woensdag, december 28, 2005

Maak een zin met: "ezel" "stoten" "steen" "zelfde"




























Ik heb eigenlijk niet veel zin om hier commentaar op te geven. Anderen kunnen dat beter.

"De aldus ten exemplatieve aangehaalde uittreksels uit de door het Vlaams Blok of zijn geledingen bij het groot publiek verspreide teksten tonen, naar het oordeel van het Hof,met zekerheid aan dat het Vlaams Blok, zowel voor als hangende de geïncrimineerde periode, wetens en willens kennelijk en herhaaldelijk en in de omstandigheden van het artikel 444 van het Strafwetboek heeft aangezet tot haat ten aanzien van bepaalde bevolkingsgroepen niet alleen op grond van hun nationaliteit, doch tevens op grond van hun zogenaamd ras, minstens op grond van het etnisch aspect van hun nationale afstamming (geografische ligging van de landen van herkomst verbondenheid door cultuur, welke criminogeen zou zijn, godsdienst zelfs uiterlijk en kledij), hetgeen, zoals hierboven reeds uiteengezet, een door de wet verboden vorm van aanzetten tot discriminatie.

Noch het recht op vrijheid van meningsuiting en van drukpers, noch het recht op vreedzame vergadering, op vrijheid van vereniging en op vrije verkiezingen, evenmin als de omstandigheid dat het Vlaams Blok een politieke partij is of nog de noodwendigheden van het publiek debat, met de hieraan inherente emotionele functie van het discours, kunnen, naar het oordeel van het Hof, de systematisch gevoerde haatcampagne tegen de ‘vreemdelingen’, inzonderheid het allergrootste gedeelte van de allochtone bevolking, te weten de Turken en Noord-Afrikanen (meer bepaald de Marokkanen), wettigen.

Haat gepropageerd op de voormelde gronden houdt, naar het oordeel van het Hof, immers een intrinsieke onrechtmatige finaliteit in. Een discriminerend maatschappelijk discours, welke grote delen van de bevolking aanzet tot door racisme en xenofobie ingegeven onverdraagzaamheid, hetgeen in een democratische, vrije en pluralistische staat volstrekt onaanvaardbaar voorkomt en, zoals hierboven uiteengezet, van aard is de meest fundamentele rechten en vrijheden van de geviseerde bevolkingsgroepen aan te tasten, kan in geen geval de legitimiteitstoets doorstaan en door geen der door de beklaagden aangehaalde rechten, vrijheden en beginselen worden gewettigd.

Ten overvloede kan er op gewezen worden dat de achterliggende bedoeling van de gevoerde haatcampagne, namelijk de verwezenlijking van de in het kader van de ‘vreemdelingenpolitiek’ voorgestelde maatregelen, zoals hierna onder 2.3.4. zal worden uiteengezet, evenmin als een legitiem doel kan worden aangezien.

"dat, zo in de gevoerde haatcampagne permanent wordt teruggekomen op de ‘vreemdelingencriminaliteit’ en de ‘vreemdelingenwerkloosheid’, het voeren van een terugkeerpolitiek wordt voorgesteld ten aanzien van de overgrote meerderheid van de geviseerde bevolkingsgroepen, met andere woorden ook ten aanzien van de vreemdelingen, die werken en geen misdrijven begaan, hetgeen nogmaals aantoont dat het niet zozeer de bedoeling is de ‘vreemdelingencriminaliteit’ en de ‘vreemdelingenwerkloosheid’ als dusdanig aan te kaarten en te bestrijden, maar weldeze elementen aan te grijpen om bij de bevolking haat op te wekken en maatregelen te verantwoorden, welke met deze elementen geen verband houden en slechts een uiting zijn van vreemdelingenhaat : vreemdelingen passen niet in een Vlaams Vlaanderen;

dat zulks nog duidelijker wordt, waar blijkt dat wordt gepleit voor tal van maatregelen, die de werkloosheid bij de geviseerde bevolkingsgroepen dient te verhogen;

dat het merendeel van de aldus voorgestelde maatregelen discriminerend zijn in de zin van de Wet van 30 juli 1981, nu zij ertoe strekken op basis van de nationaliteit, maar in werkelijkheid ook op basis van het ras, minstens van het etnisch aspect van de nationale afstamming, gezien de Turken en de Maghrebijnen of Noord-Afrikanen, waartegen de haatcampagne ook specifiek werd gevoerd omwille van onder meer hun cultuur, godsdienst en gewoontes en zelfs uiterlijk en kledij, hierbij in het bijzonder worden geviseerd (punt 64), onderscheiden behandelingen door te voeren, welke voor de geviseerde bevolkingsgroepen ten gevolge zouden hebben dat de erkenning, het genot of de uitoefening op voet van gelijkheid van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden zouden worden tenietgedaan, aangetast of beperkt, onder meer op het vlak van het recht op eigendom (punt 59), van het recht op arbeid (punten 23 en 52) en op vrije keuze van arbeid (punten 53 en 58), van het recht op bescherming tegen werkloosheid (punt 57), van het recht op huisvesting (punt 24), van het recht op sociale zekerheid (punten 54 en 57) en van het recht op onderwijs (punt 21), welke fundamentele rechten allen vermeld zijn in het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie, waarvan de Wet van 30 juli 1981 de uitvoering is;

dat, waar met de voorgestelde differentiaties wordt beoogd een echt mechanisme in werking te stellen, dat de terugkeer van de overgrote meerderheid van de hier verblijvende niet-Europese vreemdelingen, inzonderheid van de Turken en Noord- Afrikanen, naar hun landen van herkomst dient te bewerkstelligen, er immers sprake is van een door het artikel 4 van het Aanvullend Protocol bij het EVRM verboden collectieve uitzetting van de geviseerde bevolkingsgroepen;

dat ook de bewering dat deze individuele uitwijzingsprocedure zou gekenmerkt worden door alle procedurele waarborgen voorzien door het EVRM niet van aard is hier iets aan te veranderen, nu uit hetzelfde plan duidelijk blijkt dat slechts een criterium hierbij in aanmerking kan komen, te weten de volledige assimilatie van de betrokken vreemdeling, die zich volledig dient aan te passen “aan onze manier van leven, aan onze waarden en normen, aan onze taal en cultuur”;

dat het met andere woorden voor het Vlaams Blok zo is dat in Vlaams Vlaanderen de vreemdelingen enkel nog zullen worden gedoogd als zij door hun wijze van leven niet meer als vreemdelingen identificeerbaar zijn;

dat de in de voorgestelde collectieve uitwijzing passende stelling “assimileren of terugkeren”, waarbij met “assimileren” dient te worden verstaan een zich volledig aanpassen “aan onze manier van leven, aan onze waarden en normen, aan onze taal en cultuur”, overigens op zich een ongeoorloofd voorstel tot differentiatie inhoudt ten aanzien van de geviseerde bevolkingsgroepen, waardoor de erkenning, het genot of de uitoefening op voet van gelijkheid door deze bevolkingsgroepen van de fundamentele rechten vervat in het artikel 8 van het EVRM, welk artikel de culturele rechten van de minderheden waarborgt, wordt tenietgedaan, aangetast of beperkt, hetgeen door de enkele wil een Vlaams Vlaanderen te bewerkstelligen niet redelijk te verantwoorden is;

dat deze stelling, evenals het 70-punten plan in zijn geheel, slechts de uiting is van de door het Vlaams Blok gepropageerde en door racisme en xenofobie ingegeven onverdraagzaamheid, welke onverenigbaar is met de waarden geldend in een democratische, vrije en pluralistische samenleving.

Door de stelling “assimilatie of terugkeer” als discriminerend te verwerpen, zegt het Hof uiteraard niet dat de zich in het Rijk bevindende vreemdelingen zich niet naar onze wetten en democratische beginselen dienen te gedragen en ook niet zelf van verdraagzaamheid dienen te getuigen.

Veroordeelt de beklaagden uit hoofde van de aldus lastens hen bewezen bevonden feiten samen ieder tot een geldboete van 2.500, gedeeld door 40, 3399 en vermeerderd met negentienhonderd negentig opdecimes, hetzij, afgerond tot op de tweede decimaal en in acht genomen het bepaalde in het artikel 2, tweede lid van het Strafwetboek, telkens € 12.394, 67

(Arrest van de achtste kamer van het Hof van Beroep te Gent, uitgesproken 21 april 2004.)

Peilingen en dergelijke meer

Deze maand kreeg ik een interessant mailtje. Nog wel van de krant "Het Laagste Nieuws" (credits voor deze woordspeling: Boudewijn Bouckaert). Van hun "exclusieve on-line-panel" De Stemmenkampioen. Of ik zin had om de "exclusieve" analyse van hun "exclusieve" pop-poll van de al even "exclusieve" maand november te lezen. Natuurlijk... wie weet win je dan wel een "exclusief" weekendje in Benidorm. Bijzonder interessante dingen gelezen. Zo blijkt Karel De Gucht van de minst populaire politici bij CD&V-kiezers (ho ho ho, waarschijnlijk kunnen ze op het bisdom ook meedoen aan de Stemmenkampioen), ligt Freya Van den Bossche goed in de markt bij onbesliste kiezers (hopelijk voor haar draagt Jan modaal geen stijfburgerlijke of truttige streepjespakjes) en is Kathleen Van Brempt niet populair bij Vlaamsch Belangers.
Naast deze eerder triviale gegevens, had men de meest relevante grafiek helemaal achteraan de bundel geschoven. Een vergelijking tussen de verschillende peilingsinstituten die dit land rijk is. Voor de verkiezingen van 2004 hadden zowel HLN, La Libre, Le Soir en De Standaard hun eigen prognose losgelaten op het verzamelde kiesvee. Blijkt "De Stemmenkampioen" toch wel de kleinste afwijking te hebben. Ze zaten er "maar" 8,6% naast (als je alle afwijkingen per partij optelt), met de grootste marge 3,9% voor CD&V-NVA (die overal overschat worden, misschien heeft het iets te maken met het stijgende aantal senioren op internet). La Libre en Le Soir hadden dan weer een te grote boon voor sp.a-spirit (respectievelijk 3 en 3,5% te veel gegeven). Vooral La Libre had het resultaat van de "Groen!tjes" onderschat (-3,1%).
De peiling van De Standaard kun je evengoed wegsmijten, zo blijkt. Wat voor de gemiddelde kiezer met een dito bevattingsvermogen duidelijk moest zijn, namelijk dat het Blok wel eens veel meer en het Vlaamsch Kartel wel eens veel minder had kunnen halen, wordt ook in cijfers bevestigd: 4,3% onderschatting van de eersten, maar liefst 5,3% overschatting van de laatsten (je zou beginnen denken dat de raad van bestuur van de VUM de bolletjes heeft gekleurd). Ook hier weer overschatting van de sp.a.

Toch denk ik dat er vragen te stellen zijn bij De Stemmenkampioen. Dat een charlatan als Jean-Marie Dedecker plots de helft van de kiezers aanspreekt, lijkt al zeer vreemd. Wat je in die omstandigheden doet, is even wachten tot de cijfers van La Libre er zijn (aangezien deze opinielezers de beste reputatie en de langste traditie toegedicht worden). Daarin komt dit figuur ook in de top-10 voor, maar toch niet zo hoog.
De belachelijk lage score van de VLD in de Stemmenkampioen roept ook vragen op. Een partij kan lang de gevolgen dragen van een historische stommiteit (het De Gucht-Verhofstadtincident in 2004), maar je zakt niet zomaar van 24 naar 15 procent. Vooral niet omdat de liberalen lokaal zeer sterk staan. In de overgrote meerderheid van de Vlaamse gemeenten bestaat er de facto enkel strijd tussen katholieken en liberalen (zoals in de goede oude negentiende eeuw). Wie zoveel mandatarissen en leden achter zich heeft (meer dan de sp.a, overigens), kan nooit zo weinig stemmen halen in een nationale bevraging. Bovendien haalde de VLD in 2004 vlotjes bijna 20% en deed de Europese lijst met Verhofstadt en De Gucht het nog stukken beter (22%). Het wantrouwen ten opzichte van de VLD-scores wordt ook bevestigd door de peilingen van La Libre: 18 à 19% lijkt ongeveer aanvaardbaar voor de blauwe partij.
Steekt er dan een Blokcomplot, of toch minstens een manipulatie van de cijfers door disproportioneel sterke deelname aan het "exclusieve" panel achter de cijfers? Alle waarderingsinstituten geven het Blok momenteel dezelfde score (rond de 25%, wat op zich al beschamend veel is, maar daar gaat het even niet over). Als men probeert te suggereren dat kiezers van de VLD weglopen (15%) om naar het Belang te gaan, zou die partij ook moeten groeien. En dat is niet het geval. Liberalen lopen elk naar eigen goeddunken in verschillende richtingen weg.
Dan blijft toch de vraag, waarom Dedecker zo populair blijft bij de Stemmenkampioen. Ook dat moet je wat relativeren. De man lijkt wat "over the top" te zijn geraakt de laatste maanden (gelukkig is Marc Verwilghen minister gebleven) en doet het niet abnormaal veel beter meer dan in andere onderzoeken. VLD-leden (aldus het vrolijk gekleurde bestandje dat ik hierboven beschreef) kiezen en bloc voor Verhofstadt (88%) boven hem (44%). Ofwel is zijn aanhang weggelopen, maar bij een type als Dedecker kan je je enkel een brallend Vlaams Belanger, die met twee duvels in de aanslag de neger uit de wijk een trap verkoopt, voorstellen. En bij het Vlaams Belang komt er niet zoveel bij! Zou Dedecker niet vooral Verhofstadt- en De Guchtkiezers hebben weggejaagd naar andere partijen? En zou een deel van zijn aanhang niet teruggekeerd zijn naar de vertrouwde liberale stal?
Het past mooi bij de cijfers van La Libre: Verhofstadt terug de populairste, de VLD een beetje vooruit, Dedecker houdt zijn mond. En het staat ook goed in het paarse electorale scenario: de CD&V-NVA kapot bashen, tegen 2007 met een frisse en jonge boodschap naar de kiezer trekken en de boel oprollen zoals in 2003. Voor de VLD zullen de gemeenteraadsverkiezingen immers niet zo zwaar tegenvallen als men denkt. Om hoger aangehaalde reden (de tweestrijd tussen blauw en oranje) en omdat de CD&V nog altijd geen duidelijk alternatief heeft (lees er de interviews met de lijsttrekkers in de grote steden maar op na), zal de VLD ook proteststemmen (Vlaams Belang, N-VA) trekken in de kleinere gemeenten en standhouden.

Zelfs bij de huidige stand van zaken (La Libre Belgique 20 december 2005) houdt paars overigens een meerderheid in de Kamer:
Groen! 5 zetels (+5)
Ecolo 4 zetels (=)
sp.a-spirit 17 zetels (-6)
PS 22 zetels (-3)
CD&V-NVA 25 zetels (+3)
cdH 12 zetels (+4)
VLD-Vivant 18 zetels (-7)
MR 19 zetels (-5)
Vlaams Belang 24 zetels (+6)
FN 4 zetels (+3)

sp.a-spirit + PS + VLD-vivant + MR = 17+22+18+19 = 76/150
(Elio premier olé olé..., wat meteen ook het grootste probleem zal vormen om een paars-III te krijgen)


(ook voor de senaat zou dit het geval zijn:
Ecolo 3 (+1)
Groen! 3 (+3)
sp.a-spirit 9 (-3)
PS 11 (-1)
CD&V-NVA 10 (+1)
cdH 6 (+2)
VLD-Vivant 8 (-4)
MR 8 (-2)
Vlaams Belang 11 (+3)
FN 2 (=)

= 9+11+8+8 = 36/71 = meerderheid)

David Cameron, rising star?

Er lijkt iets aan de gang in Groot-Brittannië. New Labour lijkt voor het eerst terug terrein te verliezen aan de Conservatieven. Waar de populariteit van Blair al een paar jaar niet meer is wat het was, was dat niet zo erg voor hem. De conservatieven vormden immers niet echt een alternatief. Het programma van de vorige verkiezingen was ronduit racistisch. Een fossiel als partijleider Michael Howard (grijs, kalend, bril) leek totaal niet aan te spreken bij de veranderende samenleving bij de eilandbewoners. De kiezers liepen eerder naar de LibDems, die nota bene met een linkser programma dan Labour naar de kiezer gingen (niet dat dit zo moeilijk is, maar toch).
In de nasleep van zijn nederlaag besloot Howard wijselijk de eer aan zichzelf te houden. Zijn beslissing om vervolgens nieuwe verkiezingen uit te schrijven voor de partijleider, en bovendien om die te laten aanslepen tot de maand december, leek naar de mening van de meeste commentatoren een garantie op nog een paar jaar interne verdeeldheid. Maar kijk. Een goede zeven maand later heeft kandidaat David Cameron, bij de verkiezingen vrijwel onbekend buiten zijn eigen partij, zich weten op te werpen als de Tony Blair van de conservatieven. Een beetje vertellen over positieve oplossingen, vooruit kijken en vooral een andere uitstraling lijken de Conservatieven terug een alternatief te maken.
Op zich mag dat niet echt verbazend heten. Bij analyses van het politieke profiel van de Labourkiezer bij de laatste verkiezingen bleek zeer duidelijk dat die eerder centrum-rechts dan links denkt. Zo moeilijk kan het dus niet zijn voor een rechtse partij om uit die vijver te vissen. In dat opzicht mag het eerder verbazing wekken dat de Tory's er niet eerder in geslaagd zijn om de centrumkoers van Labour af te blokken.

De golf waarop Cameron zijn partij hoopt mee te krijgen naar een overwinning bij de verkiezingen van 2009, komt bijzonder slecht voor Gordon Brown. De minister van Financiën wordt meer en meer een pathetische figuur. Hoe langer je genoemd wordt als de gedoodverfde opvolger, hoe pijnlijker het wordt dat je het gewoon niet bent. Hoe ergerlijk de misrekeningen van Blair (door zijn adepten aanzien voor "politieke moed" en "de kracht van een overtuiging") ook mogen zijn, hij alleen houdt Labour recht. Met het vage gemompel van Brown win je geen verkiezingen.
Vooral omdat de man niet eens lijkt te weten wat hij nu eigenlijk is. Hij was een socialist, maar lijkt uit opportunisme voor "Tony Talk" te hebben gekozen. Een beetje deftige leider van de conservatieven vleegt hier zo de vloer mee aan. Labour komt overmijdelijk in hachelijke spreidstand tussen de echte linkervleugel van de partij (die door de verkiezingsnederlaag ironisch genoeg veel belangrijker is geworden in het House of Commons, getuige daarvan de wisselmeerderheden die de regering heeft tegengekregen dit najaar) en de pragmatische (lees: plat opportunistische) groep die de baas is. Figuren als John Prescott kunnen de twee vleugels in Labour niet samenhouden.
Blair kan het net nog wel, omdat hij een Stevaertiaans aura van geluk bij de verkiezingen meedraagt. Het trauma van de oppositiejaren onder Tatcher werkt nog om zijn critici te overtuigen. Maar met serieuze concurrentie van de Conservatieven zal ook dit tanen. En dan komt het moment waarop Tony "mijn enige programma ben ik zelf" langs de voordeur vertrekt. En zijn partij verscheurd achterlaat. Openlijke rebellie in het parlement, zelfs al komt ze na een "verkiezingsoverwinning" (toch niet vergeten dat Labour in stemmen een serieuze duik heeft genomen), is geen goed teken. De grote projecten (meer keuze in de gezondheidszorg, onderwijshervorming op basis van marktmodellen) komen niet meer geloofwaardig over en hebben eigenlijk de steun van de oppositie nodig om erdoor te komen. En dan is er natuurlijk nog Irak.
Blair is in de oorlog meegegaan onder het voorwendsel Bush van de ergste stommiteiten te kunnen afhouden, maar in de feiten is gebleken dat hij geen enkele invloed heeft op het eigengereide gedrag van de Amerikanen. Los van de ethische kwaliteiten van zijn beslissing, zet dit de keizer volledig zonder kleren. Je mag best wel foute beslissingen nemen als staatshoofd, maar het laatste dat je kan doen is jezelf volkomen belachelijk maken. Wie gelooft hem nog als hij spreekt over de dreiging die uitging van Saddam? Of over de democratische toekomst van Irak?

Teksten als die van Harold Pinter bij de aanvaarding van de Nobelprijs voor literatuur blijven de herinnering aan deze pijnlijke episode oprakelen (nu ja, het is nog niet voorbij, maar iedereen doet zijn uiterste best om het toch maar te vergeten of toch op zijn minst de ergste dingen dood te zwijgen) en schetsen de premier als een mislukte despoot à la Jan zonder Land of Karel I. Met dit verschil dat hij niet meer voor zichzelf rijdt, maar dansjes opvoert naar de wensen van zijn grote bondgenoot. En wie heeft medelijden met een tragisch figuur?

woensdag, december 07, 2005

Taalspelletjes voor gevorderden

Dringend op zoek naar originele alternatieven voor de zinsnede "Meneer, u bent te lomp om te helpen donderen".

donderdag, december 01, 2005

Varia

Het is alweer een tijd geleden dat ik nog iets toevoegde op mijn blog. Even van een paar vrije (po/les/activiteiten/vergaderingenloze) minuutjes profiteren, dus.

1. Gisteren is het "fascistische varken" Jean-Marie Le Pen wat komen krijsen in Gent. Uiteraard heeft animo StuGent in samenspraak met animo Nationaal en animo Gent een kleine actie opgezet. Wie daar zin in had, kon gratis slagroom of appeltaart naar een spandoek van Jean-Marie als hoofd van een varkensromp gooien. Wie daar geen zin in had, kon de resultaten nog steeds bewonderen op TerZake, AVS en in de Standaard. De toespraak van Le Pen zelf kan zo interessant niet geweest zijn, want veel hebben we er niet over gehoord :).

www.animostugent.be
www.animoweb.be

2. Eergisteren werd de eenentwintigste verjaardag van mijn verschijnen in dit aards tranendal op passende wijze gevierd met een bescheiden kotfeestje. Wie in al zijn/haar ijdele hoop denkt nog een smetteloze reputatie van onberispelijk studeer- en ander ascetisch gedrag te kunnen koesteren, kan ik verheugen met de blijde mededeling dat de foto's op mijn msn-space staan.
Alle aanwezigen worden bedankt voor hun enthousiaste sfeerschepping, originele cadeautjes en niet-aflatende blijken van blijvende affectie :).

3. Er schiet mij net te binnen dat ik nog een mail moet sturen naar het secretariaat van professor Erauw, dat mij fanatiek een bronnenboek wil aansmeren dat ik al heb afgehaald. Ook moet ik nog langs bij de assistent ONO om het stoffelijk overschot van mijn taak in ontvangst te nemen, wacht er straks drie uur heuristiek nieuwste met quasi-aansluitend de ongelooflijke Palestina-avond van Animo StuGent. Belangstellenden zijn welkom in de Brug vanaf acht uur. Alles gaat door in de tv-klas.

zondag, november 20, 2005

Quiz Animo StuGent

Beetje vroeg om het aan te kondigen, maar desalniettemin van levensbelang: op 20 december kan u zichzelf komen testen op de Quiz van Animo StuGent (19:30, tv-klas de Brug). Be prepared... inschrijven bij uw dienaar.

Aansluitend volgt een kleine fuif in de Tequila (Stalhof). Nadere informatie: check www.animostugent.be

maandag, november 14, 2005

R.I.P. Fernand Vandamme

Prof. Vandamme heeft zijn vervroegde pensionering aangevraagd. Jolijt alom. Proficiat aan de verontwaardigde studentenpetitie.

maandag, oktober 31, 2005

Kwestie van het eens niet over de staking te hebben...

George Bush nomineert iemand voor het Supreme Court. Nadat Harriet-de-bijzonder-verrassende-maar-helaas-niet-zo-competente-en-te-weinig-conservatieve
-ouwe-taart Miers er uit beleefdheid het bijltje bij neergooide, duikelt George warempel iemand op met enige capaciteiten. Het gaat om Samuel Alito. De man heeft warempel een rijkgevulde carrière als magistraat achter de rug (waar hij, zoals het hoort, was opgeklommen tot rechter in het Court of Appeal) en kan ook diploma's van Princeton en Yale voorleggen. Gelukkig voor president Bush is hij ook nog van het eerder conservatieve slag. De Democraten hadden eerder aangekondigd de man het vuur zwaar aan de schenen te leggen en noemen hem "mini-Antonin Scalia".

Antonin wie? De stilaan hoogbejaarde man in kwestie werd door president Reagan benoemd in het Supreme Court en staat bekend als 'conservatief'. Wat dit in concreto betekent, is dat hij bij politiek 'lastige' zaken (zoals er wel veel belanden bij een Grondwettelijk Hof), de behoudsgezinde kant kiest. De man werd als eregast gevraagd door onze zusteruniversiteit te Leiden naar aanleiding van de opening van de nieuwe faculteitsgebouwen in september 2004. Hij waarschuwde vooral voor de ongebreidelde "expansion of power" die het opzetten van Europese centrale instellingen zou meebrengen. De spreker had in de geschiedenis van het Supreme Court niets anders gezien dan betreurenswaardige uitbreiding van de centrale macht ten koste van die van de deelstaten. Hierdoor ontstond een onherkenbare melting pot, waarin de particuliere eigenaardigheden binnen de grote federatie versmolten. "E pluribus unum becomes a recipe for an omelet", aldus Antonin Scalia. Griekenland zou zich bijvoorbeeld zorgen moeten maken over een van de doelstellingen van de Europese Gemeenschap, namelijk het reduceren van discriminatie tussen de geslachten. Op Athos bestaat namelijk een autarkische enclave van orthodoxe monniken. Vrouwen zijn niet toegelaten. Staat men aan de centrale instelling toe om dit met een onverbiddelijke mokerslag te verpletteren?
Waarschijnlijk wel, aldus Scalia, want kleinere eenheden komen er in federaties altijd berooid af. Zo vertrouwt hij erop dat Frankrijk er wél in zal slagen om haar "national idiosyncrasies" te beschermen binnen de Europese constructie. Kleine staatjes daarentegen, zullen onverbiddellijk onder de voet gelopen worden door het bureaucratische beest uit Brussel.

Grotere gehelen als de federale overheid in de States en de Europese Unie, moeten vooral tegen zichzelf beschermd worden. Scalia illustreert dit met de Violence Against Women Act, die het Opperste Gerechtshof als ongrondwettelijk bestempelde toen hij erin zetelde. Waarover ging het? De federale wetgevende macht wou een burgerlijke procedure mogelijk maken voor slachtoffers van seksueel geïnspireerd geweld op vrouwen (ik laat het aan anderen over om dit plastisch te vertalen). Antonin Scalia heeft ook een vrouw, en dus verklaart hij zich zeker akkoord met dit nobele principe.
Maar wee o wee, wat blijkt? Het voorkomen van geweld tegen vrouwen of het toekennen van een vorderingsrecht aan het slachtoffer van een misdrijf, behoort niet tot de (toegewezen) bevoegdheid van de centrale overheid. Spijtig, maar helaas. Het Grondwettelijk Hof moet de centrale macht beschermen tegen zichzelf. Dus, dames, u heeft het gehoord. Dien een vijftigtal voorstellen in bij de regionale parlementen en hoop dat er geen Republikeinen aan de macht zijn. Dit soort redeneringen is natuurlijk totaal pervers. Onder het mom van een archaïsche bevoegdheidsverdeling ontzegt men een gelijke behandeling aan mensen met dezelfde hoedanigheid op het grondgebied van de VS. In dit soort kwesties grijpt men grondwettelijkheidsmotieven aan om persoonlijke afkeer van het een of het ander te laten prevaleren op een valabel tot stand gekomen democratisch initiatief. Een Grondwettelijk Hof is er om mensen rechten te geven en erover te waken dat noch de wetgever, noch de uitvoerende macht (in het Amerikaanse geval toch) met een overheidsinitiatief daaraan knabbelen. Als Scalia hiermee bedoelt dat hij vreest dat het Hof van Justitie verder een emanciperende rol zal spelen voor de burgers van de Unie, dan heeft hij groot gelijk...

We gaan dus nog lachen. Binnen twintig jaar worden de States misschien herschapen in een conglomeraat van kibbelende baronieën, waarin de "liberal" en de "conservative states" naar hartelust met de grondrechten van hun inwoners kunnen sollen. Kwestie van de schisma's van de verkiezingsuitslagen nog eens in de verf te zetten.

zaterdag, oktober 22, 2005

"Staking, Staking, 't is te weinig, 't is te weinig!"

Net de DDR-versie van Xavier Verboven en een zeer combattieve Guy Haaze van het liberale syndicaat bezig gezien op TerZake. Er komen serieuze vodden aan voor de regering. Klaarblijkelijk hebben de gezamenlijke ladingen rode en blauwe Wetstraatyuppies de situatie op de werkvloer totaal verkeerd ingeschat. Nationale betoging volgende vrijdag (volgens Verboven annex staking), heel actieplan voor november, enkel terug onderhandelen indien over serieuze zaken... Slik. Mevrouw de tot voor een paar dagen minister van Werk mag zich eens bezinnen over wat ze nu eigenlijk allemaal heeft uitgespookt om de vakbonden zo tegen zich in het harnas te jagen.

Overigens (alweer) schitterend opiniestuk van Walter Pauli in De Morgen vandaag:

WALTER PAULI

Vreemd toch, dat het altijd dezelfden zijn die de problemen weken, zo niet maanden eerder zien aankomen dan de rest. De week voor 1 mei bijvoorbeeld, in het industriële kader van Thurn & Taxis, vierden socialisten uit noord en zuid samen zestig jaar sociale zekerheid. Ze waren er echt allemaal, de mannen en vrouwen van de socialistische partij, de socialistische vakbonden en de socialistische mutualiteiten. Er waren hooggestemde toespraken, zoals dat bij dit soort gelegenheden hoort, en bij de Franstalige sprekers was het solidarité van hier en van ginder. De Vlamingen lieten Louis Tobback een woordje placeren. En toen werd het stil.

Tobback is zelden banaal, maar was zelden even profetisch als die voormiddag. Zijn stem klonk nog rauwer dan anders, toen hij “met name de kameraden van de vakbond” met aandrang eraan herinnerde dat “solidariteit zonder politieke moed een loos begrip is”.

De jonge generatie kreeg even geschiedenisles: “Ik heb het partijbureau nog meegemaakt op het einde van de jaren zeventig. We wisten perfect waar de dingen scheefliepen. We kenden perfect de zaken die moesten veranderen. We zaten in de regering van 1977 tot 1981, maar we zijn er toen niet in geslaagd orde op zaken te stellen. Het resultaat was dat, in de jaren tachtig, anderen in onze plaats het werk hebben gedaan, maar op hun manier, waarmee we het zeker niet eens waren.”

Dus, riep hij op, “stel zelf orde op zaken, want als jullie het niet doen, zullen anderen die taak overnemen, en dan doen zij het op hun manier”.

Vertaald voor wie geen politieke encyclopedie binnen handbereik heeft: Louis Tobback verwees naar het aanhoudende vakbondsverzet, dat uiteindelijk uitliep in de beruchte ‘vrijdagstakingen’, tegen de roomsrode regeringen van Wilfried Martens en Marc Eyskens. Die stelden een aantal maatregelen (onder meer een zekere index-inlevering) voor om het stilaan dramatische begrotingstekort weg te werken. De gezondmaking van de staatsfinanciën was toen het cruciale thema dat het politieke debat beheerste, even belangrijk als het vergrijzingsdebat vandaag is: de uitkomst ervan bepaalt op welke sporen het land het volgende decennium terechtkomt. Toenmalig ABVV-voorzitter Georges Debunne vond de maatregelen asociaal. Want ja, er moest ingeleverd worden. Dat was zo. In de media kreeg Debunne kritiek: het zijn niet de vakbondsleiders die het land besturen. Het zijn de politici. Debunne, de te sterke vakbondsleider, moest zijn troepen niet opjutten.

De regering van Marc Eyskens valt in 1981, onnavolgbaar verwoord door zijn eigen premier: “Het is 21 november, het begin van de herfst, het vallen van de bladeren. Ik deel u mee dat de regering ook is gevallen.” En meteen breekt het herfsttij aan voor het ABVV.

De socialisten vliegen uit de regering, Wilfried Martens leidt een rooms-blauwe coalitie die een hard, zelfs hardvochtig herstelbeleid voert. Het ABVV roept op tot een algemene staking, het ACV doet niet mee. De staking faalt, de inleveringen gaan toch door. Strenger, harder, asocialer dan de korf die Debunne had afgeschoten toen de socialisten nog in de regering zaten. De werkmens bloedde, de socialistische beweging was onmachtig. Dáár verwees Tobback naar, naar de donkerste naoorlogse jaren voor zijn partij en vakbond.

Maar de geschiedenisles moet juist getrokken worden. Georges Debunne staat nog altijd bekend als ‘de laatste grote vakbondsleider’ van het ABVV. ‘Mannen met wie een akkoord nog een akkoord was’, heet het dan. Als die frase opduikt, dan altijd om latere generaties ABVV-voorzitters op de vingers te tikken, te berispen, te kleineren ook. Ook vandaag heet het af en toe dat een van de oorzaken van de tweespalt tussen ABVV en SP.A/PS erin ligt dat Xavier Verboven de troepen niet in de hand kan houden, de baronieën niet onder controle kan krijgen. Destijds staakte het ABVV omdat de leiding te sterk zou zijn geweest. Nu staakt het ABVV omdat de leiding te zwak zou zijn. “Eerlijk, we hebben hier in dit huis de voorbije jaren wel al interne ruzies van formaat meegemaakt”, zegt een vakbondsman, “maar ditmaal niet. Voor een Mexicaans leger is het ABVV de voorbije weken in merkwaardig hechte slagorde opgetrokken. Als er iemand Xavier het lastig had willen maken, dan had hij dat toch gedaan door zich niet-solidair op te stellen. Ga maar na in de pers: er is niet één ‘baron’, van niet één gewest, niet één centrale, die zich publiek heeft uitgesproken tegen de koers van het nationaal bureau.”

Dat is zo. Zelden stond het ABVV zo aaneen.

Zelden stond de vakbond ook zo alleen. Tenminste, in de eerste weken.

Het blijft immers een bijzonder eigenaardige evolutie die zich heeft voorgedaan, op relatief korte tijd. Toen het ABVV de staking aankondigde, en nationaal secretaris Xavier Verboven zichzelf de bijnaam ‘Xavier Ambras’ op de hals haalde, stond het ABVV uiterst geïsoleerd. De SP.A was tegen. De PS (en naar die reactie keek de Wetstraat met argusogen uit) bleek eveneens tegen. Waardoor het adagium dat Jean-Luc Dehaene jaren geleden verspreidde over zijn machtigste coalitiepartner weerom bewaarheid werd: “De privatisering van tal van parastatalen, de gezondmaking van de staatsfinanciën, de inleveringen die daarbij horen, de verdere federalisering van België, het is allemaal gebeurd mét de PS. Ge moet niet naar de clichés kijken. Ge moet op de feiten letten.”

ACV-voorzitter Luc Cortebeeck schaarde zich achter Verhofstadt, tegen het ABVV. Ook daar was de historische verwijzing snel gemaakt: de nieuwe Jef Houthuys was opgestaan.

Houthuys was een tijdgenoot van Debunne.

In de vrijdagstakingen volgde hij de ABVV’er, maar nadien steunde hij voluit het inleveringsbeleid van de rooms-blauwe coalities onder Wilfried Martens. De jonge Guy Verhofstadt was toen een geïnteresseerd waarnemer van dat ACV-spel, hoe Houthuys zijn syndicalisten “op zijn blote knieën smeekte” de regeringsvoorstellen te aanvaarden.

Alleen met de steun van de vakbondsman kon de regering van zijn vriend Martens het inleveringsbeleid uitvoeren. Er was Guy Verhofstadt dus veel aan te doen om, twintig jaar later, Houthuys’ verre opvolger Luc Cortebeeck mee te krijgen. Om een aangepaste vorm van inlevering erdoor te krijgen: niet de index, maar de regeling omtrent het brugpensioen staat ter discussie.

Dat leek aanvankelijk te lukken, al was er wel werk aan. Als tijdens de zomer de eerste vergrijzingsnota’s zijn uitgedeeld, en ABVV en ACV-topmannen elkaar nog amicaal bejegenen, is Luc Cortebeeck minstens zo strijdbaar als het ABVV. Gnuivend halen ABVV’ers nog altijd het krantenknipsel uit de krant De Tijd boven. Datum: 30 juni. Met fluostift staat de passage aangestreept over de “nationale stakingsgolf waarmee de grootste vakbond, het ACV, dinsdag dreigde”. ‘Een politieke demarche’, vonden SP.A-kringen gisteren in het parlement. Ze verwijten de christelijke vakbond dat die het leven van paars op een cruciaal moment probeert te bemoeilijken. Dat de socialistische vakbond ABVV, die traditioneel eerder naar de wapens grijpt dan zijn christelijke collega, dinsdag weigerde het woord staking in de mond te nemen, werd als bewijs aangehaald. Het ABVV rekent op zijn politieke vrienden in de SP.A, en misschien vooral de PS, om de onverteerbare maatregelen grondig bij te sturen”. Zo schreef de zakenkrant de Tijdhet. Dat was de Luc Cortebeeck van de zomer. “Ik dacht nog, Luc, pas op met die woorden, want ik zou nog wel eens willen zien wie het eerste zal staan te staken”, liet ABVV-topman Xavier Verboven zich in die dagen ontvallen.

Maar er wordt verder onderhandeld. De grote ‘ronde’ staat geprogrammeerd op 27 september, Verhofstadt samen met de zogenaamde ‘groep van tien’, ook wel ‘de partners’ geheten, de belangrijke vertegenwoordigers van de werkgevers- en werknemersorganisaties.

Op de vooravond, 26 september, komen ‘de tien’ samen, onder elkaar, zonder ‘de politiek’. Negen van de tien merken daar dat het ACV níét op dezelfde lijn zit van het ABVV. Xavier Verboven zegt wat ze van hem verwachtten, de bekende, zelfs wat voorspelbare ABVV-standpunten. Maar het discours van Luc Cortebeeck is genuanceerder.

En dus heeft hij zijn koers veranderd. De ‘onderhandelingsbereide’ syndicalist van de zomer is nu de balorige, de ‘harde’ van toen nu de man die tot het einde wil onderhandelen.

Nog voor Verhofstadt aan de ultieme vergaderingen moet beginnen ziet iedereen al de barst in het vakbondsfront. De dag nadien wordt dat helemaal duidelijk, als iedereen in aanwezigheid van de premier de kaarten op tafel moet leggen.

En de breuk wordt nog groter. Het ABVV valt aan, kiest voor de staking. Het ACV doet dat niet. Luc Cortebeeck laat verstaan dat hij, via onderhandelingen, het onderste uit de kan zal proberen te halen. Kort voor de door het ABVV aangekondigde staking verandert Verhofstadt van onderhandelingsstrategie.

Hij kiest voor de zogenaamde ‘biechtstoelprocedure’. ‘De tien’, gepokt en gemazeld in het onderhandelen, weten wat dat betekent.

Want hoe verlopen onderhandelingen? Wie aan tafel zit, voert niet alleen druk op op ‘de tegenpartij’ – voor de vakbonden zijn dat meestal de werkgevers, soms de regering – maar ook op ‘de metgezel’: het ABVV ziet dat het ACV niet toegeeft, en omgekeerd. Als deze groep voor een biechtstoelprocedure uitgenodigd wordt, nota bene door de ‘tegenpartij’, dan is er één vorm van druk die wegvalt: die van ‘de metgezel’. Dan kan de tegenpartij bovendien andere voorstellen doen, meer à la tête du client, dan met iedereen aan dezelfde tafel. Zoals de kaarten er toen voorlagen, was dat een procedure om één partner meer kansen te geven: de ACV’er. Diens positie was cruciaal. Als iedereen opnieuw samen zit, zegt Verhofstadt dat hij pas ná de staking concrete voorstellen zal doen. De ABVV-leiders moeten dus met lege handen naar de achterban, maar die weten dat het spel nu eenmaal zo gespeeld wordt. Dat Verhofstadt hen geen cadeaus doet, het is de logica der dingen. De premier laat wel weten dat hij “misschien een paar vage verklaringen aflegt om een paar partners vooruit te helpen”. Dat is, hoe vaag ook, codetaal die een kind kan ontcijferen.

De volgende dag zegt Luc Cortebeeck op de voorpagina van De Standaarddat hij van de premier de garantie heeft gekregen dat het brugpensioen op 58 blijft. Verboven repliceert “dat hij niets heeft gehoord”. Voor veel waarnemers is de uitleg duidelijk: de ABVV’ers horen alleen wat ze willen. Tot later blijkt dat Verhofstadt, na de vergadering, per mail een aantal beloftes heeft gedaan. De bestemmelingen van die mails zijn Guy Haaze (ACLVB, de liberale vakbond) en Luc Cortebeeck (ACV). In Verbovens mailbox komt niets aan, vandaar dat hij ook niets had gehoord. Maar in de propagandaoorlog van die dagen lijdt hij zijn zoveelste nederlaag.

Het ACV laat bovendien advertenties verschijnen om uit te leggen waarom de vakbond niet meedoet aan de staking – het ABVV adverteert trouwens ook om het tegendeel uit te leggen. In de rode lokalen van de Hoogstraat valt het woord ‘stakingsbreker’. Vooral het feit dat een vakbond geld uitgeeft, veel geld, om de staking van een andere vakbond actief te bestrijden, vindt in de socialistische ogen geen genade. Maar Verhofstadt triomfeert.

Hij heeft ‘zijn’ Houthuys als het ware mee gecreëerd. Het politieke akkoord met de socialistische partijen had hij al rond, met het ACV actief tegen de staking, is ook de maatschappelijke consensus zo goed als rond. Het ABVV kan in zijn vet sudderen. Het akkoord is er, de regering gered. Avanti.

De premier wint op vele punten tegelijk, zo blijkt als de nota over het Generatiepact verschijnt.

De nieuwe regel voor het brugpensioen is zestig jaar, al blijven er uitzonderingen op 58. Wie het debat over het brugpensioen volgt, weet dat hier de SP.A bakzeil haalt, of tenminste van koers is veranderd.

Onder de vorige voorzitter had de SP.A immers vooral géén punt gemaakt van een zo belangrijk symbool als de leeftijd van brugpensioen. U kent de beeldtaal van Stevaert vast nog: “Niet het bouwjaar is van belang, het gaat om het cijfer op de kilometerteller.

En kilometers bergop zijn niet dezelfde als kilometers bergaf.”

Het is augustus 2004 en de toenmalige SP.Avoorzitter laat optekenen: “In het eindeloopbaandebat moeten we vooral weg van het lineaire, van het cijferfetisjisme. Niet de leeftijd waarop iemand met pensioen gaat, dient het debat te domineren. Wel het aantal gewerkte jaren.” Hoewel dat idee mede weerhouden werd in het uiteindelijk compromis – er worden uitzonderingen toegestaan voor zware beroepen – is het dat niet wat het debat beheerst. Alles spitst toe op de leeftijd, 58 of 60, ook het hele debat in de publieke opinie.

Wie zijn best heeft gedaan om vooral dat soort symbolenoorlog te vermijden, heeft een politieke nederlaag geleden. Ook binnen de SP.A zijn er vandaag die vrezen dat de eigen partij ‘in een val’ is getrapt. De winnaar, op punten, is Guy Verhofstadt en de VLD. Want voor zijn partij, zijn publiek, is zo’n datum wel belangrijk.

Intussen vechten de twee vakbonden over en met alles en nog wat, en vooral over elkaar.

Zelfs over de cijfers – het ACV zegt dat het ABVV valse informatie verspreidt. Verhofstadt is er als de kippen bij om op televisie uit te leggen “dat de cijfers van Luc Cortebeeck en het ACV de juiste zijn”. De overwinning is totaal.

Lijkt het. De toekomst zal moeten uitwijzen of Verhofstadt een pyrrusoverwinning heeft behaald of een echte. Of hij dacht dat de boksmatch al gewonnen was na de tweede ronde.

Kent hij niet het verhaal van de ‘Thrilla in Manilla’, zoals dat in het slang heette, die gruwelijke wedstrijd tussen Mohammed Ali en Joe Frazier? Frazier slaat Ali bijna murw, maar niet helemaal. Het draait uit op een fascinerend, bloedstollend gevecht. Ze zien beiden vreselijk af, maar uiteindelijk wint de partij met het grootste incasseringsvermogen.

Ali triomfeert, maar hij heeft de dood in de ogen gekeken.

Het wordt afwachten of de Wetstraat zijn heruitgave van die Thrilla zal kennen, of niet.

Want Verhofstadts complimentjes aan Cortebeeck zouden weleens een negatief effect kunnen hebben gehad. Bovendien had Verhofstadt met triomf de zestig jaar aangekondigd, wat het Cortebeeck extra lastig maakte.

En eigenlijk wist iedereen hoe laat het was toen de bediendenbond LBC begin deze week liet verstaan dat men het ACV had gevraagd om het Generatiepact te verwerpen. Dat gebeurde ook, unaniem. Weg de maatschappelijke consensus. Integendeel, de beide bonden gaan nu schouder aan schouder actie voeren.

Hoewel het ACV het niet op de man speelt, is Luc Cortebeeck de verliezer van de week. Hij heeft gespeeld, het vakbondsfront op de helling gezet voor onderhandelingen, maar uiteindelijk hebben die onderhandelingen niet geleid tot het resultaat dat hij beoogde, of verwachtte.

Daarom gaat nu ook het ACV in de aanval.

Daarmee is de opmerkelijkste politieke verschuiving van het jaar gebeurd. Voor een communicatiewetenschapper is het zelfs een interessante casestudy. Zelden was er een vakbond met een slechter imago dan het ABVV, geleid door topmensen van wie de verzamelde buitenwereld vindt dat ze te weinig skills hebben om de media te bespelen, met een standpunt dat absoluut niet op positieve commentaar kon rekenen. Niet één krantencommentaar, in noord noch zuid, steunde het ABVV. Wel integendeel, de veroordeling van de koers van de socialistische vakbond was nagenoeg algemeen. Als het ABVV als eens zijn zeg kon doen, dan op de VRT, wegens de decretale verplichting tot objectiviteit van de openbare omroep. That’s it. Maar nu doet het ACV ook mee, Luc Cortebeeck op kop.

Hier en daar wordt die omslag verklaard met het argument “dat de ABVV-militanten iedereen hebben kunnen opjutten”. Maar dat lijkt toch wel heel veel invloed en overtuigingskracht geven aan de militanten van één vakbond, gesteld dat zij een onzinnig en van de pot gerukt verhaal zouden vertellen. Dat is Xavier Verboven, in zijn korte mediaoptredens, een charisma toeschrijven dat dat van de verzamelde politieke klasse overstijgt.

Een charisma dat Verboven in de meest bijtende portretten van hem altijd ontzegd is.

Dat is het dus niet, voor wie even logisch nadenkt.

Als het ACV draait en bereid is om straks schouder aan schouder met het ABVV te betogen en te staken, als het voltallige ACVbestuur het Generatiepact een ruime onvoldoende geeft, is dat omdat veel mensen de onrust delen over het loopbaaneinde. Of je je oor te luisteren legt bij ACV’ers of ABVV’ers – en ook bij veel SP.A’ers, maar daarover straks – de commentaar is unisono: “Als er een kerel van 58 voor je staat, en die zegt: ‘Leg mij eens uit, ik moet langer werken, maar mijn twee zonen zijn werkloos’, wat antwoord je dan? Hoe verklaar je dat? Hoe krijg je uitgelegd dat er bij zo’n hoge jeugdwerkoosheid alle prioriteit gaat naar het verhogen van het brugpensioen?”

Het is bijna een cultuurkloof. De geschiedenis kan wreed zijn en bliksemsnel haar eigen kinderen opeten. Jarenlang spraken SP.Atoplui op aanmatigende toon over ‘linkse intellectuelen’. Deze week kon men op de studiediensten (!) van de vakbonden (!) scherpe kritiek horen op de ‘linkse intellectuelen’ die alle politiek partijen in hun greep houden, “en vooral de SP.A”. High brow dandy’s, klinkt het, letterlijk, ook binnen de SP.A. Niet dat die kritiek openlijk geuit wordt, daarvoor waren de fractiedagen te markant. Mia De Vits, ex-voorzitter van het ABVV en nu SP.Aeuroparlementslid, werd daar dermate hard op haar nummer gezet (“u bent niet meer van de tijd”) door Frank Vandenbroucke en Johan Vande Lanotte dat het voor de aanwezigen wel duidelijk was. (Nadat De Vits tot cornedbeef herleid was, vroeg Van de Lanotte “zijn er nog vragen”, zich onbewust wellicht van het cynische van zijn opmerking. Neen, die waren er niet.) Maar de discussie zou het best gevoerd worden.

Pensioen is een groot goed geworden. Een studie van Marc Elchardus. Trouwens, Elchardus, in de Stevaert-periode de ‘geliefde professor’, de man die de belangrijke teksten moest schrijven, werd op diezelfde SP.A-studiedagen ineens scherp aangevallen door Carl De Vos, de Gentse politoloog en nieuwe hoofdredacteur van Samenleving & Politiek.

De Vos haalde fel, volgens aanwezigen zelfs kwetsend uit naar het nieuwe ‘Charter’ voor de socialistische partij dat de VUB-socioloog in opdracht van Stevaert had geschreven, als opfrissing van het Charter van Quaregnon.

Stevaert wilde dat nog laten goedkeuren op het komende ideologische congres, zonder kans tot amendement. Vande Lanotte had dat al veranderd, en beslist dat Elchardus’ tekst geen voorkeursbehandeling verdiende. Op de fractiedagen deed De Vos het werkstuk van Elchardus af als inferieur en ondermaats.

Zelfs al verliest hij wat van zijn status die hij onder Stevaert genoot toch blijven de studies die onder zijn leiding werden opgesteld het lezen waard. Het ‘Eindeloopbaanrapport’ bijvoorbeeld. Aan oudere werknemers werd de vraag gesteld ‘of ze hun job zouden missen als ze moesten stoppen met werken’. Amper 15 procent antwoordde positief. Dat betekent dat 85 procent van de oudere werknemers het werk niét mist. Het is het verschil met de verzamelde decision makers, alle Wetstraat-mensen incluis, maar ook zoveel bedrijfsleiders. Die leven pas als ze werken, die vinden in hun werk de zin van hun leven. Die vinden het niet erg om te werken en vinden het onbegrijpelijk dat men niet wil werken. Maar ze zijn een absolute minderheid.

Voor 85 procent van de oudere werknemers is er het werk en daarnaast het leven.

Later op brugpensioen betekent later van het

volledige leven kunnen genieten. En dat aanvaarden ze niet.

Er waren precedenten. In de paars-groene regering had Marleen Vanderpoorten al gemerkt hoe hevig en hoe algemeen het verzet was tegen de aanpassing van de tbs-richtlijn, waardoor de feitelijke pensionering verlaat werd. Bij het niet-onderwijsvolk is dat niet anders.

Het gaat dus niet om een communicatiefout van de regering. Het gaat erom dat veel mensen gewoon niet willen dat er aan hun brugpensioen geraakt wordt. Op dat, reële, aanvoelen steunt het ABVV zijn verzet, en nu ook het ACV. Een aanvoelen dat tijdens de eerste jaren van paars-groen nog werd versterkt, toen flexibele vormen van loopbaanonderbreking werden aangeprezen als het moderne antwoord op de nieuwe lifestyle van de Belg. Als je je actieve bevolking het sein geeft dat werk niet alles is en de staat daarvoor graag mee betaalt, is het verdomd moeilijk als (een deel van) dezelfde politieke kopstukken van toen nu gaat zeggen dat er meer en langer gewerkt moet worden, omdat onze welvaart anders in het gedrang komt.

Als de regering de vakbonden mee wil krijgen (en dat zal ze best moeten, want de vakbonden zijn sowieso partner in de uitvoering van die maatregelen) zal ze een vorm moeten zoeken om uit die impasse te geraken.

Inleveren op de symbolen, bijvoorbeeld.

Her en der wordt al geopperd dat Verhofstadt er misschien goed aan zou doen de leeftijd van zestig jaar op te offeren. “Nu is het zestig als centrale cijfer, maar met uitzonderingen tot 58. Waarom kies je niet voor het behoud van 58, behalve indien zus en zo, en dan wordt het zestig? De vakbonden hebben dan hun symbool binnen. En ze weten dat ze daarvoor een prijs moeten betalen. Dat zal dat zijn: toegeven op misschien nog belangrijkere, maar technische modaliteiten waarover ze nu ook dwarsliggen.”

Maar voor dat gebeurt, zijn de vakbonden opnieuw de koppen bij elkaar aan het steken.

Geen van de betrokkenen ontkent dat de sfeer op de eerste gemeenschappelijke vergadering gespannen was. Xavier Verboven en Jean-Claude Vandermeeren en zaten er voor het ABVV, Luc Cortebeeck en Josly Piette voor het ACV. Precies omdat ze het ernstig menen met de acties in gemeenschappelijk front moeten zowel ACV en ABVV tegen elkaar open kaart spelen. En juist daarom is het nodig dat ze van elkaar weten waarom de zaken de voorbije periode zijn gelopen zoals ze liepen.

En dus is er eens stevig gediscussieerd en vielen er woorden die niet gehoord worden in een meer academische omgeving. Pas dan kan die bladzijde omgedraaid worden.

Dat stuk arbeidersbeweging is dus al opnieuw niet meer tegen elkaar aan het vechten.

Maar de liasons met de politiek zijn nog niet hersteld. Vooral de SP.A zit in een bijzonder kwetsbare positie. Er is weinig aandacht aan geschonken, maar nog voor de heisa met het ABVV deed de socialistische partij het uiterst slecht in de peilingen. De Vlaamse socialisten zitten onder de 20 procent, dat is dus terug naar de kwade jaren. Dat baart meer zorgen dan naar de buitenwereld gecommuniceerd wordt. “Dat komt ervan”, klagen ontevreden partijkaders, “als je ‘solidariteit’ opnieuw gelijkstelt met ‘inleveren’. Toen op de lonen, de uitkeringen voor werklozen. Nu op de pensioenleeftijd. Dat concept is in de vroege jaren negentig bijna nefast geweest voor de partij en zou dat nu ook wel eens kunnen zijn. Of je kunt die maatregelen inbedden in een positief verhaal, of we krijgen de rekening betaald.”

Vingers kruisen, klinkt het elders, dat de SP.A niet uitgedaagd wordt ter linkerzijde.

Groen! heeft nog altijd niet echt kunnen profiteren van een partij die nu toch met bijzonder ruime oppositie zit op de flank van de arbeidersbeweging. Dat komt omdat Groen! helemaal ‘vast’ zat door de opstelling van de vakbonden. Traditioneel heeft de groene partij de beste banden met het ACV, maar nu was het Luc Cortebeeck die Verhofstadt te hulp schoot. Voor een oppositiepartij als Groen! was dat dodelijk. Moesten ze Cortebeeck in de rug schieten? Moesten ze Verhofstadt met rust laten? Nu de vakbonden verenigd zijn, zou Groen! kunnen reageren.

Maar dan moeten ze dat wel met meer ijver en flair doen, met meer vuur vooral, dan de voorbije week. Voorlopig denkt Groen! dat een persmededeling volstaat.

Maar ook zonder uitdager krijgt de SP.A het kwaad, als de ruzie in de socialistische familie niet opgelost geraakt. De SP.A gaat zo langzaam de richting uit van de VLD. De liberale partij heeft al vroeger gezien hoe snel de waardering zakt voor een politieke familie die kibbelt. In die zin waren de beelden van het partijcongres in Hasselt even funest, met boze ABVV’ers die SP.A’ers de rug toekeren, en er bij de kijker een beeld blijft hangen van ‘onenigheid in het socialistische kamp’. Vandaar dat er zovelen met kwade vinger wijzen naar Herwig Jorissen, de flamboyante voorzitter van de metaalcentrale. Hij was het die de actie opzette in Hasselt. Het is merkwaardig.

Jorissen staat absoluut niet bekend als de ‘linkervleugel’ binnen het ABVV, wel integendeel.

Hij voert al jaren oorlog tegen PVDA’ers die binnen zijn vakbondscentrale actief waren, het PVDA-blad Solidair brandt hem al jaren af als een ‘verkochte’ vakbondsleider, een man van het patronaat. Vandaag krijgt de actie van Jorissen algemeen applaus in Solidair(al vermijden ze zorgvuldig zijn naam te noemen).

De buitenwereld ziet die merkwaardige toenadering ook, reden waarom in de SP.A de figuur van Jorissen onverholen kritiek krijgt.

“Een ongeleid projectiel”, het moet de vriendelijkste van alle omschrijvingen van de voorbije weken zijn. Binnen de vakbond is de appreciatie verdeeld. “Herwig vertolkt gewoon wat er op de vloer gezegd wordt. Binnen de metaalsector is het probleem van het brugpensioen namelijk het nijpendst. In fabrieken als VW-Vorst is er oude werknemers geen enkele lichte job aan te bieden, omdat er gewoon geen licht werk is. Daar is de kritiek op het brugpensioen het zwaarst.” Anderen verwijten hem dat hij de spanning te ver opdrijft, dat hij de externe problematische situatie gebruikt om zijn positie te versterken, en dat heeft hij nodig, om bepaalde interne problemen in zijn eigen centrale het hoofd te bieden. Een aantal ABVV’ers ziet dat met lede ogen gebeuren, omdat zij ervan uitgaat dat in de toekomst hoe dan ook met de SP.A samengewerkt zal moeten worden. In hun ogen is een zwakke SP.A niet goed, omdat het uiteindelijk leidt tot een verzwakking van de positie en de invloed van het ABVV.

Dat ook Xavier Verboven geen man is die de SP.A wil schaden is een publiek geheim. Hij is waarnemend lid van het SP.A-partijbureau.

In eigen kring maakt hij geen geheim van zijn analyse: “Het zal niet van de christelijken of de liberalen zijn dat wij het zullen moeten hebben.” Maar de open oorlog tussen de top van partij en vakbond zorgt ook bij de leden voor een onbehagelijk gevoel. Er dreigt een horizontale barst binnen de SP.A. Het partijkader volgt de partijlijn, en is overtuigd van de juiste koers die Vande Lanotte, Van den Bossch en Vandenbroucke uitstippelen. Hoe gewoner de militant, hoe vaker die ook een ABVV-kaart op zak heeft, hoe moedelozer die van de situatie wordt. In West-Vlaanderen circuleert inmiddels een open brief van SP.A-leden, tevens ABVV-militanten, die de partij oproepen de strijd tegen de eigen vakbond te staken.

De logische vraag is dan: waarom vecht het ABVV dan zo hard en zo publiek met de SP.A.

De oude analyse – het ABVV is een organisatorische krabbenmand, het ABVV heeft slechte kopstukken – blijft niet overeind nu het ACV meedoet. Het ACV is géén krabbenmand, de ACV-leiding werd nog vorige week geroemd om haar staatsmanschap. En toch gaan ze met het ABVV mee. De druk op de regering wordt er niet minder op. Op socialistische kabinetten geeft men dan ook toe dat “het volgende week bij de acties koppen tellen wordt”.

Leek de geïsoleerde actie van het ABVV nog een poging tot met spierballen rollen, de gezamenlijke betoging van ABVV en ACV is een ander fenomeen. En Guy Verhofstadt kent zijn geschiedenis. Hij weet dat Jef Houthuys destijds ‘zijn’ inleveringsbeleid mogelijk heeft gemaakt. Hij weet ook dat diezelfde Jef Houthuys, niet veel later, vond dat Verhofstadt te ver is gegaan. En toen kieperde het ACV de PVV uit de regering, zonder pardon.

Het zal velen benieuwen in welke mate de geschiedenis zich herhaalt, hoeveel Jef Houthuys er in Luc Cortebeeck zit. Want het gevolg van de actie van Houthuys was dat de socialisten in de regering kwamen. Het verre gevolg van de actie van Cortebeeck zou kunnen zijn dat de christen-democraten sneller opnieuw in de regering komen. Of dat gebeurt, is helemaal niet zeker. Ten eerste zou het intellectueel oneerlijk zijn het ACV op dit moment partijpolitieke motieven toe te dichten.

Het ACV voert vandaag een rechttoe rechtaan vakbondstrijd, net als het ABVV trouwens. Voorlopig zijn er ook geen tekenen dat SP.A of PS Verhofstadt laten vallen. De nieuwe minister van Arbeid, Peter Vanvelthoven, heeft al laten verstaan dat er gepraat kan worden bij het invullen van het Generatiepact.

Maar dat de kaarten deze week anders liggen dan toen het Generatiepact pas werd gepresenteerd is zeker.

Zeker bij het ABVV is het zelfvertrouwen groter dan ooit. Voor het eerst sinds lang voelen ze dat er iets in hun richting beweegt. De mooie hymne van Billy Bragg ligt weer op de lippen: There is power in a factory, power in the land / Power in the hand of the worker But it all amounts to nothing if together we don’t stand.

Alleen is ‘together’ nog maar een schrale vorm van ‘samen’, als de politieke vrienden nog altijd vijanden zijn.

En met de activiteitsgraad is het intussen even erg gesteld als voorheen.


donderdag, oktober 20, 2005

Foto's Soirée Flambée

Foto's van de Soirée Flambée in de Charlatan zijn terug te vinden op onderstaand adres (en weldra ook op www.animostugent.be): http://spaces.msn.com/members/herakleitosonmsndays/PersonalSpace.aspx?_c=.

Bedankt voor uw talrijke aanwezigheid...

De Gentse Soirée Flambée (ditmaal een coproductie van Animo StuGent en het bevriende Animo Gent) was voor het tweede jaar op rij een succes. Afgezien van een –zoals te verwachten- lompe NSV’er die het nodig vond om een goede taart (en een nachtje gevangenis) te verspillen aan Elio Di Rupo. Voor een van zijn weinige “bain de foules” in Vlaanderen bracht de PS-voorzitter en minister-president van Wallonië het er vrij goed van af. Gesteund door de immer charmante en vlotte Freya Van den Bossche beantwoordde hij vragen uit het publiek over de ABVV-staking en het generatiepact, de communautaire verzuchtingen van de Vlaams-Nationalisten en de banden tussen beide landsdelen zonder flagrant over zijn woorden te struikelen. Klapper op de vuurpijl was de traditionele premiervraag. Het kwam er alweer niet duidelijk uit, maar u mag ons liberalen noemen als Elio in 2007 niet voor eerste minister gaat. Alleen is hij zo charmant en bescheiden dat niet expliciet te willen zeggen…

Het geheel werd afgesloten met een apart optreden van de komiek Gunther Lamoot en een gesmaakte draaisessie van de Frères Deluxe (Stubru) en ander dj-taal talent. Tot volgend jaar…

www.animoweb.be
www.animostugent.be

vrijdag, oktober 07, 2005

Elio premier, olé olé...

Sinds vandaag heeft hij een nieuw stopwoordje. "Non" wordt vervangen door het veel flashier "et je dis... pas op!"

(bron: villa politica)

Elio is overigens te beluisteren op de Soirée Flambée van het illustere Animo Stugent. 19 oktober in de Charlatan. Iedereen mag gratis binnen. Freya Van den Bossche zal er ook ergens tussenlopen.

vrijdag, september 30, 2005

zondag, september 25, 2005

José De Cauwer blijft aan de slag

BRUSSEL - eigen berichtgeving. De frisse 50+'er en nationaal wielercoach José De Cauwer blijft langer in dienst van de BWB. Nochtans waren de geruchten over een strategische herstructurering binnen de organisatie de laatste tijden schering en inslag. Het door het falen van een aantal nieuwe producten mindere jaarresultaat gaf aanleiding tot grote wrevel bij de aandeelhouders. Dankzij een heropleving van de verkoopcijfers na de overname van het farmaceutische bedrijf superspeed uit Madrid lijkt de job van José niet meer bedreigd.

Eerder was de vakbondsafgevaardigde van de LBC al in de bres gesprongen voor hem. Het kan niet, aldus de man, dat oudere werknemers het slachtoffer worden van slechte resultaten. "Als men al mensen kan ontslaan voor incompetentie, is het einde zoek. Dan volgen er stakingen. Bovendien werd José al jaren achtervolgd door het gerecht en zelfs bedreigd in zijn vaste bijverdienste als tooghanger in een succesvolle TV-serie (nvdr: het legendarische, uren aanslepende "Zwanzen met Michel en José" op Sporza). Tenslotte wil José, en dat is zijn goed recht, zelf kiezen wanneer hij op brugpensioen gaat"

donderdag, september 22, 2005

Een lijstje

Iedereen heeft recht op zijn jaarlijkse dag arrogantie. Ik dus ook.

Geschiedenis van de Moderne & Hedendaagse Tijd
Historisch Overzicht van de Wijsbegeerte
Historische Praktijk 1: Algemene Inleiding tot de Geschiedbeoefening
Geschiedenis van de Kunst
Geschiedenis van de Klassieke Oudheid
Juridisch Schrijven Europees Gemeenschapsrecht
Inleiding tot de Voornaamste Moderne Literaturen
Historische Kritiek
Europees Gemeenschapsrecht
Geschiedenis van de Nederlanden
Procesrecht
Arbeidsrecht
Handelsrecht
Huwelijksvermogensrecht
Bestuursrecht
Wereldgeschiedenis
Ecologische Geschiedenis
Geschiedenis van de Vroegmoderne Tijd
Geschiedenis van de Middeleeuwen
Bijzondere Overeenkomsten
Personen- & Familierecht

120 studiepunten, 21 opleidingsonderdelen
het is mooi geweest :)

woensdag, september 21, 2005

Het beest is verslagen

Standard - Kluup 2-0 !!!

C'est l'équipe du Standard
Qui nous donne du grand football
Nos joueurs sont les plus forts
Pour aller marquer des goals
Ils ont déjà tout cassé
De la pointe du soulier
Ils feront chanter
Chanter
Le monde entier
Le Standard
Oui oui oui
Le Standard
Oui oui oui
En avant
En avant le Standard
Allons les rouges
Allons les rouges
Allons les rouges et blancs

Nieuwe Zornikclip

Te bekijken op http://www.capitolbelgium.com/zornik/ifeelalright.wmv.

't Is weer de moeite... Vooral de pafferige kleine kleuter op de achtergrond.

dinsdag, september 20, 2005

Deutschland über alles

Mooi stuk van Walter Pauli in De Morgen vandaag:

Het zijn erg merkwaardige verkiezingen geweest. Want het klopt absoluut niet met het beeld dat we van onze oosterburen hebben. In het land van Mercedesen en BMW’s, waar de oostgrens onder zware economische druk staat uit Polen, haalt de verzamelde linkerzijde zomaar even 50 procent van de stemmen.

Merkel, Merkel, Merkel. De opiniepeilers wisten het zeker: Angela Merkel zou het overnemen van Gerhard Schröder. Links moest na zeven jaar terug naar de oppositie. Het is niet zo gelopen. Er komt geen machtsovername van rechts, of althans, geen automatische, en hoe dan ook geen gemakkelijke. Centrumrechts heeft namelijk geen meerderheid.

In Duitsland behaalt verzameld links – dat zijn de sociaal-democraten (34,3 procent), de groenen (8,1 procent) en radicaal-links ofwel de post-communisten (8,7 procent) – immers 51 procent van de stemmen.

U leest het goed: 51 procent. En dat in een land waar, helemaal anders dan het Groot-Brittannië van Tony Blair, geen meerderheidssysteem bestaat, geen rondje ‘the winner takes in all’. Duitsland kent een wel zeer geproportioneerd kiessysteem, weliswaar met kiesdrempel, maar waar niet zo heel kleine partijen toch tientallen parlementsleden naar de Bondsdag kunnen sturen. Zo maar even 54 radicaal-linksen komen er sinds zondag bij.

Dat is merkwaardig. Hoewel Duitsland die reputatie absoluut niet heeft, is dat grote land, met zijn pünktlichecultuur, zijn arbeidsethos en strikt gereglementeerd ‘kapitalistisch’ model, zowat het meest linkse land van Europa, veel linkser dan bijvoorbeeld Wallonië.

Leg de uitslagen maar naast elkaar. Inderdaad, Schröder heeft forse klappen gekregen, maar zijn sociaal-democratische partij SPD zit nog op ruim 34 procent van de stemmen. Dat is nog altijd meer dan de triomferende 33,96 procent die Elio di Rupo behaalde bij de laatste federale parlementsverkiezingen in 2003 (voor het Franse kiescollege, dus Wallonië en Franstalig Brussel samen). Toen betekende dat voor de PS een winst van 8,16 procent. Schröder verliest 3 procent.

We zeiden het al: 34,3 procent, bijna 10 procent meer dan de wondere 25,3 procent van Steve Stevaert in 2003, toen die daarvoor zelfs in een krant als ‘God’ werd geroemd.

Wallonië heeft ook les verts. In 2003 kregen die een minder dramatisch pak slaag dan de Vlaamse groenen. Ze kwamen van bijna 20 procent en strandden op 8,43 procent. Dat is ongeveer evenveel als de Grünen nu halen, zij het dat Joschka Fischer en co. maar een halve procent inleverden.

In Wallonië haalden de linkse partijen in 2003 samen 43,15 stemmen van het Franstalig kiescollege.

PS plus Ecolo, plus in een hoekje de PTB, de Franstalige vleugel van de marxistisch-leninistische PvdA. Die haalde 0,76 procent. In Duitsland is extreem-links officieel marxistisch noch leninistisch, maar ze pakken wel veel kritieken over die klein-links ook hier lanceert – tegen de oorlog in Irak, tegen het matigingsbeleid, tegen de Europese grondwet. Met dit verschil: ze halen stemmen. Het verbond Lafontaine en Gysi haalde 8,7 procent – als de PvdA in Vlaanderen straks 0,87 procent wil halen, moeten ze de 0,43 procent van 2003 al meer dan verdubbelen.

Als afgelopen weekend toch wel ‘historisch’ was voor heel Europa, dan toch wel door deze opvallende mislukking: rechts kon in Duitsland de macht niet grijpen. En dat komt door deze drie ‘linkse’ elementen samen. Eén: de numerieke sterkte van de sociaal-democratie, ondanks het verlies. Twee: het standhouden van de groenen, in een veel concurrentiëlere politieke markt dan in Vlaanderen of Wallonië, en dat zelfs na twéé legislaturen onafgebroken regeringsverantwoordelijkheid. (Zichtbare verantwoordelijkheid: na Schröder was Fischer het meest en vue). Drie: het steeds aantrekkelijker alternatief van radicaal-links, vooral maar niet meer alleen in voormalig Oost-Duitsland.

Vlaanderen ‘mag geen Beieren aan de Noordzee’ worden, zo jammeren progressieve democraten graag, maar het land waarin Beieren ligt, is haast dubbel zo progressief als het eigen Vlaanderen. Kan men zich in Vlaanderen dan niet de vraag stellen: is dit niet het beste bewijs dat links sterker wordt als men in verspreide slagorde optrekt, als men de keizer keuze laat, als men dus de door links zo verfoeide ‘vrije markt’ laat spelen? Rood en groen, hebben in Vlaanderen al wat gebakkeleid over een ‘kartel’.

Het antwoord is ja, en nee. Nee, omdat rood en groen weliswaar gescheiden, maar toch zij aan zij naar de kiezer trokken. De twee linkse beleidspartijen voerden geen campagne tégen elkaar. Geen van beide is eraan kapot gegaan.

Dat kan natuurlijk alleen maar omdat Schröder geen Stevaert is. Stevaerts profiel was veel ‘groener’, hij leunde veel dichter bij de groenen aan.

En, ten tweede, de Grünen hadden ook een politicus die standhield tegen de sociaal-democratische boegbeelden, die zelfs boven de meesten van hen uitreikt: Joschka Fischer. Ook dat ontbeert Groen! in Vlaanderen.

Maar ook ja, soms mogen linkse partijen tegen elkaar opkomen. Namelijk om de stemmen op te rapen die sowieso verloren gaan voor linkse regeringspartijen. Kijk naar radicaal-links. Dit is geen sympathie-oproep voor Oskar Lafontaine, die curieuze mengeling van groene ideeën, een aanstellerig-burgerlijke levensstijl, links-radicale opvattingen en ranzig populisme met bruine randjes.

Maar: als een sociaal-democratische partij, zeker in een coalitie met de groenen, een streng sociaal-economisch beleid voert, zoals de regering- Schröder, zal dit altijd en overal tot ontevredenheid leiden. Bij lagere bevolkingsgroepen, die midscheeps getroffen worden, bijvoorbeeld door de werkloosheid. Ook bij de groep die we hier gemakshalve ‘linkse intellectuelen’ zullen noemen, die het beleid onrechtvaardig vinden en geen genoegen nemen met het sociaal-democratische adagium: ‘Als rechts aan de macht komt, zal het nog meer pijn doen.

Wij redden wat we kunnen.’

Die groepen zijn er altijd. In België, in Vlaanderen hebben die geen politieke uitweg. Een deel stemt misschien op linkse individuen op linkse lijsten. Of, zoals nu het geval is voor Groen!, en zoals Agalev in het verleden deed, soms werpt de groene partij zich op als antiestablishment.

Voor de ‘intellectuelen’ lukt dat wel, voor de arbeiders nauwelijks.

Waar die laatste groep in Vlaanderen zijn stem heen draagt, is bekend. Tot wat een monsterscore dat voor het VB leidde, eveneens. We weten het al jaren, hoe het VB weegt op het discours, hoe ze de sfeer en de toon kunnen bepalen, hoe hun thema’s insijpelen in de media, noem maar op.

In Duitsland, dat land waarvan we zo graag beelden zien van skins en hakenkruisen, omdat dit onze clichés bevestigt, in dat Duitsland is één politieke formatie niet over de kiesdrempel geraakt. Juist, de rechts-radicalen, van welke partij of strekking dan ook. Extreem-rechts zit daar in geen enkel deelstaatparlement, heeft geen noemenswaardige invloed in grote gemeenteraden, en raakt niet eens in de Bondsdag.

Vijftig links-radicalen, vijftig groenen, nul rechts-radicalen. Zolang extreem-rechts een zaak is van skinheads, gaat het, vanuit democratisch oogpunt, goed met extreem-rechts.

Wanneer extreem-rechts blazers draagt, wordt het pas gevaarlijk.

In Duitsland zullen Lafontaine en Gysi doen wat Dewinter doet: wegen vanaf de zijlijn. Door sociale klemtonen te bepleiten – over het algemeen, en zolang men Lafontaine zijn dure mond kan snoeren over Poolse arbeiders en hun te lage lonen. De Bondsdag heeft én geen rechtse meerderheid, én wordt aan de sociaalprogressieve kant uitgedaagd. Der Himmel über Berlinziet er zo grauw nog niet uit.

zaterdag, september 10, 2005

Tobback - Van Quickeldinges 8-0

Vandaag schietkraam in De Standaard. Louis Tobback laat zich nog eens gaan.

"En wat zullen de coalitiepartners denken? Dat Verhofstadt niets meer te zeggen heeft binnen de VLD. En zou het dan afgelopen zijn met het gestook? Nee. Dedecker in de regering, dat is zoals Neville Chamberlain (de Britse premier die door zijn appeasement-beleid tegenover Hitler het symbool werd van een laffe, kortzichtige aanpak van een doortrapte tegenstander, nvdr.) : We geven hem zijn goesting in de hoop dat hij dan in zijn mand blijft. We weten hoeveel succes die strategie had in München.''

,,Dedecker weet dat. Als ze hem erbij nemen, hebben ze geplooid. Ze mogen hem dan minister van Onbenullige Zaken maken, maar ze hebben geplooid. En dan zal hij niet zwijgen. Hij is geen Vankwikkeldingens , hé ( Tobback doelt op staatssecretaris Vincent Van Quickenborne, nvdr. ). Vankwikkeldingens is bereid om pootjes te geven om erbij te zijn. Dedecker niet. Die komt om de macht, niet om minister te zijn. Dat stadium is hij al lang voorbij.''

",Johan Vande Lanotte is de aangewezen voorzitter in dit tijdsgewricht - zelfs Yves Leterme is nu hip - want Vlaanderen maakt zich zorgen. Kunnen we het allemaal nog betalen? Krijgen we nog een pensioen? Hou ik mijn werk? 1995 is terug. Men maakt zich weer zorgen over de sociale zekerheid.''
(waarmee onze analyse van een paar posts hieronder bevestigd wordt :))

Overigens ook nog een interessante opmerking:
"U wilt me op mijn stokpaardje krijgen, hé. Maar zeg nu zelf, weet u nog hoe de parlementen zijn samengesteld? Ik herinner me Luc Van den Brande, die met allerlei democratische principes kwam aandragen om de ministers niet langer zitting te laten hebben in het parlement. Democratisch? Van den Brande wou alleen een intern probleem oplossen. Zijn CVP won minder stemmen en had minder zetels uit te delen. Als de CVP-ministers niet langer in het parlement zaten, kwamen er enkele zetels bij. Daar ging het om.''

woensdag, september 07, 2005

in de kijker...

Animogeboefte allerhande, spoed u naar de brievenbus en lees de boemerang. Opiniestuk op pagina 6 (edit: neen, 4 zelfs! 4!), geschreven door uw dienaar...

zaterdag, september 03, 2005

Je zou er "groen" van gaan zien

Met het oog op de politieke "rentrée" (zucht, wat zijn we dat woord na een week al beu), even aandacht voor de running gag van de progressieve frontvorming, of de samenwerking tussen sp.a, spirit, acw, en groen!. Het idee is al zo oud als de straat. Progressieve liberalen en socialisten werken al sinds de negentiende eeuw samen. Martens en Van Miert, maar ook nog andere socialistische en christen-democratische voormannen, waren op hun beurt voorstander van een krachtenbundeling van progressieve tsjeven en socialisten. Met de "doorbraak" van agalev in de jaren '90 kreeg de beweging nieuw leven ingeblazen. Norbert De Batselier en Maurits Coppieters (die ondergetekende nog op informele wijze tot ridder heeft geslagen te Gavere in 1994) schreven samen een boek, Het Sienjaal. Het werd hoog tijd voor de progressieven om zich te verenigen tegen de conservatieve en neo-liberale krachten in Vlaanderen. Men zag in de VLD en de rechtervleugel van de CVP in de crisisjaren onder Dehaene een reële bedreiging voor de sociale zekerheid. Illo tempore kelderde ook Mia De Vits op het SP-partijbureau een eerste paarse regering. Het ABVV kon toch geen stakingen van het ACV gaan breken...

Aan de progressieve frontvorming van Coppieters en De Batselier werkte uiteindelijk niemand meer mee. Hoewel de SP zich openstelde voor gesprekken, weigerde Agalev al gauw samen naar verkiezingen te gaan, en achtte de partijleiding enkel samenwerking "rond concrete thema's" mogelijk.

Een interview met Coppieters in febuari 95.
Over de inzet van de verkiezingen:
"Het is de eerste keer dat verkiezingen in dit land zo duidelijk over fundamentele thema's gaan: werkgelegenheid en de sociale zekerheid. De inzet is dan ook voor iedereen groot [...] Op basis daarvan ben ik zeker dat we niet anders kunnen dan naar een politieke hergroepering gaan. Het zijn geen agendapunten waar de partijen elk afzonderlijk op kunnen antwoorden (eindeloopbaandebat?). De eensgezindheid tussen CVP, SP en zelfs VLD heeft alleen betrekking op de punten die ze op de agenda willen zetten. Maar op de echte vragen zal de CVP geen eensgezind antwoord kunnen geven (tiens). Een centrum-antwoord acht ik niet mogelijk (dit het scenario voor de volgende paarse maanden?). Ook de vakbonden staan met de rug tegen de muur. Ze hebben nog nooit voor zo'n uitdaging gestaan (l'histoire se répète). Ik hoop dat ze genoeg verstand hebben om hun actie boven de kleine vakbondswerking uit te tillen. Ze moeten aan politiek doen. Werk en sociale zekerheid zijn hun thema's."
Over de communautaire problemen:
"We moeten absoluut uit de opbodpolitiek. Vermijden dat we gaan zeggen: 'Pas op of we gaan een stapje verder'. [...] Wat ik vooral vrees, is dat de Vlaamse Raad gaat teren op resoluties van het Vlaams Blok over punten waarvoor die Raad toch niet bevoegd is. [...] (B-H-V, B-H-V, B-H-V... !) Inzake werkloosheid en pensioenen moet de absolute solidariteit in de sociale zekerheid voorop staan. Tussen Vlaanderen en Wallonië, maar ook tussen alle Europese regio's."

Uw dienaar snuffelde gisteravond eens in zijn krantenknipsels rond de verkiezingen van 1995. Eerst ongebreidelde lof op Dehaene (bij de beslissing om vervroegde verkiezingen uit te schrijven): de dossiervreter, de koning Midas van de Wetstraat (al het lood dat hij aanraakt verandert in goud, in tegenstelling tot Rik Daems, die men later het omgekeerde zou verwijten) en de locomotief van de CVP. Vervolgens de berichten over huiszoekingen bij de SP, met een foto van Claes en Tobback die in de wandelgangen van de BRT overleg plegen, CV's van Etienne Magné (nog assistent geweest bij de voorganger van Marc De Clercq, Prof. Van Meerhaeghe, waar ook Freddy Willockx nog gewerkt heeft), Luc Wallyn (doctoraat gemaakt in de Rechten, ambtenaar bij de Europese Commissie, wat ontgaat een mens toch veel als hij nog maar tien jaar is).

En dan de verkiezingen van 1995 zelf. De triomf voor de SP, de overwinningsnederlaag voor de VLD (Herman De Croo: "Guy heeft aangekondigd dat hij wegging mocht het mislopen. Ik neem aan dat hij dat ook zal doen")... en een klein interview met Coppieters. Lees mee en ontdek hoe actueel het allemaal nog is:

(pro memorie: agalev ging bij deze verkiezingen niet vooruit, en werd zelfs in de steek gelaten voor kiezers die gehoor gaven aan de "de SP is nodig"-campagne)
"Geysels' redenering dat we samen moeten doen wat we samen kunnen doen en dan wel zullen zien of, en hoe we elkaar vinden, is fout. De les die ik en ook Jos Geysels uit deze verkiezing zou moeten trekken, is dat je het alleen niet kunt waarmaken. Deze verkiezingsuitslag is een extra reden om aan progressieve frontvorming te doen. De SP houdt meer dan stand en de Volksunie blijft levenskrachtig. Dat zijn positieve signalen, maar globaal genomen blijven wij samen ver onder de sterkte van de verzamelde conservatieve krachten in Vlaanderen."

Hoe juist blijkt dit niet te zijn...

Voor de verkiezingen bleken liberalen en socialisten elkaars vaste schietschijf. De Morgen publiceerde een paar citaten, onder de kop "paarse onvriendelijkheden".
Verhofstadt: "Wat Tobback zegt, moet je uiteraard met een korrel zout nemen: hij ging zich ook al voor de TGV leggen, heeft Martens een bloemzak en de CVP een kwal genoemd. Als je ziet welke evolutie de socialisten internationaal doormaken, dan moet je wel tot de slotsom komen dat Tobback stilaan een relikwie aan het worden is." (boodschap: socialisten, zie mij graag!)
"Pas in de toekomst zal blijken of de VLD erin slaagt de politieke mach te ontnemen aan de zuilpartijen die deze macht al anderhalve eeuw in handen hebben. Als we de politieke verhoudingen niet kunnen doorbreken, blijft de VLD een fait divers, een voetnoot in het handboek van Professor Luykx en Marc Platel. Ik geloof uiteraard in méér. De VLD moet de meerderheid van SP en CVP breken."
Tobback: "Ik zou met De Croo wél kunnen praten. Hij behoort tot de sociaal-liberalen, en hoewel sommige van zijn standpunten mij niet bevallen, ondermijnt hij niet de consensus van deze samenleving. Maar Verhofstadt..."

Vier jaar later, 1999. We zijn een maand voor de dioxinecrisis. Intussen is Verhofstadt, na een chaotisch interimmandaat voor Herman De Croo, terug voorzitter van zijn partij geworden en komen dezelfde kopstukken tegenover elkaar te staan. Dutroux en Witte Mars passeerden de revue, politici spreken over "Nieuwe Politieke Cultuur". De publieke opinie lijkt echter apathischer dan ooit... Een interview met Willy Buijs (ex-woordvoerder CVP), Guy Vanhengel (vers ex-woordvoerder van Guy Verhofstadt, kandidaat voor het Brussels Parlement) en Kris Deschouwer. De Morgen laat een opiniepeiling uitvoeren, waaruit blijkt dat de rooms-rode coalitie haar meerderheid zal verliezen. De CVP zakt naar 25, de SP naa 17 procent (op dit ogenblik is er nog geen sprake van dioxinecrisis). Niemand gaat vooruit, behalve het Vlaams Blok, dat kiezers van de SP pakt. Eerste onderwerp van het vraaggesprek is logischerwijze het Vlaams Blok. In de actualiteit is op dat ogenblik de oorlog in Kosovo. Een tv-show met alle mogelijke vedetten brengt in België 650 miljoen frank op.
Vanhengel: "Elke dag krijg je Kosovo op de televisie voorgeschoteld. Het 70-puntenplan van het Vlaams Blok bevat eigenlijk het scenario dat Milosevic nu volgt. "
Buijs: "Opletten, Vlaanderen zit niet vol etnonationalisten. Freddy Willockx en zijn Belgische Progressieve Socialisten gaan de mensen deur-aan-deur vertellen dat de Blok-ideologie tot Kosovo-toestanden kan leiden en voegen er dan meteen aan toe dat sommige Vlaamse Regeringsleiders (Luc Van Den Brande, uiteraard) diezelfde gevaarlijke richting uitgaan. Een totaal verkeerde koppeling." (Bart De Wever? B-H-V?)
Kris Deschouwer suggereert even verder, zijn briljante zelve getrouw, dat het toch wel een slechte zaak is dat Gewestelijke en Federale verkiezingen samenvallen in 1999. Want het gaat toch twee keer over iets anders...

... even verder, de 1 mei-toespraken van de Socialistische voormannen:
Tobback: "Kosovo zal een rol spelen. Omdat die oorlog op het gemoed van de mensen drukt. En het is helemaal niet onzindelijk om te zeggen dat de stellingen van het Vlaams Blok die van etnische zuiveraars zijn. Het "eigen-volk-eerst"-principe wordt elke dag in Kosovo toegepast. Dat van baas in eigen land en alle andere buiten. Niemand zal mij beletten om die vergelijking te maken. Diegenen die dat onzindelijk vinden, moeten Louis-Paul Boon nog eens lezen of de Daens-verfilming van Stijn Coninckx bekijken. De Blokkers zijn de bokken van de twintigste eeuw."
How little they knew... Tobback hoopt het verlies voor de SP te beperken door op Kosovo te spelen, en de achterban weg te houden bij het Blok. Uiteindelijk zal dit hem niet de das omdoen, wel de uitstroom naar agalev. Opvallend zijn de "prikken" (zeg maar schoten) naar de 'asociale' liberalen, waarmee men een maand later een regering gaat vormen.
Frank Vandenbroucke: "Het VLD-voorstel om 300 mijlard te besteden aan de vermindering van de sociale lasten en de belastingen legt een financiële tijdbom onder de sociale Zekerheid."
Louis Tobback: "Een oppositiekuur van elf jaar heeft conservatief Vlaanderen (hij vergeet dat hij met de CVP in de regering zit!) bijna tot wanhoop gebracht. Nog eens vier jaar in de oppositie zou voor sommigen het absolute einde betekenen. Dan kunnen ze definitief de boeken sluiten!"
Johan Vande Lanotte (toenmalig campagneleider): "Deze verkiezingen dreigen een heruitgave te worden van 1981. Toen beloofden CVP en liberalen minder belastingen en meer werk. Het werd minder werk, meer belastingen, een grotere staatsschuld en geen vaste index."

Grote "lijn" in dit alles? Hoewel tegenstellingen tussen rood en blauw terug sterker worden, lijkt de progressieve frontvorming weer in het slop te zitten. Om maar niet te zeggen dat het pure fictie wordt voor 2006. Paradoxaal genoeg is de enige vooruitgang gemaakt tussen progressieve vlaams-nationalisten en socialisten, op een ogenblik dat ze samen met de liberalen in de regering zaten. De links-rechtstegenstelling tussen rood en blauw geldt misschien wel voor andere landen (Frankrijk, VS, Groot-Brittannië), maar in België bestaat er ook nog zoiets als de strijd om het centrum tussen liberalen en de christen-democraten. Om electoraal succes te kennen, moeten beide partijen naar links opschuiven. Afhankelijk van wie het meest het centrum heeft, verbeteren of verslechteren de contacten van de SP(.a). En wordt de noodzaak voor een progressieve frontvorming meer of minder acuut. Je kan immers moeilijk een frontvorming bepleiten met het ACW, als je die enkel "tegen" de CVP richt. Een frontvorming tegen het Blok werkt in die context ook niet, want tot nader order gaat geen enkele traditionele partij met hen in zee. Groen koestert een heilige vrees om opgegeten te worden door een grotere rode partij en wil koste wat het kost (zelfs nog zonder mandatarissen) onafhankelijk blijven. Een blokvorming tegen de liberalen kan daarbij helpen, maar wat ben je daarmee als de liberalen niet rechts zijn en zelfs goed overeenkomen met de progressieven?

Het schema van Coppieters lijkt aantrekkelijk, maar klopt in de praktijk niet voor België. Al zovelen zijn ervan uitgegaan dat Belgische politiek ingrijpend zou veranderen in de jaren negentig, maar toch blijven we met dezelfde partijblokken zitten. Het ACW bijvoorbeeld blijft, ondanks herhaalde smeekbeden van onder andere Vande Lanotte en Jos Geysels, vast verankerd aan de CD&V. De enige herverkaveling die er gekomen is, ligt aan de vlaams-nationale zijde. Het Blok heeft sinds 1991 de facto het electoraat van Rossem en de Volksunie opgeslokt.
Grote politieke vraagstukken, zoals ook nu weer het eindeloopbaandebat, leiden niet tot herverkaveling op de sociaal-economische breuklijn. Omdat de twee andere breuklijnen en de zuilen nog steeds sterk zijn. Misschien niet in de bevolking, maar wel in de politieke elites. Zoals Els Witte en Jan Craeybeckx het beschrijven in de conclusies van hun politieke geschiedenis van België, worden conflicten in het Belgische model verzacht doordat de breuklijnen door elkaar lopen. Het ACW blijft bij de CD&V, omdat ze zich met de rechtervleugel van die partij kan vinden in de levensbeschouwelijke breuklijn. Omgekeerd vinden zowel neoliberalen als staats-solidaristen mekaar in het Vlaams Belang, omdat daar de communautaire breuklijn en een eventuele nieuwe rond verdraagzaamheid speelt. Politiek wordt hier niet bepaald door de grote economische thema's, die in andere landen wel spelen (Frankrijk, Duitsland, Engeland, Nederland).
Het grote risico voor dit model, is dat een van de conflictzones escaleert en tot een splitsing leidt. Mocht het bijvoorbeeld niet mogelijk zijn om een communautair conflict te pacificeren, dan zal de polarisatie zich daarrond ook doorzetten op de andere terreinen. Maar daartoe is wel de bereidheid bij wie het voor het zeggen heeft in de partijen vereist. Anders gebeurt dit niet. Zo zouden massale stakingen kunnen leiden tot het ontstaan van een extreem-linkse partij, maar de kans is groot dat dit zich -gezien de economische verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië-, opnieuw vertaalt in een Wallingante partij als die van André Renard met de eenheidswet.
Groen! is een ander verhaal. Het is geen traditionele partij, maar er zijn ook historische verklaringen voor het hardnekkig weigeren van de groenen om toe te treden tot een koepelpartij met de socialisten. Men gelooft nu eenmaal in de aantrekkingskracht van een "eigen" partij voor andere dan traditioneel "links"-progressieve kiezers. De Groen-top bestaat uit mensen die niet uit een dergelijk milieu komen, maar eerder uit het brede verenigingsleven of de ongebonden progressieve bewegingen. Groen speelt op zijn beurt in op het ACW-electoraat, dat desondanks trouw blijft aan de CD&V. Ecolo-voorman Jacky Morael probeerde een grote progressieve pool op te zetten met het cdH van Milquet, maar ook dit is geflopt. Alternatieven voor de socialistische dominantie ter linkerzijde blijken in België gewoon niet te werken. Vandaar de frustratie en de koppigheid om alleen door te gaan.
Het perverse effect hiervan, is dat mandatarissen van Groen!, die de hoop op een herverkiezing in 2006 met de dag kleiner zien worden, de overstap maken naar een "Open" lijst van de sp.a. Die open lijst moet dan wel op haar beurt vooruitgaan, om de sp.a-mensen die een mandaat hebben, erin te houden. Want meestal worden "overlopers" beloond met een quasi-zekere plaats, net als de "spiritisten". Ter illustratie bij de laatste twee verkiezingen: Bart Martens, Ludo Sannen, Jan Roegiers, Geert Lambert, Walter Muls, Annelies Storms... Nu, de sp.a heeft deze mensen broodnodig om zuurstof te geven aan de eigen lijst, daar niet van. Maar als de Groen-top consequent elke samenwerking blijft uitsluiten, worden de eigen mensen weggezogen naar de SP.a. Zonder dat dit tot stemmenwinst leidt voor de progressieven. Want, zoals Coppieters dat in 1995 ook al terecht opmerkte, er bestaat een communicerend vat tussen Groen! en SP.a. Naast een "die-hard" kern van 3% van de kiezers, is de rest van het Groen-electoraat in de verleiding te brengen om voor rood te stemmen. Op die manier gaan de progressieven er als geheel natuurlijk niet op vooruit. Reken maar na: in 1991 halen SP, agalev en de helft van de vu (gemakkelijkheidshalve) 1 219 088 stemmen, in 1995 1 173 350, in 1999 1 200 243, in 2003 1 141 957 en in 2004 1 108 223. Dat is 27% van de stemmen. De centrumpartijen halen daarentegen 46% (vld en cd&v samen), extreem-rechts (het blok) 24%. In zetels valt het helaas telkens minder uit, omdat de progressieven in verspreide slagorde optrekken. In het Vlaams Parlement zetelen nu een kwart "linksen", of 31 op 124. Het Vlaams Blok haalt, met 3% minder stemmen, een zetel meer.

donderdag, september 01, 2005

Uiterst betreurenswaardig...

Ivica Dragutinovic trekt naar de Spaanse zon

do 01/09/05 - Het nieuws hing al lang in de lucht: Ivica Dragutinovic (Standard) verlaat de Belgische competitie. De vraag was alleen naar welke club hij zou trekken. Woensdagavond kreeg u een antwoord, toen tekende hij bij Sevilla.

Sevilla deed woensdagavond een gouden zaak. Real Madrid betaalde de hoofdprijs, 27 miljoen euro, voor de talentrijke verdediger Sergio Rames aan de club.
Ivica Dragutinovic
(foto Belga)
Hoeveel Standard voor Ivica Dragutinovic (29) kreeg is niet bekend. De international van Servië & Montenegro tekende er een contract voor drie seizoenen.

Dragutinovic gaf al een tijdje aan dat hij een stapje hogerop wilde. Olympiakos en Olympique Marseille waren kandidaat om hem in te lijven, maar de Griekse en Franse club haakten af.

Sevilla dacht ook aan een andere verdediger uit de Belgische competitie: Vincent Kompany. De Spanjaarden hadden 12,5 miljoen over voor de Rode Duivel, maar die vlieger ging niet op in Anderlecht.

De carrière van Ivica Dragutinovic

1988-1993: Polimje (Joe)
1993-1996: Borac Cacak (S&M)
1996-2000: AA Gent
2000-2005: Standard

(www.vrtnieuws.net)