zaterdag, augustus 27, 2005

Opnieuw auf Deutsch

Het interessante politieke nieuws blijft van bij de Oosterburen komen. Na de tv-verschijningen van Schröder en Merkel, nu de kop van Der Spiegel van (vorige week) maandag. Een hippe (C/K)arl Marx wijst met twee vingers van de rechterhand naar de hemel, onder de kop: "Ein gespenst kehrt Zurück; der neue Macht der Linken". Na een korte en door het niveau van ons middelbareschoolduits zeer moeizame verkenning in het leescafé van de Gentse bibliotheek en een passage langs de betere tijdschriftenhandel, belandde het blad prompt op onze tafel.
De interesse voor Marx en het wetenschappelijke socialisme schijnt in deze tijden van globalisering terug op te laaien. Links moet Vrijheid, Solidariteit en Emancipatie heroveren, aldus Müntefering, de voorzitter van de geteisterde SPD. Jongeren vragen zich af wat er mis loopt met het kapitalisme, aldus de bondskanselier. Ook niet-intellectuelen nemen Marx terug ter hand. Een meerderheid van de Duitsers vindt socialisme opnieuw een behartenswaardig idee, zij het verkeerd ten uitvoer gebracht in de DDR. De kritiek van Marx op het kapitalisme is volgens de helft van de respondenten van een DS-peiling, terecht. Twee derden kiest overigens voor een derde weg tussen kapitalisme en communisme...
Het kapitaal verplaatst zich tegenwoordig zonder veel obstakels vrij over de aardbol en zaait werkgelegenheid en werkloosheid waar het dat wil. Zou de Zusammenbruchs- of de Verellenderungstheorie die professor Doom ons uit de doeken deed toch vlees en bloed worden in de 21ste eeuw? Volgens Der Spiegel is het Communistisch Manifest nog steeds actueel: "es liest sich, as hätte Marx schon Hollywood, Jeans und Michael Jackson gekannt. Zwingend, sprachgewaltig, suggestiv, verkündiet es die Analyse der bestehenden und die Vision einer künftigen Gesellschaft, den Aug- und Abstieg des Burgertums und den Sieg des Proletariats". Marx, gewoon "unvergänklich"?

Voor de rest levert Der Spiegel de resultaten van haar eigen peiling. Populairste politicus van Duitsland: Horst Köhler (president), voor Joschka Fischer en Angela Merkel. Schröder moet Otto Schilly, Horst Seehofer (wie?), Wolfgang Schäuble en Friedrich Merz (wie?) laten voorgaan. CDU 42, SPD 30, PDS 10, Groenen 8, FDP 7 procent van de stemmen. Met andere woorden: 49 rechts - 48 links. Spannend dus. Het volk gelooft overigens niet dat Angela Merkel de steun heeft van de CSU van Stoiber.

dinsdag, augustus 23, 2005

"Angie" ?

U gelooft het nooit, maar de (iets te) strak in het mantelpak zittende archaïsche fraulein uit Oost-Duitsland die de CDU-lijst trekt in september, heeft zowaar een hip idee gekregen. Angela "Das Mädchen" Merkel draait "Angie" van de Rolling Stones op haar meetings. Nu goed, de Rolling Stones zijn al even passé als de CDU zelf, maar van haar hadden we zoiets niet verwacht. Dat een gladde haai als Tony Blair, Wouter Bos of Steve Stevaert zoiets uithaalt, tot daaraan toe. Maar de rechten op een liedje gaan kopen zonder zijne losbandigheid Mick Jagger om de toestemming te vragen, hoort dat wel, Angela?

Nu goed, na eerdere desastreuze berichten over haar campagne (te saai, versprekingen, vluchten van debatten uit angst voor Schröder) heeft ze zich alvast kranig gehouden in het bij Sabine Christiansen op ard georganiseerde volkstribunaal. Een handvol rode professoren in de economie (Duitsland, waar Karl Marx geboren werd), een kritische zelfstandige ondernemer en een rood aanlopende fundamentalistisch-Beierse huisvrouw moesten de pretendent-kanselier in verlegenheid brengen. Het is hen niet gelukt. Bijna even indrukwekkend als Schröder vorige week, weerstond Angela het spervuur van vragen. Waar men onder haar vreselijk ouderwetse (bij de sp.a zou ze nog geen kans maken op de 11de opvolgersplaats in pakweg West-Vlaanderen) looks in het beste geval een wandelende robot verwacht, kwam ze met overtuiging en bijna aanstekelijke vlotte nuchterheid haar verhaal doen. Had je nog niet eerder van het CDU-programma gehoord, je zou bijna voor haar stemmen. De dingen eenvoudig uitleggen, publiek rechtstreeks aanspreken, retorische vragen, asyndetische tricola... de ingrediënten van de betere campagnespeech zaten erin. Dit zou best wel eens kunnen aanslaan. Alleen nog de chagrijnige ondertoon ("De SPD is verscheurd" "De kanselier spreekt niet over de echte problemen"- wat manifest onjuist is, als je Schröder één ding niet kan verwijten, is het toch wel dat...) wegknippen en niemand kan haar raken.
Toffe Gerhard ontpopte zich in zijn beurt bij de plaatselijke pitbull-journaliste (ze had wel iets van Phara) tot een waarlijk staatsman. We vergaten bijna dat zijn broer had meegedaan aan Big Brother. En dat zijn partij ongeveer alles verliest wat er electoraal te verliezen valt. Ondanks een regen aan pessimistische cijfers over werkgelegenheid, evolutie van dividenden (boom) en lonen (naar beneden), wist de kanselier-in-functie zijn harde beleid met een vaderlijke waardigheid te verkopen aan de Duitser. Gefrustreerde tegenstanders (overlopers naar de Linkspartei) werden correct gepareerd of subtiel het gras voor de voeten weggemaaid, over de CDU werd met geen woord gerept, behalve een paar subtiele prikjes naar het beleid van de regering-Kohl, waar ene schuchtere Angela M. ook deel van uitmaakte.

De peilingen van de laatste tijd gaven een licht herstel aan voor de SPD (die, zoals mooi werd aangetoond in de sessie van Schröder, van 40 naar 29 procent is gezakt onder zijn bewind) en een dito verlies voor het gematigd-tot-uiterst-conservatieve blok van de christen-democraten en Beiers. Het zou best wel eens omgekeerd kunnen worden in de volgende.

woensdag, augustus 17, 2005

J2H

Iets minder zuur: Justine is terug!

Toronto: bonne rentrée de Justine
17/08/2005: Version imprimable

Après près de deux mois sans compétition, Justine affrontait ce mercredi l'Argentine Mariana Diaz-Oliva, 67ème mondiale. En 1h14, l'ex-numéro un mondiale s'est imposée sur le score de 6-1 6-3...

ArchivesJustine a livré un bon tennis à l'occasion de son match de rentrée, à Toronto. Dans le premier set, au service, elle prend rapidement les commandes du match avant de réussir le break, 2-0. Diaz-Oliva revient à 2-1, mais c'est le seul jeu qu'elle aura l'occasion de marquer dans cette première manche. Justine met la pression sur l'Argentine, elle profite de la moindre balle légèrement courte pour rentrer dans le terrain. A 3-1 en sa faveur, elle confirme son break grâce à un ace.

Diaz-Oliva fait son maximum, mais elle est débordée et ne trouve pas de solution face au jeu de Justine, qui varie avant d'accélérer, tant en revers qu'en coup droit. Après un septième jeu disputé, Justine convertit sa 6ème balle de set, 6-1 en un peu plus d'une demi-heure.

Dans la deuxième manche, Mariana Diaz-Oliva remporte le premier jeu, non sans avoir dû écarter 4 balles de break. Menée pour la première fois au score, Justine ne laisse que deux points à son adversaire lors des trois jeux suivants, 3-1 pour la Belge. Elle continue à construire les échanges et à prendre de vitesse l'Argentine. Hors compétition depuis deux mois, Justine commet encore quelques erreurs, et donne ainsi l'occasion à Diaz-Oliva de revenir à 5-3. Mais au terme d'une heure et quatorze minutes de jeu, Justine convertit sa première balle de match.

Score final: 6-1 6-3

ArchivesGrâce à cette bonne prestation, Justine décroche son ticket pour les huitièmes de finale. Elle y affrontera la Chinoise Jie Zheng, tombeuse au deuxième tour d'Ai Sugiyama, 2-6 7-6(8) 6-3. Zheng, 70ème mondiale, rencontrera Justine pour la première fois de sa carrière. Agée de 22 ans, la Chinoise s'est illustrée cette année en remportant le tournoi de Hobart.

Le match opposant Justine à Jie aura lieu ce jeudi. L'heure de ce match sera précisée dans les prochaines heures.




(Bron: www.henin-hardenne.be)

Zuur.. zuurder... Knack?

De Vakbondsstaat

Info:

De auteur is schrijver en publicist in Brussel.

De vakantie begint op het vliegveld. Maar niet in Zaventem. Onlangs liep ik er vast in een vakbondsactie. Actievoerders blokkeerden de treinen en de wegen, en vielen reizigers lastig die wilden inchecken. Syndicale activisten waren gehuld in rode en groene hemden en bliezen op fluitjes als kleuters. Een zielige vertoning. De politie stond erbij en keek ernaar. In België staan vakbonden boven de wet en boven het parlement. Onschuldige burgers hebben geen verweer tegen hun straatterreur.

Stel: een vrachtwagenchauffeur krijgt ruzie met de baas. Hij zet zijn vrachtwagen tijdens de spits dwars op de Brusselse ring ter hoogte van Vilvoorde. Binnen een uur staat alles vast. Zolang zal het niet duren. De politie arresteert de chauffeur. Hij wordt ontslagen en krijgt een fikse boete. Maar vakbonden doen zoiets ongestraft.

Een rechtsstaat kent geordende procedures. ACV en ABVV eisten dat de ontslagen syndicale afgevaardigde Maria Vindevoghel, die de veiligheidsregels op de luchthaven had geschonden, weer in dienst werd genomen. Ze klaagden ook over hygiëne op de werkvloer. Maria Vindevoghel kan naar de arbeidsrechter, en vakbonden kunnen naar de arbeidsinspectie. Die beoordelen de zaak. Maar nee. Syndicale figuren met kleine fluitjes voerden actie, stuurden het luchtverkeer in de war, en vielen reizigers lastig. Hoe is het toch mogelijk dat België zulke syndicale methoden uit de jaren dertig tolereert?

Vakbonden staan er boven de wet en de politiek. Ze hebben geen rechtspersoonlijkheid, waardoor de gedupeerde ze niet kan aanpakken met schadeclaims. Ze eisen wetten die voor anderen gelden, maar niet voor hen. Ze hekelen fiscale fraude. Maar in 2000 bleek het ACV 25 miljoen euro op een Luxemburgse rekening te hebben, en ontdook het de fiscus. Ineens was het stil. Vakbonden zijn ook verweven met partijen. Veel parlementsleden van SP.A en CD&V zijn geketend aan vakbonden, die hen in verkiezingstijd helpen met mensen en materiaal. In ruil verwachten ABVV en ACV loyaliteit. Er regeert een 'syndicaal politiek complex', waarin de vakbondselite eigen privileges behartigt achter een 'sociaal en solidair' masker.

De prijs is hoge werkloosheid. Wallonië is een ware vakbondsstaat. Enkele jaren geleden sloeg vakbondsleider Roberto D'Orazio de curator van een staalbedrijf tot bloedens toe in elkaar. De politie deed niets. Ook gijzelden vakbondsactivisten de directie van de atoomcentrale in Tihange. In Wallonië (werkloosheid: 20 procent) is dat de normaalste zaak van de wereld. Welke ondernemer durft er nog naartoe? Zelfs tien Marshallplannen helpen niet.

Vlaanderen heeft nog een kans, maar dan moet de vakbeweging worden onderworpen aan de wet met juridische rechtspersoonlijkheid, democratische controle en financiële transparantie. Het plan van de Vlaamse regering om Zaventem tot logistiek centrum uit te bouwen, heeft geen zin als de syndicale Sturmabteilung opnieuw reizigers lastig valt. De Leuvense hoogleraar arbeidsrecht Roger Blanpain heeft gelijk: 'vakbonden hebben veel macht maar geen verantwoordelijkheid'.

Het wordt steeds erger. In de textielsector stellen vakbonden idiote eisen. Ze zeggen dat de bedrijven toch weggaan en persen hen tot dan uit. De hoogwaardige sector wordt zo kapotgemaakt. Hoe syndicaler Vlaanderen, hoe meer werklozen.

In het Verenigd Koninkrijk was dat ook zo. Vakbonden hadden de Labourpartij in hun greep. Premier Tony Blair heeft zijn partij bevrijd uit die syndicale wurggreep. Hij voerde daarop een ondernemersvriendelijk beleid. Zie de resultaten: de hoogste economische groei van West-Europa en een lage werkloosheid van 4 procent. Daar kan Elio Di Rupo met zijn 35 procent werkloosheid in Bergen nog een puntje aan zuigen. Is Blair asociaal? Nee, hij is de beste premier die het Britse socialisme ooit heeft voortgebracht. Een voorbeeld voor de Belgen.

Derk Jan Eppink

maandag, augustus 15, 2005

Zulte-Waregem - Standard 1-2

C'est l'équipe du Standard
Qui nous donne du grand football
Nos joueurs sont les plus forts
Pour aller marquer des goals
Ils ont déjà tout cassé
De la pointe du soulier
Ils feront chanter
Chanter
Le monde entier
Le Standard
Oui oui oui
Le Standard
Oui oui oui
En avant
En avant le Standard
Allons les rouges
Allons les rouges
Allons les rouges et blancs

(hier te beluisteren)

woensdag, augustus 10, 2005

Almost Famous

Springend en headbangend gepeupeld allerhande, spoed u naar Oudenaarde op 9 september, alwaar de fantastische Van Jets, ingebed in een voorprogramma van ontluikend muzikaal talent, een poging zullen doen om u eeuwige hallucinaties te bezorgen. Organisatie: Animo...

dinsdag, augustus 09, 2005

Paus lokt jongeren met aflaten

Je houdt het niet voor mogelijk, maar Benedictus XVI lijkt vastberaden zijn naam te maken in het rijtje van de Piusen. Recentste "straffe stoot" van de kerkvader: wie naar de wereldjongerendagen (de naam alleen al) in Keulen trekt, krijgt er een al dan niet volledige aflaat bovenop. Voor wie denkt dat deze laat-middeleeuwse prullen enkel dienen om korting te geven op de vagevuurjaren, de dingen geven nu enkel nog recht op een vermindering van kerkelijke boetes. Blijkbaar is de heilige vader tot het inzicht gekomen dat men zich niet kan sterkmaken voor de heilige Petrus. Al wie ooit op de zwarte lijst van de ene, heiligmakende en ondeelbare Kerk van Rome is terechtgekomen, spoed u naar Keulen. De glorie van de eeuwige schijnheiligheid wacht! In ruil voor een week lof aan de heer en zijn meest directe vertegenwoordiger op aarde, kan geen sterveling u wat maken. Bron: De Morgen van vandaag (mét een reactie van... Rik Torfs!).

(edit: om volledig te zijn, "laat"-middeleeuws is niet helemaal correct. Urbanus II gebruikte de techniek al op het concilie van Clermont - 1095 - om zoveel mogelijk milites christi naar het heilig land te lokken om daar ongelovigen ipv belastingplichtige christenen de kop in de slaan. De praktijk schijnt te stammen uit laat-antieke keizerlijke gebruiken om misdadigers gratie te verlenen n.a.v. belangrijke feestelijkheden... -zoals Dutroux ooit eens strafvermindering heeft gekregen bij een van de troonsbestijgingsverjaardagen van koning Boudewijn.)

maandag, augustus 08, 2005

www.whitehouse.org

De beste satirische anti-Bush site, nog steeds te bereiken vanuit Europa. Klik hier.
(credits: Marc Cogen)

Boem, boem, boem, boem...

Terror treason charge considered
Police and lawyers are to consider whether some outspoken Islamist radicals could face treason charges.

The Crown Prosecution Service's head of anti-terrorism will meet Scotland Yard officers in the next few days.

Omar Bakri Mohammed, Abu Izzadeen and Abu Uzair are all expected to come under scrutiny.

But the government's reviewer of anti-terror laws, Lord Carlile QC, said he did not think it would be appropriate to bring treason charges.

Attorney General Lord Goldsmith and Director of Public Prosecutions Ken Macdonald have discussed action against three people.

'No decision'

A spokeswoman for the attorney general said it was not clear at this stage whether there was enough evidence to bring charges.

The crime of betraying one's country has long been regarded as one of the most serious of offences.

Treason carries a penalty of life imprisonment. The death penalty for the offence was abolished only in 1998.


For Muslims there, they have a duty to fight occupiers, whether they are British soldiers or American soldiers
Omar Bakri Mohammed

Government officials will be looking at broadcast and published comments as well as speeches and sermons made by the trio to followers.

"No decision on charges has been made yet. The CPS will be looking at it to see if any offences have been committed," she said.

The Tories have suggested the review has been sparked by politicians rather than by law officers.

But Tony Blair's official spokesman said: "It is not a case of telling anybody what they should be doing. It is about looking at the options we have."

Possible charges which will be considered include the common law offences of treason and incitement to treason.

Outdated?

Lord Carlile said he would be surprised if treason charges were used.

"I don't think there is a lawyer still alive and working who has ever appeared in any part of a treason case," the Liberal Democrat peer told BBC News.

Treason usually applied to wars between nations, he said.

Lord Carlile argued existing laws could be used, such as charges of solicitation or incitement to murder, commonly seen in contract killing cases.

He said new laws had to be proportional, enforceable and understood by the general public and those who could fall foul of them.

The ex-leader of al-Muhahjiroun, Anjam Choudry, attacked the idea of treason charges.

"On the one hand the government says you have freedom of expression, but on the other it wants to backdate things that people have said so they could face criminal charges, which is a betrayal in itself," he told GMTV.

News of the treason talks prompted Conservative home affairs spokesman Edward Garnier to accuse ministers of confusion and sending "mixed signals".

One day they had announced planned new laws, now there were talks over using existing laws, he said.

'Smell the coffee'

Of the trio facing scrutiny, Omar Bakri Mohammed is a London-based cleric for the al-Muhajiroun group, whose successor group, the Saviour Sect, is being banned by the government.

Mr Bakri caused controversy when he said he would not inform police if he knew Muslims were planning a bomb attack in the UK.

He also expressed support for Muslims who attacked British troops in Afghanistan and Iraq.

British-born Abu Izzadeen, a spokesman for the group al-Ghurabaa [the Strangers] has declined to condemn the 7 July London bombings.

He told BBC2's Newsnight the bombings were "mujahideen activity" which would make people "wake up and smell the coffee".

Abu Uzair, a former member of al-Muhajiroun, told the same programme that the September 11 attacks in the US were "magnificent".

He said Muslims had previously accepted a "covenant of security" which meant they should not resort to violence in the UK because they were not under threat there.

"We don't live in peace with you any more, which means the covenant of security no longer exists," he said.

Typisch

Nieuwe poederbrief voor burgemeester Willockx

14:01:43

SINT-NIKLAAS - Op het stadhuis van Sint-Niklaas is vanochtend opnieuw een poederbrief aangekomen voor burgemeester Freddy Willockx (SP.A). Die kreeg vorige maand ook al enkele doodsbedreigingen en een brief met een verdacht poeder toegestuurd. Later bleek het om poedersuiker te gaan.

De eerste doodsbedreiging dateert van eind juni, vlak na een bewogen gemeenteraad waarbij de burgemeester in de clinch ging met het Vlaams Belang. Sindsdien ontving Willockx enkele brieven met doodsbedreigingen en vulgaire brieven met pornografisch materiaal.

Er wordt alvast niets aan het toeval overgelaten. Willockx krijgt al een tijdje politiebescherming.

De brieven worden onderzocht op DNA-sporen maar voorlopig is er nog geen spoor naar de mogelijke dader.

Momenteel is Willockx met vakantie in het buitenland.

----------

Hoezo, de aanhang van het Vlaams Belang bestaat niet uit gestoorde marginalen die drugs dealen en hun vrouw afranselen?
Dit een respectabele partij? Komaan zeg...

Louis duc de Vendôme

Houdt een mens zich eens bezig met zijn werkjes van drie jaar geleden, en komt hij dan toch wel prachtpassages als dit tegen:

A mesure que son rang s'éleva et que sa faveur augmenta, son peu de ménagement, son opiniâtreté jusqu'à l'entêtement, tout cela crût à proportion, jusqu'à se sendre inacessible qu'à un très petit nombre de familiers, et à ses valets. La louange, puis l'admiration, enfin l'adoration, furent le canal unique par lequel on pût approcher ce demi-dieu, qui soutenait des thèses ineptes sans que personne n'osât, non pas contredire, mais ne pas approuver.

Links in crisis?

Het succes van rechts in Europa

Het gaat niet erg goed met de socialistische partijen in Europa. Links wordt in het defensief gedrongen door “simpele” rechtse ideeën en populaire politici. Wat tot voor kort een vergeelde afdruk van de Reaganeske jaren ’80 leek, is vandaag weer in de mode. Flat tax, nationalisme, private sociale zekerheid, conservatisme, familiewaarden, religieus fundamentalisme, massaal investeren in bewapening… wordt ook in Europa stilaan het programma van belangrijke politieke partijen.

In Frankrijk wordt Nicolas Sarkozy razend populair door oppositie te voeren tegen de regering waarvan hij deel uitmaakt. Geen dag gaat voorbij of ‘Sarko’ verschijnt in een cordon zwaarbewapende CRS-mensen in een appartementsbuurt vol krijsende allochtone moeders, wil de mensen meer “verantwoordelijkheid” geven, stuurt rechters die de strafwet toepassen terug naar school of heeft gewoon ruzie met zijn vrouw. Het publiek smult ervan. Grote woorden over ‘le renouveau de la France’ of ‘het einde van het Ancien Regime’ rollen elke dag over de Franse televisie. Terwijl de man die ze uitspreekt, allerminst vooruit wil. Zo ergens het Frankrijk van voor het Volksfront (1936) moet Sarkozy nog best gezellig vinden. Intussen rolt de verdeelde Franse PS vechtend over straat in de aanloop naar een “clarificatiecongres” en schiet de minister van Binnenlandse Zaken naar hartelust op zijn Chirac-getrouwe en immens impopulaire eerste minister. Oorzaak? Een mislukt referendum dat werd georganiseerd door de president om ofwel zijn concurrent Sarkozy, ofwel de oppositie ten gronde te richten…

Dit terwijl in de andere motor van Europa, Duitsland, kanselier Schröder elke dag minder op een socialist begint te lijken. De SPD verliest verkiezing na verkiezing en krijgt te maken met een “Linke” scheurlijst. Omdat hij het niet meer kan aanzien, vraagt Gerhard de kiezer om het vervroegde genadeschot in september. En toch weten de Duitsers dat het alternatief voor de antisociale besparingspolitiek (waar het electoraat van de SPD het eerste slachtoffer van is) nog veel erger is. Hoewel ze aangevoerd wordt door de eerste vrouwelijke én Oost-Duitse lijsttrekker aller tijden, koppelt de CDU van Angela Merkel zowel economisch als levensbeschouwelijk rechts aan een zeer onvriendelijk buitenlands beleid (Merkel was een van de enige politici die openlijk de Irakoorlog steunde en heeft best wel een boontje voor de Amerikaanse conservatieven).

Het derde lid van het Europese triumviraat, Groot-Brittannië, heeft dan wel een in naam socialistische regering, maar bij haar politiek kunnen toch wel vragen worden gesteld. Het merendeel van Tony Blairs voorstellen lijken rechtstreeks uit The Economist geplukt: de vrije markt toegepast op de overheidsdiensten en de invoering top up-fees aan de universiteit zijn maar een paar voorbeelden die een continentale socialist zouden doen steigeren. Dit alles overgoten met een sausje van strenge veiligheidsmaatregelen tegen terrorisme (“Als het moet, dan passen we de mensenrechtenwet –nota bene een van de grote campagnepunten van Labour in 1997- gewoon aan”) en actieve deelname aan de invasie van Irak. Het is veelbetekenend dat het merendeel van de kiezers Labour als centrum-rechts percipieert.

In de middelgrote landen van de Europese Unie vinden we dezelfde tendens: christen-democraten met (Balkenende) of zonder liberalen (Ahern), of in samenwerking met extreem-rechtse partijen (Schüssel). Ook het eens zo sociaal-democratische Denemarken voert een streng migratiebeleid en een rechtse economische politiek. Over Silvio Berlusconi zwijgen we best.

De diepere gronden voor het succes van rechts

Los van de verschillen tussen al deze landen, is het opvallend dat het “eenvoudig-rechtse” discours veel mensen overhaalt om voor een conservatieve, rechts-liberale, of zelfs extreem-rechtse partij te stemmen. Naast het populistische element, dat een Sarkozy toelaat om zowel te scoren bij het FN- als PS-electoraat en het conservatieve, dat zeker meespeelt in het geval van Merkel, Balkenende en Schüssel, valt vooral het neoliberale element in het rechtse discours op.

Onder impuls van de Republikeinse regering in Amerika duiken de demonen uit de jaren ’80 terug op. Voorstellen die een grote sociale ravage kunnen aanrichten, worden aan de middenklasse-kiezer uitgelegd als kleine sprookjes, waarin de klant eindigt met meer dan hij begint. U bent nooit ziek? U betaalt een kleine bijdrage aan een private verzekeraar om de ergste risico’s op te vangen en u staat niet meer in voor het ongeluk van een ander. U wil een royaal pensioen? Stap in ons beleggingsfonds. Belastingen te ingewikkeld? Flat tax. Overheidstekort? Mutualiteiten afschaffen. Wie hiertegen weerwerk probeert te bieden, is die eenzame verzuurde plundersocialist, die probeert om aan te duiden dat een minieme verschuiving op een blits gemanipuleerd grafiekje voor honderdduizenden mensen een scherpe welvaartsdaling kan inhouden. Ook de voorstanders van de richtlijn-Bolkestein zien het debat min of meer in deze termen. Wie tegen de vrijmaking van de dienstenmarkt is, mag meteen bij de opgezette dino’s in het Jubelpark gaan staan.

Wie verspreidt dit programma? Je kan het elke week lezen in The Economist, bij liberale denktanks, maar het beslissende element lijkt de herverkiezing van Bush vorig jaar te zijn. Nu de Amerikaanse politiek tot 2008 ongeveer vastligt, wordt het aantrekkelijker voor rechtse partijen in Europa om hun geallieerden over de plas te zoeken. Het is geen toeval dat internationale ontmoetingen worden georganiseerd tussen Sarkozy, Merkel en Amerikaanse politici. Het is ook geen toeval dat de meeste nieuwe lidstaten van de EU het neoliberale discours, voor een stuk uit onwennigheid door het communistische verleden, maar ook voor een stuk uit overtuiging, niet ongenegen zijn. Het dominante betoog dat “het Europese sociale model hervormd moet worden” liegt er niet om. Los van de vraag of een “Europees sociaal model” eigenlijk wel bestaat, is het wel duidelijk welke richting men uit wil om het te veranderen. De kaarten voor een hervorming van bovenaf liggen niet zo slecht. Wie zal een hervorming vanuit Europa tegenhouden in 2007? Zweden? België? Spanje? Portugal? Luxemburg?

Ook in België experimenteert het Vlaams B. overigens met neoliberale vehikels à la Von Hayek om kiezers te verleiden in de middenklasse. Bij het VB zal het waarschijnlijk niet lukken om dit discours te voeren, omdat de partij niet primair economisch gericht is. Het VB staat voor Big Government en “nationale solidariteit” ten koste van het individueel eigenbelang, waar deze ideeën mee vloeken. Opvallend is dat George Bush in Amerika er wél in slaagt om deze twee polen te “verzoenen” in zijn dagelijks beleid. Belastingverlagingen en forse investeringen in defensie, private ownership en Patriot Act gaan hand in hand, en toch blijft de man populair. De plotse amoureuze uitzwaai van Frank Vanhecke richting de Amerikaanse contacten van ene Paul Beliën moet misschien eerder in die zin begrepen worden.

Linkse antwoorden?

Laten we terugkeren naar de kern van dit stuk. Europees links wordt in het defensief gedrongen door een gelijkaardig rechts offensief als in de jaren ’80. Toen waren het Reagan, Tatcher en de jonge Verhofstadt. Nu riskeren het Bush, Sarkozy, Merkel en de rechterhersenhelft van Tony Blair te worden, die Europa op een ingrijpende manier willen veranderen. Ter herinnering: de hervormingen van Reagan en Tatcher uit de jaren ’80 werden nooit volledig teruggeschroefd. Ook niet door Bill Clinton of New Labour.

Het tragische is, dat velen zich in dit gevecht van vijand vergissen. Het referendum over de Europese Grondwet is daar het perfecte voorbeeld van. Los van de vraag of de stembusgang de nationale “elite” wou afstraffen en het botweg anti-Europese discours buiten beschouwing gelaten, dachten sommigen dat men “een ander Europa” kon bereiken door een heruitgave van 1789. Alsof een spontaan broodoproer in Brussel de duchtig sloten herstellende “roi fainéant” José I Barosso uit de Berlaymont zou verdrijven om de ene en ondeelbare Europese Republiek met zijn eigen Universele Verklaring van de sociale grondrechten van de burger en de mens te proclameren.

Nochtans is er een eenvoudige manier om deze aanrollende pletwals te stoppen. Een eigen project hebben. Een duidelijk project. Zonder honderdduizend minimale, maar met vier of vijf grote en concrete doelstellingen. Een project dat bevattelijk “verkoopt” bij nationale verkiezingen. Een project dat gemeenschappelijke programmapunten tot bij de kiezers brengt. Is dit een verre droom? Ik denk het niet. Los van onze nationale gevoeligheden, kunnen socialisten zich nog altijd verenigen rond de basiswaarden: vrijheid, gelijkheid en solidariteit.

Vrijheid betekent emancipatie. Het betekent dat je iedereen in de samenleving de (echte) kans geeft om met zijn (of haar) leven te doen wat hij (of zij) wil. Betekent dat er een recht bestaat op abortus, euthanasie, huwelijk voor iedereen. Maar ook dat iedereen de kans moet krijgen om degelijk (niet noodzakelijk hoger) onderwijs te volgen. Dat iedereen recht heeft op degelijk outplacement bij ontslag.

Gelijkheid betekent dat je machtsmisbruik door verzekeringsmaatschappijen, werkgevers en banken bestrijdt. Maar ook dat iedereen mag meebeslissen in wat er in de samenleving gebeurt. Gelijkheid betekent consumentenrecht en concurrentierecht, arbeidsbescherming en meer democratie, zowel politiek als sociaal. Zowel Europa als op het nationale, regionale en lokale niveau, zowel in bedrijfsvestigingen als in multinationals.

Solidariteit betekent dat je mensen zékerheid geeft voor wanneer het minder gaat. En geen afgedwongen zekerheid van matrakken en meer gevangenissen, maar zekerheid die uit de samenleving zelf komt. Zekerheid waarvoor mensen bereid zijn om iets van hun welvaart op te offeren. Sociale zekerheid. Maar ook zekerheid ten opzichte van de rest van de wereld. Terrorisme stop je door democratische hervormingen, zelfbeschikkingsrecht en sanering van het overheidsapparaat in het Midden-Oosten. En waarom zouden we niet bereid zijn om daarvoor te betalen?

Dit zijn ook de punten waar ook de rechtse politici op spelen: u krijgt meer vrijheid met de flat tax, meer solidariteit door een renouveau van de familiewaarden en meer zekerheid door meer politie op straat. Confronteer slogans met slogans en simpele (slechte) oplossingen met simpele (goede) oplossingen. En u kan weer mensen overtuigen. En verkiezingen winnen. En misschien ook eens iets veranderen aan het verfoeide “neo-liberale” Europa.