan voor de lijst).

1. Elio Di Rupo 466,04 (niemand doet beter, ook De Wever niet, ook al is het verschil miniem; 58% van de PS-kiezers in Henegouwen stemde voor hem; 203.758 stemmen)
2. Didier Reynders 169,24
3. Paul Magnette 135,66
4. Vincent Van Quickenborne 133
5. Joëlle Milquet 115,35
6. Sabine Laruelle 110,33 (45% stemmen eigen lijst; 32.389 voorkeurstemmen)
7. Laurette Onkelinx 110,327 (29% stemmen eigen lijst, 40.621, toeval dat de twee zo dicht zitten)
8. Johan Vande Lanotte 106,32
9. Pieter De Crem 106,29
10. Annemie Turtelboom 101,38

Kamer:
1. Siegfried Bracke 241,77
2. Olivier Maingain 165,37 (wat een duo...)
3. Mathias De Clercq 150,44
4. Gerolf Annemans 144,22
5. Renaat Landuyt 140,77 (moet zowat de enige West-Vlaming zijn die geen minister is)
6. Jan Jambon 140,35
7. Jean-Marie Dedecker 119,029

Senaat:
1. Bart De Wever 461,701 (hoewel hij eigenlijk als gemeenschapssenator zetelt)
2. Alexander De Croo 177,398
3. Filip Dewinter 120,694 (zelfde opmerking als De Wever; merkwaardig dat beide heren, die niet van overdreven voorliefde voor de federale instellingen kunnen worden verdacht, toch op het senatoriale pluche komen zitten in bijberoep)

maandag, december 05, 2011

Twee peilingen, twee werelden

Ziehier de zetelverdeling igv de Ipsos/Le Soir-De Morgen-peiling (cf. voorheen bij La Libre Belgique). Merkwaardig anders dan in die van de Libre zaterdag.


Groen 4 (-1)
Ecolo 9 (+1)
sp.a 16 (+3)
PS 28 (+2)
CD&V 13 (-4)
cdH 9 (=)
N-VA 36 (+9)
FDF 1 (-2)
openVLD 10 (-3)
MR 14 (-1)
LDD 1 (staat op 3,1% in de peiling, niet zo veel onder 2010; zetel in W-Vl mogelijk)
PP 0 (-1)
VB 9 (-3)

De verschuivingen zijn hier veel beperkter: W-Vl maar een zetel (CD&V-> N-VA), O-VL twee (N-VA resp. VLD -> N-VA), A'pen 3 (groen -> sp.a; CD&V/VLD -> N-VA); Limburg 2 (VB -> N-VA, Cd&V -> sp.a), Vlaams-Brabant moeilijk te schatten (16 zetels in BHV/Leuven 2010 <=> nu 17 Nederlandstalige zetels genomen, kan in praktijk 16 zijn, waardoor N-VA nog 1 zetel kan verliezen).

zaterdag, december 03, 2011

Tijd voor een beetje horror

Omzetting in zetels van de Libre-peiling van vandaag:

Groen 5 (=)
sp.a 12 (-1) (West-Vlaanderen)
CD&V 12 (-5) (West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Antwerpen, Limburg, Brabant)
N-VA 42 (+15) (overal winst)
openVLD 11 (-2) (Oost-Vlaanderen, Antwerpen)
LDD 0 (-1)
VB 7 (-5) (Oost-Vlaanderen, 2 Antwerpen, Limburg, Brabant)

Ecolo 9 (+1) (Luik)
PS 25 (-1) (Luik)
cdH 9 (=)
MR 15 (=)
FDF 1 (-2)
PP 0 (-1)
FN 2 (+2)

Gezien de peilingshistorie tussen Le Soir en La Libre (cf. Ipsos is naar Le Soir gelokt, peiling wordt aanzien voor betrouwbaarder dan die van Dedicated Research, die de omgekeerde beweging maakte) en het feit dat peilingen in de eerste plaats worden aangekocht om de krant beter te laten verkopen, zou het natuurlijk kunnen dat men binnen de foutenmarge van 3,3% links en rechts wat heeft opgeteld en afgetrokken om de cijfers spectatulairder te laten lijken.

Desondanks is de algemene tendens bijzonder gevaarlijk: hoe kleiner de traditionele partijen worden, hoe gemakkelijker N-VA de zetels opschept. In Antwerpen kan dat makkelijk tot de helft gaan (12/24). N-VA profiteert natuurlijk van het verlies van het Blok en LDD (samen 6 zetels kwijt), maar raapt al de rest eenvoudig op (bijvoorbeeld in Vlaams-Brabant, waar evenwel een lijst "UF" nog iets zou kunnen veranderen), omdat de partij op zich al zo groot is (versnippering = zetelverlies voor de niet-N-VA-partijen).

Ik zou zeggen dat dit een mooie incentive is voor de regering-Elio I om samen te blijven. In dit klimaat "de stekker uit trekken" komt neer op politieke zelfmoord. De VLD staat nu nog twee zetels onder het dieptepunt van 2010. CD&V en sp.a kunnen net nog een voetbalploeg opstellen met hun kamerleden en een trainer op de bank houden. Samen hebben de "independentisten" trouwens een meerderheid in de Nederlandse taalgroep (49/89).

Verdeling over families:
Links 51 (=33%)
Centrum 21 (=14%)
Vlaams-Nationalist 42 (=28%)
Brussels 1 (0,67%)
Liberaal 26 (=17%)
Extreem-rechts 9 (=6%)

vrijdag, december 02, 2011

Boek in Wordle

Weldra verschijnt van mijn hand het boek Op Zoek naar Glorie in Vlaanderen. De Zonnekoning en de Spaanse Successie, 1707-1708 (UGA, vol. CVIII in de reeks Standen en Landen-Anciens Pays et Assemblées d'État). Het nalezen van de laatste drukproef was een mooie gelegenheid om de tekst (518 p.) eens door wordle te halen. Vooral de militairen (Vendôme, Marlborough, Eugenius) lijken groot te staan. Wat ook logisch is, aangezien zij ook in het diplomatieke luik opduiken. "Lodewijk XIV" en "Frankrijk" zijn dan weer de centrale spil van de tekst. Dat "leger" groter staat dan "onderhandelingen", bewijst gewoon dat je meer woorden nodig hebt om militaire inactie uit te leggen (die loopt van april tot oktober), dan de diplomatieke interakten (hoewel die voor de afloop bepalender zijn). De vele maanden ("juli", "augustus", "september") zijn een gevolg van de vele verwijzingen naar archiefstukken.

donderdag, december 01, 2011

Guillaume Dubois by Rigaud

Stéphane Perreau's well documented, excellent blog on Louis XIV' court painter Hyacinthe Rigaud recently featured his magnificent 1723 portrait of Cardinal Guillaume Dubois (1656-1723; see also elsewhere on this blog). The painting (frequently used in my conference presentations) is a gift from heaven for historians of public international law, as it displays the cardinal, main artisan of France's post-Ludovican foreign policy, in front of four books, two to three of which are closely associated to the legal domain. I know no better expression of the symbolic and cultural importance of law as a means of distinction in the Ancien Régime political society.