vrijdag, september 30, 2005

zondag, september 25, 2005

José De Cauwer blijft aan de slag

BRUSSEL - eigen berichtgeving. De frisse 50+'er en nationaal wielercoach José De Cauwer blijft langer in dienst van de BWB. Nochtans waren de geruchten over een strategische herstructurering binnen de organisatie de laatste tijden schering en inslag. Het door het falen van een aantal nieuwe producten mindere jaarresultaat gaf aanleiding tot grote wrevel bij de aandeelhouders. Dankzij een heropleving van de verkoopcijfers na de overname van het farmaceutische bedrijf superspeed uit Madrid lijkt de job van José niet meer bedreigd.

Eerder was de vakbondsafgevaardigde van de LBC al in de bres gesprongen voor hem. Het kan niet, aldus de man, dat oudere werknemers het slachtoffer worden van slechte resultaten. "Als men al mensen kan ontslaan voor incompetentie, is het einde zoek. Dan volgen er stakingen. Bovendien werd José al jaren achtervolgd door het gerecht en zelfs bedreigd in zijn vaste bijverdienste als tooghanger in een succesvolle TV-serie (nvdr: het legendarische, uren aanslepende "Zwanzen met Michel en José" op Sporza). Tenslotte wil José, en dat is zijn goed recht, zelf kiezen wanneer hij op brugpensioen gaat"

donderdag, september 22, 2005

Een lijstje

Iedereen heeft recht op zijn jaarlijkse dag arrogantie. Ik dus ook.

Geschiedenis van de Moderne & Hedendaagse Tijd
Historisch Overzicht van de Wijsbegeerte
Historische Praktijk 1: Algemene Inleiding tot de Geschiedbeoefening
Geschiedenis van de Kunst
Geschiedenis van de Klassieke Oudheid
Juridisch Schrijven Europees Gemeenschapsrecht
Inleiding tot de Voornaamste Moderne Literaturen
Historische Kritiek
Europees Gemeenschapsrecht
Geschiedenis van de Nederlanden
Procesrecht
Arbeidsrecht
Handelsrecht
Huwelijksvermogensrecht
Bestuursrecht
Wereldgeschiedenis
Ecologische Geschiedenis
Geschiedenis van de Vroegmoderne Tijd
Geschiedenis van de Middeleeuwen
Bijzondere Overeenkomsten
Personen- & Familierecht

120 studiepunten, 21 opleidingsonderdelen
het is mooi geweest :)

woensdag, september 21, 2005

Het beest is verslagen

Standard - Kluup 2-0 !!!

C'est l'équipe du Standard
Qui nous donne du grand football
Nos joueurs sont les plus forts
Pour aller marquer des goals
Ils ont déjà tout cassé
De la pointe du soulier
Ils feront chanter
Chanter
Le monde entier
Le Standard
Oui oui oui
Le Standard
Oui oui oui
En avant
En avant le Standard
Allons les rouges
Allons les rouges
Allons les rouges et blancs

Nieuwe Zornikclip

Te bekijken op http://www.capitolbelgium.com/zornik/ifeelalright.wmv.

't Is weer de moeite... Vooral de pafferige kleine kleuter op de achtergrond.

dinsdag, september 20, 2005

Deutschland über alles

Mooi stuk van Walter Pauli in De Morgen vandaag:

Het zijn erg merkwaardige verkiezingen geweest. Want het klopt absoluut niet met het beeld dat we van onze oosterburen hebben. In het land van Mercedesen en BMW’s, waar de oostgrens onder zware economische druk staat uit Polen, haalt de verzamelde linkerzijde zomaar even 50 procent van de stemmen.

Merkel, Merkel, Merkel. De opiniepeilers wisten het zeker: Angela Merkel zou het overnemen van Gerhard Schröder. Links moest na zeven jaar terug naar de oppositie. Het is niet zo gelopen. Er komt geen machtsovername van rechts, of althans, geen automatische, en hoe dan ook geen gemakkelijke. Centrumrechts heeft namelijk geen meerderheid.

In Duitsland behaalt verzameld links – dat zijn de sociaal-democraten (34,3 procent), de groenen (8,1 procent) en radicaal-links ofwel de post-communisten (8,7 procent) – immers 51 procent van de stemmen.

U leest het goed: 51 procent. En dat in een land waar, helemaal anders dan het Groot-Brittannië van Tony Blair, geen meerderheidssysteem bestaat, geen rondje ‘the winner takes in all’. Duitsland kent een wel zeer geproportioneerd kiessysteem, weliswaar met kiesdrempel, maar waar niet zo heel kleine partijen toch tientallen parlementsleden naar de Bondsdag kunnen sturen. Zo maar even 54 radicaal-linksen komen er sinds zondag bij.

Dat is merkwaardig. Hoewel Duitsland die reputatie absoluut niet heeft, is dat grote land, met zijn pünktlichecultuur, zijn arbeidsethos en strikt gereglementeerd ‘kapitalistisch’ model, zowat het meest linkse land van Europa, veel linkser dan bijvoorbeeld Wallonië.

Leg de uitslagen maar naast elkaar. Inderdaad, Schröder heeft forse klappen gekregen, maar zijn sociaal-democratische partij SPD zit nog op ruim 34 procent van de stemmen. Dat is nog altijd meer dan de triomferende 33,96 procent die Elio di Rupo behaalde bij de laatste federale parlementsverkiezingen in 2003 (voor het Franse kiescollege, dus Wallonië en Franstalig Brussel samen). Toen betekende dat voor de PS een winst van 8,16 procent. Schröder verliest 3 procent.

We zeiden het al: 34,3 procent, bijna 10 procent meer dan de wondere 25,3 procent van Steve Stevaert in 2003, toen die daarvoor zelfs in een krant als ‘God’ werd geroemd.

Wallonië heeft ook les verts. In 2003 kregen die een minder dramatisch pak slaag dan de Vlaamse groenen. Ze kwamen van bijna 20 procent en strandden op 8,43 procent. Dat is ongeveer evenveel als de Grünen nu halen, zij het dat Joschka Fischer en co. maar een halve procent inleverden.

In Wallonië haalden de linkse partijen in 2003 samen 43,15 stemmen van het Franstalig kiescollege.

PS plus Ecolo, plus in een hoekje de PTB, de Franstalige vleugel van de marxistisch-leninistische PvdA. Die haalde 0,76 procent. In Duitsland is extreem-links officieel marxistisch noch leninistisch, maar ze pakken wel veel kritieken over die klein-links ook hier lanceert – tegen de oorlog in Irak, tegen het matigingsbeleid, tegen de Europese grondwet. Met dit verschil: ze halen stemmen. Het verbond Lafontaine en Gysi haalde 8,7 procent – als de PvdA in Vlaanderen straks 0,87 procent wil halen, moeten ze de 0,43 procent van 2003 al meer dan verdubbelen.

Als afgelopen weekend toch wel ‘historisch’ was voor heel Europa, dan toch wel door deze opvallende mislukking: rechts kon in Duitsland de macht niet grijpen. En dat komt door deze drie ‘linkse’ elementen samen. Eén: de numerieke sterkte van de sociaal-democratie, ondanks het verlies. Twee: het standhouden van de groenen, in een veel concurrentiëlere politieke markt dan in Vlaanderen of Wallonië, en dat zelfs na twéé legislaturen onafgebroken regeringsverantwoordelijkheid. (Zichtbare verantwoordelijkheid: na Schröder was Fischer het meest en vue). Drie: het steeds aantrekkelijker alternatief van radicaal-links, vooral maar niet meer alleen in voormalig Oost-Duitsland.

Vlaanderen ‘mag geen Beieren aan de Noordzee’ worden, zo jammeren progressieve democraten graag, maar het land waarin Beieren ligt, is haast dubbel zo progressief als het eigen Vlaanderen. Kan men zich in Vlaanderen dan niet de vraag stellen: is dit niet het beste bewijs dat links sterker wordt als men in verspreide slagorde optrekt, als men de keizer keuze laat, als men dus de door links zo verfoeide ‘vrije markt’ laat spelen? Rood en groen, hebben in Vlaanderen al wat gebakkeleid over een ‘kartel’.

Het antwoord is ja, en nee. Nee, omdat rood en groen weliswaar gescheiden, maar toch zij aan zij naar de kiezer trokken. De twee linkse beleidspartijen voerden geen campagne tégen elkaar. Geen van beide is eraan kapot gegaan.

Dat kan natuurlijk alleen maar omdat Schröder geen Stevaert is. Stevaerts profiel was veel ‘groener’, hij leunde veel dichter bij de groenen aan.

En, ten tweede, de Grünen hadden ook een politicus die standhield tegen de sociaal-democratische boegbeelden, die zelfs boven de meesten van hen uitreikt: Joschka Fischer. Ook dat ontbeert Groen! in Vlaanderen.

Maar ook ja, soms mogen linkse partijen tegen elkaar opkomen. Namelijk om de stemmen op te rapen die sowieso verloren gaan voor linkse regeringspartijen. Kijk naar radicaal-links. Dit is geen sympathie-oproep voor Oskar Lafontaine, die curieuze mengeling van groene ideeën, een aanstellerig-burgerlijke levensstijl, links-radicale opvattingen en ranzig populisme met bruine randjes.

Maar: als een sociaal-democratische partij, zeker in een coalitie met de groenen, een streng sociaal-economisch beleid voert, zoals de regering- Schröder, zal dit altijd en overal tot ontevredenheid leiden. Bij lagere bevolkingsgroepen, die midscheeps getroffen worden, bijvoorbeeld door de werkloosheid. Ook bij de groep die we hier gemakshalve ‘linkse intellectuelen’ zullen noemen, die het beleid onrechtvaardig vinden en geen genoegen nemen met het sociaal-democratische adagium: ‘Als rechts aan de macht komt, zal het nog meer pijn doen.

Wij redden wat we kunnen.’

Die groepen zijn er altijd. In België, in Vlaanderen hebben die geen politieke uitweg. Een deel stemt misschien op linkse individuen op linkse lijsten. Of, zoals nu het geval is voor Groen!, en zoals Agalev in het verleden deed, soms werpt de groene partij zich op als antiestablishment.

Voor de ‘intellectuelen’ lukt dat wel, voor de arbeiders nauwelijks.

Waar die laatste groep in Vlaanderen zijn stem heen draagt, is bekend. Tot wat een monsterscore dat voor het VB leidde, eveneens. We weten het al jaren, hoe het VB weegt op het discours, hoe ze de sfeer en de toon kunnen bepalen, hoe hun thema’s insijpelen in de media, noem maar op.

In Duitsland, dat land waarvan we zo graag beelden zien van skins en hakenkruisen, omdat dit onze clichés bevestigt, in dat Duitsland is één politieke formatie niet over de kiesdrempel geraakt. Juist, de rechts-radicalen, van welke partij of strekking dan ook. Extreem-rechts zit daar in geen enkel deelstaatparlement, heeft geen noemenswaardige invloed in grote gemeenteraden, en raakt niet eens in de Bondsdag.

Vijftig links-radicalen, vijftig groenen, nul rechts-radicalen. Zolang extreem-rechts een zaak is van skinheads, gaat het, vanuit democratisch oogpunt, goed met extreem-rechts.

Wanneer extreem-rechts blazers draagt, wordt het pas gevaarlijk.

In Duitsland zullen Lafontaine en Gysi doen wat Dewinter doet: wegen vanaf de zijlijn. Door sociale klemtonen te bepleiten – over het algemeen, en zolang men Lafontaine zijn dure mond kan snoeren over Poolse arbeiders en hun te lage lonen. De Bondsdag heeft én geen rechtse meerderheid, én wordt aan de sociaalprogressieve kant uitgedaagd. Der Himmel über Berlinziet er zo grauw nog niet uit.

zaterdag, september 10, 2005

Tobback - Van Quickeldinges 8-0

Vandaag schietkraam in De Standaard. Louis Tobback laat zich nog eens gaan.

"En wat zullen de coalitiepartners denken? Dat Verhofstadt niets meer te zeggen heeft binnen de VLD. En zou het dan afgelopen zijn met het gestook? Nee. Dedecker in de regering, dat is zoals Neville Chamberlain (de Britse premier die door zijn appeasement-beleid tegenover Hitler het symbool werd van een laffe, kortzichtige aanpak van een doortrapte tegenstander, nvdr.) : We geven hem zijn goesting in de hoop dat hij dan in zijn mand blijft. We weten hoeveel succes die strategie had in München.''

,,Dedecker weet dat. Als ze hem erbij nemen, hebben ze geplooid. Ze mogen hem dan minister van Onbenullige Zaken maken, maar ze hebben geplooid. En dan zal hij niet zwijgen. Hij is geen Vankwikkeldingens , hé ( Tobback doelt op staatssecretaris Vincent Van Quickenborne, nvdr. ). Vankwikkeldingens is bereid om pootjes te geven om erbij te zijn. Dedecker niet. Die komt om de macht, niet om minister te zijn. Dat stadium is hij al lang voorbij.''

",Johan Vande Lanotte is de aangewezen voorzitter in dit tijdsgewricht - zelfs Yves Leterme is nu hip - want Vlaanderen maakt zich zorgen. Kunnen we het allemaal nog betalen? Krijgen we nog een pensioen? Hou ik mijn werk? 1995 is terug. Men maakt zich weer zorgen over de sociale zekerheid.''
(waarmee onze analyse van een paar posts hieronder bevestigd wordt :))

Overigens ook nog een interessante opmerking:
"U wilt me op mijn stokpaardje krijgen, hé. Maar zeg nu zelf, weet u nog hoe de parlementen zijn samengesteld? Ik herinner me Luc Van den Brande, die met allerlei democratische principes kwam aandragen om de ministers niet langer zitting te laten hebben in het parlement. Democratisch? Van den Brande wou alleen een intern probleem oplossen. Zijn CVP won minder stemmen en had minder zetels uit te delen. Als de CVP-ministers niet langer in het parlement zaten, kwamen er enkele zetels bij. Daar ging het om.''

woensdag, september 07, 2005

in de kijker...

Animogeboefte allerhande, spoed u naar de brievenbus en lees de boemerang. Opiniestuk op pagina 6 (edit: neen, 4 zelfs! 4!), geschreven door uw dienaar...

zaterdag, september 03, 2005

Je zou er "groen" van gaan zien

Met het oog op de politieke "rentrée" (zucht, wat zijn we dat woord na een week al beu), even aandacht voor de running gag van de progressieve frontvorming, of de samenwerking tussen sp.a, spirit, acw, en groen!. Het idee is al zo oud als de straat. Progressieve liberalen en socialisten werken al sinds de negentiende eeuw samen. Martens en Van Miert, maar ook nog andere socialistische en christen-democratische voormannen, waren op hun beurt voorstander van een krachtenbundeling van progressieve tsjeven en socialisten. Met de "doorbraak" van agalev in de jaren '90 kreeg de beweging nieuw leven ingeblazen. Norbert De Batselier en Maurits Coppieters (die ondergetekende nog op informele wijze tot ridder heeft geslagen te Gavere in 1994) schreven samen een boek, Het Sienjaal. Het werd hoog tijd voor de progressieven om zich te verenigen tegen de conservatieve en neo-liberale krachten in Vlaanderen. Men zag in de VLD en de rechtervleugel van de CVP in de crisisjaren onder Dehaene een reële bedreiging voor de sociale zekerheid. Illo tempore kelderde ook Mia De Vits op het SP-partijbureau een eerste paarse regering. Het ABVV kon toch geen stakingen van het ACV gaan breken...

Aan de progressieve frontvorming van Coppieters en De Batselier werkte uiteindelijk niemand meer mee. Hoewel de SP zich openstelde voor gesprekken, weigerde Agalev al gauw samen naar verkiezingen te gaan, en achtte de partijleiding enkel samenwerking "rond concrete thema's" mogelijk.

Een interview met Coppieters in febuari 95.
Over de inzet van de verkiezingen:
"Het is de eerste keer dat verkiezingen in dit land zo duidelijk over fundamentele thema's gaan: werkgelegenheid en de sociale zekerheid. De inzet is dan ook voor iedereen groot [...] Op basis daarvan ben ik zeker dat we niet anders kunnen dan naar een politieke hergroepering gaan. Het zijn geen agendapunten waar de partijen elk afzonderlijk op kunnen antwoorden (eindeloopbaandebat?). De eensgezindheid tussen CVP, SP en zelfs VLD heeft alleen betrekking op de punten die ze op de agenda willen zetten. Maar op de echte vragen zal de CVP geen eensgezind antwoord kunnen geven (tiens). Een centrum-antwoord acht ik niet mogelijk (dit het scenario voor de volgende paarse maanden?). Ook de vakbonden staan met de rug tegen de muur. Ze hebben nog nooit voor zo'n uitdaging gestaan (l'histoire se répète). Ik hoop dat ze genoeg verstand hebben om hun actie boven de kleine vakbondswerking uit te tillen. Ze moeten aan politiek doen. Werk en sociale zekerheid zijn hun thema's."
Over de communautaire problemen:
"We moeten absoluut uit de opbodpolitiek. Vermijden dat we gaan zeggen: 'Pas op of we gaan een stapje verder'. [...] Wat ik vooral vrees, is dat de Vlaamse Raad gaat teren op resoluties van het Vlaams Blok over punten waarvoor die Raad toch niet bevoegd is. [...] (B-H-V, B-H-V, B-H-V... !) Inzake werkloosheid en pensioenen moet de absolute solidariteit in de sociale zekerheid voorop staan. Tussen Vlaanderen en Wallonië, maar ook tussen alle Europese regio's."

Uw dienaar snuffelde gisteravond eens in zijn krantenknipsels rond de verkiezingen van 1995. Eerst ongebreidelde lof op Dehaene (bij de beslissing om vervroegde verkiezingen uit te schrijven): de dossiervreter, de koning Midas van de Wetstraat (al het lood dat hij aanraakt verandert in goud, in tegenstelling tot Rik Daems, die men later het omgekeerde zou verwijten) en de locomotief van de CVP. Vervolgens de berichten over huiszoekingen bij de SP, met een foto van Claes en Tobback die in de wandelgangen van de BRT overleg plegen, CV's van Etienne Magné (nog assistent geweest bij de voorganger van Marc De Clercq, Prof. Van Meerhaeghe, waar ook Freddy Willockx nog gewerkt heeft), Luc Wallyn (doctoraat gemaakt in de Rechten, ambtenaar bij de Europese Commissie, wat ontgaat een mens toch veel als hij nog maar tien jaar is).

En dan de verkiezingen van 1995 zelf. De triomf voor de SP, de overwinningsnederlaag voor de VLD (Herman De Croo: "Guy heeft aangekondigd dat hij wegging mocht het mislopen. Ik neem aan dat hij dat ook zal doen")... en een klein interview met Coppieters. Lees mee en ontdek hoe actueel het allemaal nog is:

(pro memorie: agalev ging bij deze verkiezingen niet vooruit, en werd zelfs in de steek gelaten voor kiezers die gehoor gaven aan de "de SP is nodig"-campagne)
"Geysels' redenering dat we samen moeten doen wat we samen kunnen doen en dan wel zullen zien of, en hoe we elkaar vinden, is fout. De les die ik en ook Jos Geysels uit deze verkiezing zou moeten trekken, is dat je het alleen niet kunt waarmaken. Deze verkiezingsuitslag is een extra reden om aan progressieve frontvorming te doen. De SP houdt meer dan stand en de Volksunie blijft levenskrachtig. Dat zijn positieve signalen, maar globaal genomen blijven wij samen ver onder de sterkte van de verzamelde conservatieve krachten in Vlaanderen."

Hoe juist blijkt dit niet te zijn...

Voor de verkiezingen bleken liberalen en socialisten elkaars vaste schietschijf. De Morgen publiceerde een paar citaten, onder de kop "paarse onvriendelijkheden".
Verhofstadt: "Wat Tobback zegt, moet je uiteraard met een korrel zout nemen: hij ging zich ook al voor de TGV leggen, heeft Martens een bloemzak en de CVP een kwal genoemd. Als je ziet welke evolutie de socialisten internationaal doormaken, dan moet je wel tot de slotsom komen dat Tobback stilaan een relikwie aan het worden is." (boodschap: socialisten, zie mij graag!)
"Pas in de toekomst zal blijken of de VLD erin slaagt de politieke mach te ontnemen aan de zuilpartijen die deze macht al anderhalve eeuw in handen hebben. Als we de politieke verhoudingen niet kunnen doorbreken, blijft de VLD een fait divers, een voetnoot in het handboek van Professor Luykx en Marc Platel. Ik geloof uiteraard in méér. De VLD moet de meerderheid van SP en CVP breken."
Tobback: "Ik zou met De Croo wél kunnen praten. Hij behoort tot de sociaal-liberalen, en hoewel sommige van zijn standpunten mij niet bevallen, ondermijnt hij niet de consensus van deze samenleving. Maar Verhofstadt..."

Vier jaar later, 1999. We zijn een maand voor de dioxinecrisis. Intussen is Verhofstadt, na een chaotisch interimmandaat voor Herman De Croo, terug voorzitter van zijn partij geworden en komen dezelfde kopstukken tegenover elkaar te staan. Dutroux en Witte Mars passeerden de revue, politici spreken over "Nieuwe Politieke Cultuur". De publieke opinie lijkt echter apathischer dan ooit... Een interview met Willy Buijs (ex-woordvoerder CVP), Guy Vanhengel (vers ex-woordvoerder van Guy Verhofstadt, kandidaat voor het Brussels Parlement) en Kris Deschouwer. De Morgen laat een opiniepeiling uitvoeren, waaruit blijkt dat de rooms-rode coalitie haar meerderheid zal verliezen. De CVP zakt naar 25, de SP naa 17 procent (op dit ogenblik is er nog geen sprake van dioxinecrisis). Niemand gaat vooruit, behalve het Vlaams Blok, dat kiezers van de SP pakt. Eerste onderwerp van het vraaggesprek is logischerwijze het Vlaams Blok. In de actualiteit is op dat ogenblik de oorlog in Kosovo. Een tv-show met alle mogelijke vedetten brengt in België 650 miljoen frank op.
Vanhengel: "Elke dag krijg je Kosovo op de televisie voorgeschoteld. Het 70-puntenplan van het Vlaams Blok bevat eigenlijk het scenario dat Milosevic nu volgt. "
Buijs: "Opletten, Vlaanderen zit niet vol etnonationalisten. Freddy Willockx en zijn Belgische Progressieve Socialisten gaan de mensen deur-aan-deur vertellen dat de Blok-ideologie tot Kosovo-toestanden kan leiden en voegen er dan meteen aan toe dat sommige Vlaamse Regeringsleiders (Luc Van Den Brande, uiteraard) diezelfde gevaarlijke richting uitgaan. Een totaal verkeerde koppeling." (Bart De Wever? B-H-V?)
Kris Deschouwer suggereert even verder, zijn briljante zelve getrouw, dat het toch wel een slechte zaak is dat Gewestelijke en Federale verkiezingen samenvallen in 1999. Want het gaat toch twee keer over iets anders...

... even verder, de 1 mei-toespraken van de Socialistische voormannen:
Tobback: "Kosovo zal een rol spelen. Omdat die oorlog op het gemoed van de mensen drukt. En het is helemaal niet onzindelijk om te zeggen dat de stellingen van het Vlaams Blok die van etnische zuiveraars zijn. Het "eigen-volk-eerst"-principe wordt elke dag in Kosovo toegepast. Dat van baas in eigen land en alle andere buiten. Niemand zal mij beletten om die vergelijking te maken. Diegenen die dat onzindelijk vinden, moeten Louis-Paul Boon nog eens lezen of de Daens-verfilming van Stijn Coninckx bekijken. De Blokkers zijn de bokken van de twintigste eeuw."
How little they knew... Tobback hoopt het verlies voor de SP te beperken door op Kosovo te spelen, en de achterban weg te houden bij het Blok. Uiteindelijk zal dit hem niet de das omdoen, wel de uitstroom naar agalev. Opvallend zijn de "prikken" (zeg maar schoten) naar de 'asociale' liberalen, waarmee men een maand later een regering gaat vormen.
Frank Vandenbroucke: "Het VLD-voorstel om 300 mijlard te besteden aan de vermindering van de sociale lasten en de belastingen legt een financiële tijdbom onder de sociale Zekerheid."
Louis Tobback: "Een oppositiekuur van elf jaar heeft conservatief Vlaanderen (hij vergeet dat hij met de CVP in de regering zit!) bijna tot wanhoop gebracht. Nog eens vier jaar in de oppositie zou voor sommigen het absolute einde betekenen. Dan kunnen ze definitief de boeken sluiten!"
Johan Vande Lanotte (toenmalig campagneleider): "Deze verkiezingen dreigen een heruitgave te worden van 1981. Toen beloofden CVP en liberalen minder belastingen en meer werk. Het werd minder werk, meer belastingen, een grotere staatsschuld en geen vaste index."

Grote "lijn" in dit alles? Hoewel tegenstellingen tussen rood en blauw terug sterker worden, lijkt de progressieve frontvorming weer in het slop te zitten. Om maar niet te zeggen dat het pure fictie wordt voor 2006. Paradoxaal genoeg is de enige vooruitgang gemaakt tussen progressieve vlaams-nationalisten en socialisten, op een ogenblik dat ze samen met de liberalen in de regering zaten. De links-rechtstegenstelling tussen rood en blauw geldt misschien wel voor andere landen (Frankrijk, VS, Groot-Brittannië), maar in België bestaat er ook nog zoiets als de strijd om het centrum tussen liberalen en de christen-democraten. Om electoraal succes te kennen, moeten beide partijen naar links opschuiven. Afhankelijk van wie het meest het centrum heeft, verbeteren of verslechteren de contacten van de SP(.a). En wordt de noodzaak voor een progressieve frontvorming meer of minder acuut. Je kan immers moeilijk een frontvorming bepleiten met het ACW, als je die enkel "tegen" de CVP richt. Een frontvorming tegen het Blok werkt in die context ook niet, want tot nader order gaat geen enkele traditionele partij met hen in zee. Groen koestert een heilige vrees om opgegeten te worden door een grotere rode partij en wil koste wat het kost (zelfs nog zonder mandatarissen) onafhankelijk blijven. Een blokvorming tegen de liberalen kan daarbij helpen, maar wat ben je daarmee als de liberalen niet rechts zijn en zelfs goed overeenkomen met de progressieven?

Het schema van Coppieters lijkt aantrekkelijk, maar klopt in de praktijk niet voor België. Al zovelen zijn ervan uitgegaan dat Belgische politiek ingrijpend zou veranderen in de jaren negentig, maar toch blijven we met dezelfde partijblokken zitten. Het ACW bijvoorbeeld blijft, ondanks herhaalde smeekbeden van onder andere Vande Lanotte en Jos Geysels, vast verankerd aan de CD&V. De enige herverkaveling die er gekomen is, ligt aan de vlaams-nationale zijde. Het Blok heeft sinds 1991 de facto het electoraat van Rossem en de Volksunie opgeslokt.
Grote politieke vraagstukken, zoals ook nu weer het eindeloopbaandebat, leiden niet tot herverkaveling op de sociaal-economische breuklijn. Omdat de twee andere breuklijnen en de zuilen nog steeds sterk zijn. Misschien niet in de bevolking, maar wel in de politieke elites. Zoals Els Witte en Jan Craeybeckx het beschrijven in de conclusies van hun politieke geschiedenis van België, worden conflicten in het Belgische model verzacht doordat de breuklijnen door elkaar lopen. Het ACW blijft bij de CD&V, omdat ze zich met de rechtervleugel van die partij kan vinden in de levensbeschouwelijke breuklijn. Omgekeerd vinden zowel neoliberalen als staats-solidaristen mekaar in het Vlaams Belang, omdat daar de communautaire breuklijn en een eventuele nieuwe rond verdraagzaamheid speelt. Politiek wordt hier niet bepaald door de grote economische thema's, die in andere landen wel spelen (Frankrijk, Duitsland, Engeland, Nederland).
Het grote risico voor dit model, is dat een van de conflictzones escaleert en tot een splitsing leidt. Mocht het bijvoorbeeld niet mogelijk zijn om een communautair conflict te pacificeren, dan zal de polarisatie zich daarrond ook doorzetten op de andere terreinen. Maar daartoe is wel de bereidheid bij wie het voor het zeggen heeft in de partijen vereist. Anders gebeurt dit niet. Zo zouden massale stakingen kunnen leiden tot het ontstaan van een extreem-linkse partij, maar de kans is groot dat dit zich -gezien de economische verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië-, opnieuw vertaalt in een Wallingante partij als die van André Renard met de eenheidswet.
Groen! is een ander verhaal. Het is geen traditionele partij, maar er zijn ook historische verklaringen voor het hardnekkig weigeren van de groenen om toe te treden tot een koepelpartij met de socialisten. Men gelooft nu eenmaal in de aantrekkingskracht van een "eigen" partij voor andere dan traditioneel "links"-progressieve kiezers. De Groen-top bestaat uit mensen die niet uit een dergelijk milieu komen, maar eerder uit het brede verenigingsleven of de ongebonden progressieve bewegingen. Groen speelt op zijn beurt in op het ACW-electoraat, dat desondanks trouw blijft aan de CD&V. Ecolo-voorman Jacky Morael probeerde een grote progressieve pool op te zetten met het cdH van Milquet, maar ook dit is geflopt. Alternatieven voor de socialistische dominantie ter linkerzijde blijken in België gewoon niet te werken. Vandaar de frustratie en de koppigheid om alleen door te gaan.
Het perverse effect hiervan, is dat mandatarissen van Groen!, die de hoop op een herverkiezing in 2006 met de dag kleiner zien worden, de overstap maken naar een "Open" lijst van de sp.a. Die open lijst moet dan wel op haar beurt vooruitgaan, om de sp.a-mensen die een mandaat hebben, erin te houden. Want meestal worden "overlopers" beloond met een quasi-zekere plaats, net als de "spiritisten". Ter illustratie bij de laatste twee verkiezingen: Bart Martens, Ludo Sannen, Jan Roegiers, Geert Lambert, Walter Muls, Annelies Storms... Nu, de sp.a heeft deze mensen broodnodig om zuurstof te geven aan de eigen lijst, daar niet van. Maar als de Groen-top consequent elke samenwerking blijft uitsluiten, worden de eigen mensen weggezogen naar de SP.a. Zonder dat dit tot stemmenwinst leidt voor de progressieven. Want, zoals Coppieters dat in 1995 ook al terecht opmerkte, er bestaat een communicerend vat tussen Groen! en SP.a. Naast een "die-hard" kern van 3% van de kiezers, is de rest van het Groen-electoraat in de verleiding te brengen om voor rood te stemmen. Op die manier gaan de progressieven er als geheel natuurlijk niet op vooruit. Reken maar na: in 1991 halen SP, agalev en de helft van de vu (gemakkelijkheidshalve) 1 219 088 stemmen, in 1995 1 173 350, in 1999 1 200 243, in 2003 1 141 957 en in 2004 1 108 223. Dat is 27% van de stemmen. De centrumpartijen halen daarentegen 46% (vld en cd&v samen), extreem-rechts (het blok) 24%. In zetels valt het helaas telkens minder uit, omdat de progressieven in verspreide slagorde optrekken. In het Vlaams Parlement zetelen nu een kwart "linksen", of 31 op 124. Het Vlaams Blok haalt, met 3% minder stemmen, een zetel meer.

donderdag, september 01, 2005

Uiterst betreurenswaardig...

Ivica Dragutinovic trekt naar de Spaanse zon

do 01/09/05 - Het nieuws hing al lang in de lucht: Ivica Dragutinovic (Standard) verlaat de Belgische competitie. De vraag was alleen naar welke club hij zou trekken. Woensdagavond kreeg u een antwoord, toen tekende hij bij Sevilla.

Sevilla deed woensdagavond een gouden zaak. Real Madrid betaalde de hoofdprijs, 27 miljoen euro, voor de talentrijke verdediger Sergio Rames aan de club.
Ivica Dragutinovic
(foto Belga)
Hoeveel Standard voor Ivica Dragutinovic (29) kreeg is niet bekend. De international van Servië & Montenegro tekende er een contract voor drie seizoenen.

Dragutinovic gaf al een tijdje aan dat hij een stapje hogerop wilde. Olympiakos en Olympique Marseille waren kandidaat om hem in te lijven, maar de Griekse en Franse club haakten af.

Sevilla dacht ook aan een andere verdediger uit de Belgische competitie: Vincent Kompany. De Spanjaarden hadden 12,5 miljoen over voor de Rode Duivel, maar die vlieger ging niet op in Anderlecht.

De carrière van Ivica Dragutinovic

1988-1993: Polimje (Joe)
1993-1996: Borac Cacak (S&M)
1996-2000: AA Gent
2000-2005: Standard

(www.vrtnieuws.net)

De Wahl-o-mat

Ihr Wahl-O-Mat Ergebnis

Ihre Angaben haben die höchste Übereinstimmung mit der Partei:

Thesenvergleich: SPD

Ihre Übereinstimmung mit den Parteien

Übereinstimmung
83 %
77 %
73 %
51 %
25 %
Ihre Position im Vergleich

Wie kam Ihr Wahl-O-Mat-Ergebnis zu Stande? Vergleichen Sie Ihre Position zu jeder These mit allen Parteien

(www.zdf.de)

Zeg het met Lodewijk

"Quoique ma tendresse pour mes peuples ne soit pas moins vive que celle que j’ai pour mes
propres enfants, quoique je partage tout les maux que la guerre fait souffrir à ses sujets aussi fidèles, et que j’aie fait voir à tout l’Europe que je désirais sincèrement de les faire jouir de la paix, je suis persuadé qu’ils s’opposeraient eux-mêmes à la recevoir à des conditions également contraires à la justice et à l’honneur du nom français..."

voor meer van dit lekkers, klik hier