donderdag, november 23, 2006

Buitenkansje

Vandaag aangetroffen in de Fnac: het standaardwerk over de Eerste Wereldoorlog van John Keegan. Prijs: € 11,25. Een werk van een zeer goed militair historicus voor niet veel geld, dus... allen daarheen!

woensdag, november 22, 2006

Balkenende, de George Bush van de Nederlanden?

Interessant en zeer hard opiniestuk van Geert Buelens in DM vandaag.



Weg met Balkenende
door Geert Buelens


Jan Peter Balkenende is de George Bush van de lage landen, die een heilig geloof in de emanciperende werking van de vrije markt koppelt aan een reactionair waardendiscours

Geert Buelens
hoopt morgen te ontwaken in een nieuw land
Dat zou je niet zeggen, hè, van die doodbrave, door en door gereformeerde Jan Peter Balkenende - dat hij zich nog meer door spindoctors laat leiden dan de socialist Blair of de liberaal Verhofstadt. Maken die laatste twee er een sport van om via retorische opsmukoperaties de werkelijkheid veel en veel mooier voor te stellen dan ze is, Balkenende heeft deze sport tot kunstvorm verheven. De discipline heet: de tienduizend meter struisvogelen voor gevorderden. Van serieuze debatprogramma's tot de triviaalste roddelrubrieken op de commerciële televisie, overal verkondigt Balkenende dat de heilstaat nabij is. Dat doen politici natuurlijk wel vaker, maar nooit leefde ik in een land waar de retoriek zo ver af staat van de dagelijkse realiteit.

Stel je een land voor waar studenten taal- en letterkunde op de universiteit arriveren, maar geen onderwerp van een lijdend voorwerp kunnen onderscheiden. Een land waar studentenclubs niet langer wakker liggen van het sluitingsuur van de plaatselijke cafés, maar acuut actie voeren om beter wiskundeonderwijs te eisen in de middelbare school. Een land waar geschiedenis gedegradeerd is tot keuzevak en men van de weeromstuit een nationale canon wil opleggen. Een land waar studenten straks - om de concurrentie tussen de instellingen te verhogen - maand na maand van universiteit mogen veranderen, als was het hoger onderwijs een warenhuis, een duiventil of een zapmachine. Dat land bestaat. Het wordt geleid door heilsoldaat Balkenende.
Stel je een land voor waar de ziekteverzekering nagenoeg volledig geprivatiseerd is en patiënten meer en meer worden overgeleverd aan de grillen van zorgverzekeraars. Een land waar die zorgverzekeraars gynaecologen dwingen minder keizersnedes uit te voeren bij kinderen in stuitligging om zo te voorkomen dat vrouwen in een ziekenhuis gaan bevallen. Ook dat land bestaat. Het wordt geleid door gezinsman Balkenende.
Stel je een westers land voor dat kinderen in gevangenissen opsluit omdat hun ouders uitgeprocedeerde asielzoekers zijn. Die kinderen, vaak in dat land geboren en perfect geïntegreerd, komen achter slot en grendel terecht en mogen niet langer naar school. Dit land schendt hiermee het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind maar de minister-president betwist dat. Volgens hem zijn enkel de ouders verantwoordelijk voor deze toestand.
Stel je een land voor waar er zo vaak treinen uitvallen wegens seinstoringen, defecte voertuigen en materiaaltekort dat vertragingen van drie uur niet eens meer het nieuws halen. In dat land worden na de spoorwegen nu ook het bus- en tramverkeer volledig geprivatiseerd, ter meerdere eer en glorie van de vrije markt. De verkeersminister in het kabinet werd geleverd door de partij van Balkenende.
Stel je een land voor waarvan de leider in een open brief aan EU-commissievoorzitter Barroso beweert dat Europa "nog altijd iets van een droom heeft", dat Europa een "must" is, dat hij ontroerd was door de tranen in de ogen van de Oostblokregeringsleiders toen ze toetraden tot de EU om dan op een andere bladzijde van dezelfde brief Barroso te prijzen omdat onder zijn voorzitterschap Nederland een miljard euro minder moet bijdragen aan de Europese begroting. Een land dus waarvan de leider groepsegoïsme tracht te verkopen als een nieuwe vorm van Europees idealisme.
Stel je een land voor waar de kloof tussen rijk en arm dusdanig gegroeid is dat zestien welgestelde burgers in een open brief vragen of ze alsjeblief meer belasting mogen betalen om zo het verschil te verkleinen. Balkenende mocht zo'n brief ontvangen, ondertekend door onder meer columnist Jan Mulder, schrijver Geert Mak en voetbalinternational Khalid Bouhlarouz.
Stel je een land voor waar de premier naam maakte door kreten als 'fatsoen moet je doen' en een pleidooi voor normen en waarden, maar de doodstraf voor Saddam Hoessein zonder meer "gepast" noemt. De EU veroordeelde die straf officieel, maar de diepgelovige christen Balkenende bleek er een afwijkende mening op na te houden.
Terwijl er in Vlaanderen steeds minder besmuikt werd gelachen om de Nederlandse Harry Potter, ontging ons dat Balkenende eigenlijk de George W. Bush van de lage landen is: een religieus geïnspireerd hervormer, een polderrevolutionair die een blijvende stempel wil drukken op zijn land door een heilig geloof in de emanciperende werking van de vrije markt te koppelen aan een reactionair waardendiscours. En vandaag dreigt het scenario van november 2004 zich te herhalen. Tot onbegrip van de buitenwereld en wanhoop van de binnenlandse tegenstanders werd Bush herkozen. Net zo is de kans groot dat de zo gesmade, bespotte en verwenste Balkenende vandaag de verkiezingen wint.
Veel meer dan Belgen beseffen loopt (een belangrijk deel van) Nederland de VS achterna. Er is een religieus reveil aan de gang dat haaks staat op het vrijgevochten Hilversumimago dat wij van de televisie kennen. Nederland maakt niet alleen deel uit van de coalition of the willing van Bush, vorig jaar pleitte de christelijke onderwijsminister ook voor het onderwijzen van (het antidarwinistische) Intelligent Design. Daar werden nadien weliswaar Kamervragen over gesteld, maar haar positie kwam nooit in het gedrang. Als het CDA straks de verkiezingen wint, dan zal dat in zeer ruime mate te danken zijn aan de ethisch conservatieve plattelandsbevolking, die Nederland niet langer geassocieerd wil zien met het liberalisme van de Randstad (de overbevolkte vierhoek Rotterdam-Den Haag-Amsterdam-Utrecht). Ook het voorspelde succes van de radicale partij SP kan overigens als reactie op het 'alles moet kunnen'-discours begrepen worden, met dat verschil dat zij de oplossing langs links zoekt met welvaartsherverdeling en een sterke overheid. Dat laatste is voor het CDA - alweer, net als voor de Amerikaanse neoconservatieven - allesbehalve een prioriteit. De overheid trekt zich terug en laat de markt beslissen. Door de verzorgingsstaat uit te kleden wordt de mens vrij gemaakt. Dat is de diepste overtuiging van Balkenende.
Op het eerste gezicht gaan de Nederlandse parlementsverkiezingen over klassieke politieke onderwerpen als zorg, onderwijs, gezins- en asielbeleid. Daarachter gaan echter nog wezenlijker vragen schuil over de plaats van de politiek in een moderne samenleving en over welke graad van Verlichting de Nederlanders verkiezen. Balkenendes blinde geloof in de reddende werking van een organische volksgemeenschap beweegt in Vlaanderen enkel nog de donkerbruinste nationalisten. Ondanks zijn eigen slogan ("Kies voor toekomst") is een stem voor de minister-president een stem voor het verleden.
Geert Buelens is schrijver en hoogleraar moderne Nederlandse literatuur aan de Universiteit van Utrecht. Voor 'De Gedachte' schrijft hij om de twee weken een opiniestuk.

Publicatiedatum : 2006-11-22
Sectie : Opiniemakers

(bron: De Morgen 22/11)

zondag, november 19, 2006

8 oktober en de federale verkiezingen

Na de analyses van de verkiezingsresultaten, een kleine projectie van de uitslag voor de provincieraad op de kamerverkiezingen. Pro memorie: voor het Vlaamse resp. Waalse Gewest kwamen we op 8 oktober aan de volgende cijfers:

Groen!

7,60%

sp.a-spirit

19,20%

CD&V/N-VA

30,02%

VLD-Vivant

18,30%

VB

21,40%

Ecolo

12,60%

PS

32,10%

cdH

18,30%

MR

26,50%

FN

2,78%


Er dient wel te worden opgemerkt dat het FN door een procedurefout bij het indienen van de lijsten niet als “FN” op de kiesbrieven verscheen en dus zwaar gehandicapt aan de verkiezingen begon. Bij deze uitslag valt het FN natuurlijk onder de kiesdrempel voor de Kamerverkiezingen.

Voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (Franstalige partijen B-H-V) hebben we de cijfers van de La Libre-peiling (26/9) genomen. Aangezien het Gewest onttrokken is aan de indeling in provincies, zijn er geen provincieraadsverkiezingen georganiseerd. De cijfers van de peiling stemmen min of meer overeen met de tendenzen van de gemeenteraadsverkiezingen: ecolo herhaalt het succes van 2000 niet, cdH wint en de PS wordt (een beetje) groter dan de MR.

ecolo

11,43%

PS

33,66%

cdH

15,65%

MR

33,29%

FN

5,96%

Omgezet naar tendensen voor de Kamerverkiezingen (op basis van de uitslag van 2003) geeft dit een quasi verdubbeling voor groen! (3,95% naar 7,6%), scherp verlies voor sp.a-spirit en vld (4,69% resp. 6,31% achteruit). Lichte winst voor het VB (18,57% naar 21,4%) en forse kartelwinst voor CD&V/N-VA (bijna 4% extra t.o.v. het gezamenlijke resultaat in 2003).

In Franstalig België blijft de PS stabiel (-0,3%), net als de MR (+0,8%). Het FN verdwijnt uit het parlement, Ecolo wint 5% (verschuiven van proteststemmen?), cdH 4% (naar 18,3%). Dat PS en MR in zetels verliezen, heeft te maken met de situatie in Brabant (waar een zetel naar de Nederlandstaligen gaat door het feit dat Groen! de kiesdrempel haalt) en het zwakke resultaat van cdH en Ecolo in 2003.

Nederlandse taalgroep:

Groen!

5 (+5)

sp.a-spirit

18 (-5)

CD&V/N-VA

29 (+7)

VLD-Vivant

16 (-9)

VB

20 (+2)

Franse taalgroep:

Ecolo

7 (+3)

PS

23 (-2)

cdH

12 (+4)

MR

20 (-4)

FN

0 (-1)

De VLD verliest 2 zetels in West-Vlaanderen, sp.a-spirit 1. Winnaars zijn groen!, cd&v-nva en vb (elk eentje bij tot resp. 1, 7 en 3). In Oost-Vlaanderen wordt de VLD opnieuw de tweede partij met 5 zetels (min 2), CD&V-NVA wordt nipt groter (6 zetels, 26,72%). sp.a-spirit verliest een zetel, groen! wint eentje, het VB blijft gelijk.

In Antwerpen kan CD&V-NVA groter worden dan het VB (pro memorie: de provincie is meer dan ’t stad alleen). In zetels geeft mijn projectie een ex aequo (7/7). VLD en sp.a-spirit verliezen elk twee zitjes, groen! wint er twee. In Limburg wisselt maar 1 zetel, van VLD naar CD&V/NVA.

In Brabant opnieuw hetzelfde beeld. Verlies voor sp.a-spirit (-1 zetel) en VLD (-2 zetels). Winst voor VB (hier dus wel, +1), CD&V-NVA en groen! (ook +1). Deze provincie brengt ons natuurlijk bij de Franstalige partijen. Ecolo blijft stabiel op 2 zetels, de PS wint er een (tot 6), de MR verliest er twee (7). cdH klimt naar 3 zetels (+1). Voor Wallonië verandert er niet veel: in Henegouwen en Luik halen groenen en christen-democraten telkens een zetel bij ten koste van PS en MR. Het FN verliest zijn verkozene in Henegouwen.

Procentueel is de combinatie CD&V/N-VA+cdH de sterkste: 25,59%, meer dan sp.a-spirit/PS (24,51%) of VLD-Vivant/MR (22,16%). In zetels komen de christen-democratische en socialistische groepen er ex aequo als sterkste uit. Aangezien de N-VA naar alle waarschijnlijkheid een aparte fractie zal vormen, zijn de socialisten eigenlijk de grootste. Omdat het aantal “gele” verkozenen moeilijk in te schatten valt, gaan we voorlopig uit van 41 zetels voor socialisten (min 7) en christen-democraten, een vooruitgang van maar liefst 11 zetels. De liberalen verliezen 13 zetels (van 49 naar 36). Extreem-rechts wint, door het verlies van het FN, globaal slechts 1 zitje (19==>20). Grote winnaars zijn ook de groenen (4==>12).

Voor de coalities zijn er vier mogelijke opties. Door de lage score van extreem-rechts is er natuurlijk veel meer ruimte voor oplossingen met de traditionele partijen. Zelfs de N-VA zou kunnen gedumpt worden.

1. Rooms-rood (29+23+18+12 = 82/150)

Grootste formatie is CD&V/N-VA, dat de premier levert. PS en sp.a-spirit vormen een sterk links blok van 41 zetels, dat opweegt tegen het oranje-gele. cdH is het onmisbare vierde wiel aan de bestelwagen van Yves Leterme. Als de N-VA (maximaal 6 zetels) eruit wordt gekieperd wegens luidruchtig ventileren van onvrede met het uitblijven van een staatshervorming, houdt deze regering nog een meerderheid over. Dan zijn PS en CD&V even groot en wegen de socialisten zelfs zwaarder door, wat mogelijkheden geeft om zelf de premier te leveren.




De vakbondsvertegenwoordiging in KMO’s wordt in de eerste maanden van de regering gestemd in de Kamer. Minister van Arbeid Inge Vervotte spreekt daarover haar tevredenheid uit op de gezinsdag van CD&V in Bokrijk. Haar collega van Justitie Jo Vandeurzen ontkent elke verantwoordelijkheid bij de ontsnapping van 28 Hongaarse gedetineerden uit de gevangenis van Sint-Gillis. Kamervoorzitter Greta D’Hondt weet via een ingenieus systeem de financiering van de liberale fractie te reduceren.

2. Paars (23+20+18+16 = 77/150)

Grootste partij is de PS (23), gevolgd door de MR (20). Merkwaardig genoeg gebeurt dit met een lager stemmenaantal dan vergelijkbare Vlaamse formaties. De PS haalt 820.000 kiezers, Vlaams Belang 877.000, maar toch twee zetels meer. De MR trekt met 709.000 ongeveer 40.000 minder stemmen aan dan de VLD, maar haalt toch vier zetels meer. In deze formule levert de PS de premier.

Elio Di Rupo haalt de frontpagina van Libération, uitgedost als Lodewijk XIV. Het overwicht van de Franstaligen in deze regering (40/77) is bijzonder groot. Minister van Buitenlandse Zaken André Flahaut richt met Frankrijk, Venezuela, Colombia, Cuba en Chili het anti-kapitalistisch mondiaal netwerk op. VLD-voorzitter Karel De Gucht noemt zijn PS-collega Laurette Onkelinx een onnozel wicht, wat leidt tot het ontslag… van eerstgenoemde. Kersvers Minister van Toffe-VLD-Dingen-voor-Jonge-Mensen Matthias De Clercq raakt slaags met Vice-premier Freya Van den Bossche bij de opening van de Gentse Feesten.



De staatsschuld wordt –volgens overheidsstatistieken- gereduceerd tot min zestien procent van het BNP. Minister van Begroting en Vice-premier Michel Daerden ontvangt prompt een eredoctoraat aan de Universiteit Gent. Kardinaal Jozef De Kesel veroorzaakt opschudding door twee zwarte vrouwen te trouwen in de Sint-Goedelekathedraal. Groen! eist in november 2007 bij monde van Vera Dua de vervroeging van de door de regering naar 2009 vervroegde sluiting van de laatste Belgische kerncentrale. Minister van Energie Marc Verwilghen wordt opgenomen in een open verzorgingsinstelling.

3. Rooms-blauw (29+20+16+12 = 77/150)

Premier Leterme gaat aan tafel met Vincent Van Quickenborne, Melchior Wathelet Jr. en Didier Reynders voor een regering die eens lekker het mes zet in de sociale zekerheid. Minister van Pensioenen Hendrik Bogaert komt op de cover van The Economist met een Margaret Tatcher-pruik. CD&V-vice-premier Herman Van Rompuy (Binnenlandse Zaken) komt in opspraak bij de uitwijzing van 50 homoseksuele vrijzinnige zigeuners naar Iran. PS-voorzitter Michel Daerden hekelt de door minister van Consumentenzaken Mia De Schamphelaere afgekondigde drooglegging.


Rik Daems, haar collega van Begroting, neemt na een jaar ontslag onder druk van stakingen van de socialistische metaalvakbond, die het land maanden lang platleggen. Aartsbisschop André Mutien-Léonard veroordeelt het optreden van de socialistische stakersposten en weigert de communie aan vrouwen, kinderen en ouders van stakende werknemers. Yves Leterme roept de hulp van het Amerikaanse leger in om de situatie te ontzetten. Dat wordt geweigerd, uit onvrede met het gezamenlijke optreden van minister van Buitenlandse zaken Pieter De Crem, de Turkse premier Erdogan en de Iraanse president Ahmadinejad op de interreligieuze top van Istanbul (september 2007).



Vera Dua ketent zich met de groen!-verkozenen vast aan de door de regering gefinancierde nieuwe kerncentrale van Sint-Lievens-Houtem. De vennootschapsbelasting wordt door Didier Reynders –in navolging van onze belangrijke handelspartner Oezbekistan- verlaagd naar 6%. Opmerkelijk is de persoonlijk door premier Leterme op de agenda geplaatste fiscale immuniteit voor landbouwersgezinnen.


ACV-voorzitter Luc Cortebeeck koopt een lidkaart van sp.a, wanneer minister van administratieve vereenvoudiging Servais Verherstraeten een wetsontwerp neerlegt om vakbonden rechtspersoonlijkheid toe te kennen. Het kabinet komt finaal ten val door de overgang van Nahima Lanjri naar groen!, nadat eerder Greta D’Hondt en Luc Goutry als onafhankelijken waren gaan zetelen. Bij de vervroegde verkiezingen haalt de gezamenlijke lijst van Roberto D’Orazio en Dirk Van Duppen 12% van de stemmen.

4. Tripartite (29+23+20+18+16+12 = 118/150)

Deze comfortabele formule is ideaal voor een grondwetsherziening. Eventuele miserie met de N-VA is er dan niet, want er komt een staatshervorming. De nieuwe procedure voor herziening van de Grondwet (tot stand gekomen na een week uithongeren van de onderhandelaars op het kasteel van Beersel) is zodanig ingewikkeld dat iedereen tevreden is en niemand nog moeite doet om ze te begrijpen.


Geert Bourgeois is maar matig opgetogen met de regionalisering van de federale bevoegdheid over de profylaxie en eist de splitsing van de federale wetenschappelijke instellingen, de gezondheidszorg en de sociale zekerheid. Na drie maanden onderhandelen heeft niemand echter nog zin om verder te doen. Bij consensus onder de andere regeringspartners worden deze thema’s naar een volgende ronde staatshervorming verschoven. De 340 pagina’s tellende drietalige editie van de nieuwe Grondwet (Editions Uyttendaele) blijkt een kassucces in de boekhandels en supermarkten.




Minister van Buitenlandse Zaken Guy Verhofstadt lokt overal ter wereld (moedwillig) diplomatieke incidenten uit, wat het kabinet Leterme-I na nog geen jaar ten val brengt. De gevallen premier gaat met Trudy onthaasten op een kinderboerderij in West-Vlaanderen. Europees Commissaris Louis Michel keert terug bij de vervroegde verkiezingen van maart 2008, die hij glansrijk weet te winnen.

Dit alles valt natuurlijk met een korrel zout te nemen. Bij provincieraadsverkiezingen scoren christen-democraten traditioneel beter, bij gebrek aan nationale boegbeelden in kleine arrondissementen. Het is wel zo dat alle partijen hun kopstukken ergens op de lijst hebben gezet als steun. Denk maar aan het arrondissement Vilvoorde, waar plots Frank Vandenbroucke de provincielijst duwde. Of Roeselare, waar ene J-M Dedecker opdook. Of Deinze, met Vlaams Vice-minister-president Fientje Moerman. Enige nationale tendens zou er toch in moeten zitten. Het valt natuurlijk te verwachten dat extreem-rechts het beter doet in de kamerverkiezingen en direct een viertal zetels extra oppeuzelt. Vooral in Wallonië is die kans niet ondenkbeeldig. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde procedurefout.

Het is ook onduidelijk –de Antwerpse ravage indachtig- in hoeverre groen! schade zal lijden van de inzet van sp.a-boegbeelden op de Kamerlijsten, laat staan wat de impact zal zijn van nieuwe initiatieven à la Jean-Marie Dedecker en Jef Sleeckx, die beide paarse partijen (en het VB?) stemmen kunnen kosten, of net niet (cfr. Ward Beysen en Abou Jahjah in 2003).

woensdag, november 15, 2006

Bolkestein-light door Europees Parlement

'Uitkijken naar vervolg in eigen wet'

BRUSSEL - Nu de strijd rond de eenmaking van de markt voor diensten op Europees niveau gestreden is, kan het slagveld opschuiven van het Europese eind van de Wetstraat naar het Belgische stuk. Belgische drukkingsgroepen en politici warmen zich op voor de omzetting in Belgisch recht. De bedrijfswereld wil alvast dat dit snel gebeurt. Bij de SP.A-europarlementsleden staat fractievoorzitster Mia De Vits een stuk kritischer van Anne Van Lancker, die meeschreef aan het compromis. ,,Het is hoogst onzeker of de dienstenrichtlijn een eenvormig positief verhaal zal zijn van economische groei en jobcreatie'', aldus De Vits.

De Vits viseert voornamelijk de screening die de richtlijn aan elke lidstaat oplegt. ,,Elke lidstaat moet een lijst maken van alle vergunningscriteria voor elke dienstensector die onder de richtlijn valt. Ik verwacht enorm veel rechtsprocedures daarover bij het Europees Hof van Justitie. Of er 600.000 banen zullen worden gecreëerd, valt af te wachten. Zeker is alvast het vele extra werk voor advocatenkantoren en juristen''. De Vits vreest dat pas over een aantal jaar duidelijk zal zijn wat de juridische draagkracht zal zijn van de richtlijn.

Anne Van Lancker benadrukt dat de SP.A in het Parlement tot het laatste moment de tekst heeft willen bijschaven: ,,Dit is een definitieve tekst die nu moet worden omgezet naar nationale wetgeving. We zullen alvast aan het partijbureau rapporteren welke punten voor België de komende jaren heel belangrijk zullen zijn bij de omzetting''.

Belangrijke stap

,,Deze richtlijn betekent een belangrijke, eerste stap in het openen van de Europese markt voor diensten. Het compromis dat we vandaag goedkeurden, zorgt er voor dat de vrije dienstenmarkt geen dood artikel in de verdragen blijft'', aldus VLD-fractievoorzitter Dirk Sterkx. Hij benadrukt dat de vrije dienstenmarkt niet alleen voor de nieuwe lidstaten voordelen heeft.

,,Voor een exportland als België biedt een vrije markt grote voordelen. Een grotere afzetmarkt en minder administratieve rompslomp voor onze ondernemers. Meer vrijheid en meer mogelijkheden. Hopelijk kunnen we de komende jaren de dienstenmarkt nog verder liberaliseren''.

'Meer groei en meer jobs

De werkgeverskoepel VBO is tevreden over de goedkeuring. ,,Hiermee heeft Europa opnieuw een belangrijke stap gezet in de voltooiing van de interne markt. De dienstenrichtlijn is immers een belangrijke hoeksteen van de Lissabonstrategie en zal bijdragen tot meer groei en meer jobs in de EU'', zo verklaart Rudi Thomaes, gedelegeerd bestuurder van het VBO.

,,De schrapping van het oorsprongslandbeginsel en de mogelijkheid voor de lidstaten om wegens specifieke redenen hun markt af te schermen, mogen geenszins de deur openzetten voor protectionisme. Wij vinden het daarom een goede zaak dat de lidstaten hun nationale maatregelen die een beperking vormen op het vrij verkeer van diensten uitvoerig moeten verantwoorden bij de Commissie. Deze veiligheidsbuffer, voorgesteld door de Raad en nu bevestigd door het Europees Parlement, is absoluut nodig om te vermijden dat de interne markt zou worden onthoofd in plaats van voltooid'', zo waarschuwt Thomaes, die wel betreurt dat de interimsector niet onder de nieuwe richtlijn valt.

Omzetting in Belgisch recht

Alhoewel België -onder PS-druk- een van de enige landen was die niet akkoord gingen met deze tekst in de Raad, verwacht het VBO een correcte en tijdige omzetting van de richtlijn in Belgisch recht, met name uiterlijk tegen eind 2009. ,,Een evenwichtige dienstenrichtlijn heeft voor een open economie en KMO-land bij uitstek als België heel wat te bieden. Er is geen enkele reden om te twijfelen aan onze kansen op het vlak van export van kwalitatief hoogstaande diensten naar andere EU-landen. Elke andere houding zou van een manifest gebrek aan ambitie getuigen''.

De bouwsector is tevreden met de aanpassingen in de richtlijn. De lidstaten blijven de mogelijkheid behouden om bepaalde voorwaarden op te leggen. De Confederatie Bouw zegt tevreden te zijn dat de controle mogelijk blijft in het land waar de diensten gepresteerd worden, en dat er daadwerkelijk meer administratieve samenwerking hieromtrent zal komen die de noodzakelijke en afdwingbare aanpak van het zwartwerk, van de schijnzelfstandigen, of andere sociale fraude in de bouw concreet maakt. ,,Het vrijmaken van de Europese markt mocht dan ook geenszins gepaard gaan met sociale dumping, of het aanmoedigen of in stand houden van oneerlijke handelspraktijken of het vernietigen van de slagkracht van bonafide bouwbedrijven''.

''Nationale wetgeving niet uitgehold''

De reacties binnen de KMO-koepel Unizo liggen in dezelfde lijn. ,,De nieuwe richtlijn neemt een aantal administratieve verplichtingen weg waarmee vooral kleine bedrijven worden geconfronteerd bij grensoverschrijdend zaken doen, zonder evenwel de nationale wetgeving uit te hollen. UNIZO verwijst hier onder meer naar het in België geldende verbod tot verkoop met verlies en de Belgische wetgeving op de vestiging van grote handelsoppervlakten. De richtlijn respecteert ook het in België geldende arbeidsrecht. Diensten van algemeen belang en gezondheidszorg blijven buiten het toepassingsgebied''.

,,Bovendien wordt nu ook de eigenheid van het vrije beroep erkend, zoals gevraagd door UNIZO en haar Federatie voor Vrije Beroepen FVIB. De richtlijn geldt niet voor notarissen, deurwaarders, advocaten, geneesheren en apothekers. Alle andere vrije beroepen genieten van bepalingen waardoor hun eigenheid niet in het gedrang komt''.

(bron: DS Online)

de "bolivariaanse revolutie" en haar historische achtergrond

Het is weer even geleden dat deze blog nog een teken van activiteit vertoonde. Dat heeft grotendeels te maken met het wachten op de foto's van mijn uitstapje naar Madrid, maar ook met een gebrek aan tijd/interessante artikels in de pers. Onderstaand opiniestuk in The Guardian van vandaag sluit wel mooi aan bij de Latijns-Amerikaanse week van animo StuGent, vooral bij het optreden van Alejandro Fleming (de Venezolaanse ambassadeur bij de EU en in België) in de Blandijn. Het verklaart een stukje van de "Bolivariaanse" zeal waarmee linkse kandidaten naar de kiezer trekken.

Latin America is preparing to settle accounts with its white settler elite

The political movements and protests sweeping the continent - from Bolivia to Venezuela - are as much about race as class

Richard Gott
Wednesday November 15, 2006
The Guardian


The recent explosion of indigenous protest in Latin America, culminating in the election this year of Evo Morales, an Aymara indian, as president of Bolivia, has highlighted the precarious position of the white-settler elite that has dominated the continent for so many centuries. Although the term "white settler" is familiar in the history of most European colonies, and comes with a pejorative ring, the whites in Latin America (as in the US) are not usually described in this way, and never use the expression themselves. No Spanish or Portuguese word exists that can adequately translate the English term.

Latin America is traditionally seen as a continent set apart from colonial projects elsewhere, the outcome of its long experience of settlement since the 16th century. Yet it truly belongs in the history of the global expansion of white-settler populations from Europe in the more recent period. Today's elites are largely the product of the immigrant European culture that has developed during the two centuries since independence.

The characteristics of the European empires' white-settler states in the 19th and 20th centuries are well known. The settlers expropriated the land and evicted or exterminated the existing population; they exploited the surviving indigenous labour force on the land; they secured for themselves a European standard of living; and they treated the surviving indigenous peoples with extreme prejudice, drafting laws to ensure they remained largely without rights, as second- or third-class citizens.

Latin America shares these characteristics of "settler colonialism", an evocative term used in discussions about the British empire. Together with the Caribbean and the US, it has a further characteristic not shared by Europe's colonies elsewhere: the legacy of a non-indigenous slave class. Although slavery had been abolished in much of the world by the 1830s, the practice continued in Latin America (and the US) for several decades. The white settlers were unique in oppressing two different groups, seizing the land of the indigenous peoples and appropriating the labour of their imported slaves.

A feature of all "settler colonialist" societies has been the ingrained racist fear and hatred of the settlers, who are permanently alarmed by the presence of an expropriated underclass. Yet the race hatred of Latin America's settlers has only had a minor part in our customary understanding of the continent's history and society. Even politicians and historians on the left have preferred to discuss class rather than race.

In Venezuela, elections in December will produce another win for Hugo Chávez, a man of black and Indian origin. Much of the virulent dislike shown towards him by the opposition has been clearly motivated by race hatred, and similar hatred was aroused the 1970s towards Salvador Allende in Chile and Juan Perón in Argentina. Allende's unforgivable crime, in the eyes of the white-settler elite, was to mobilise the rotos, the "broken ones" - the patronising and derisory name given to the vast Chilean underclass. The indigenous origins of the rotos were obvious at Allende's political demonstrations. Dressed in Indian clothes, their affinity with their indigenous neighbours would have been apparent. The same could be said of the cabezas negras - "black heads" - who came out to support Perón.

This unexplored parallel has become more apparent as indigenous organisations have come to the fore, arousing the whites' ancient fears. A settler spokesman, Mario Vargas Llosa, the Peruvian-now-Spanish novelist, has accused the indigenous movements of generating "social and political disorder", echoing the cry of 19th-century racist intellectuals such as Colonel Domingo Sarmiento of Argentina, who warned of a choice between "civilisation and barbarism".

Latin America's settler elites after independence were obsessed with all things European. They travelled to Europe in search of political models, ignoring their own countries beyond the capital cities, and excluding the majority from their nation-building project. Along with their imported liberal ideology came the racialist ideas common among settlers elsewhere in Europe's colonial world. This racist outlook led to the downgrading and non-recognition of the black population, and, in many countries, to the physical extermination of indigenous peoples. In their place came millions of fresh settlers from Europe.

Yet for a brief moment during the anti-colonial revolts of the 19th century, radical voices took up the Indian cause. A revolutionary junta in Buenos Aires in 1810 declared that Indians and Spaniards were equal. The Indian past was celebrated as the common heritage of all Americans, and children dressed as Indians sang at popular festivals. Guns cast in the city were christened in honour of Tupac Amaru and Mangoré, famous leaders of Indian resistance. In Cuba, early independence movements recalled the name of Hatuey, the 16th-century cacique, and devised a flag with an Indian woman entwined with a tobacco leaf. Independence supporters in Chile evoked the Araucanian rebels of earlier centuries and used Arauco symbols on their flags. Independence in Brazil in 1822 brought similar displays, with the white elite rejoicing in its Indian ancestry and suggesting that Tupi, spoken by many Indians, might replace Portuguese as the official language.

The radicals' inclusive agenda sought to incorporate the Indian majority into settler society. Yet almost immediately this strain of progressive thought disappears from the record. Political leaders who sought to be friendly with the indigenous peoples were replaced by those anxious to participate in the global campaign to exterminate indigenous peoples. The British had already embarked on that task in Australia and South Africa, and the French took part after 1830 when they invaded Algeria.

Latin America soon joined in. The purposeful extermination of indigenous peoples in the 19th century may well have been on a larger scale than anything attempted by the Spanish and the Portuguese in the earlier colonial period. Millions of Indians died because of a lack of immunity to European diseases, yet the early colonists needed the Indians to grow food and to provide labourers. They did not have the same economic necessity to make the land free from Indians that would provoke the extermination campaigns on other continents in the same era. The true Latin American holocaust occurred in the 19th century.

The slaughter of Indians made more land available for settlement, and between 1870 and 1914 five million Europeans migrated to Brazil and Argentina. In many countries the immigration campaigns continued well into the 20th century, sustaining the hegemonic white-settler culture that has lasted to this day.

Yet change is at last on the agenda. Recent election results have been described, with some truth, as a move to the left, since several new governments have revived progressive themes from the 1960s. Yet from a longer perspective these developments look more like a repudiation of Latin America's white-settler culture, and a revival of that radical tradition of inclusion attempted two centuries ago. The outline of a fresh struggle, with a final settling of accounts, can now be discerned.

· This article is based on the third annual SLAS lecture, given to the Society for Latin American Studies in October. Richard Gott is the author of Cuba: A New History (Yale University Press)