zaterdag, februari 24, 2007

Justine is terug

Net een zeer goede wedstrijd van Justine Henin tegen Mauresmo gezien. Onze Belgische vaandeldraagster veroverde haar vierde titel in de dorre woestijn van Dubai. Ze was bij momenten subliem. Zoals we ze kennen. 6-4, 7-5 en haar dertigste titel.




Nog even een filmpje uit de oude (nu ja) doos: US Open 2003: Henin vs. Capriati (in nationalistisch-amerikaanse outfit).






woensdag, februari 21, 2007

Ségolène viert triomf op TF1

Negen miljoen kijkers. Meer dan Sarkozy. Pom pom.
Een huilende gehandicapte in een rolstoel getroost. Pom pom.

Qui va gagner? Qui? Qui? Qui? Pas François Bayrou, en tout cas.

zaterdag, februari 17, 2007

The Lady in Red

Watch this... :). Wat een vrouw. Wat een kandidate.

Ségolène Royal : discours de Villepinte, 'Pacte présidentiel'
envoyé par segolene-video.org & segolene.tv

Rendez-vous avec l'Histoire?


Vandaag heeft uw dienaar zich nog eens verdiept in het stukje geschiedenis vlakbij zijn deur. De Slag bij Oudenaarde, een van de grote momenten uit de Spaanse Successieoorlog (1701-1713/14). Volgende week hou ik immers een voordracht n.a.v. mijn artikel in de Handelingen van de Geschied- en Oudheidkundige Kring van Oudenaarde van dit jaar. Het stuk is een herwerkte versie van mijn humaniora-eindwerk (leve de amateurhistoricus). In illo tempore zocht ik natuurlijk ook het Internet af naar informatie, maar mijn oogst was uiterst mager.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vanochtend na een bezoek aan het slagveld hoorde dat Clément Oury van de Ecole des Chartes (Univ. Paris IV/Sorbonne) zeer recent -in 2005- onder leiding van Olivier Chaline een doctoraat heeft afgewerkt met nota bene Oudenaarde in de titel. "Blenheim, Ramillies, Audenarde. Les défaites françaises de la guerre de Succession d'Espagne (1704-1708)". Voorwaar een dikke vette bron erbij, die de archieven van Vincennes dan nog eens bestrijkt ook. Hoewel het werk noch in Libis, noch in Aleph opduikt, ben ik nogal vastberaden om het in handen te krijgen.

Maar niet alleen interessante literatuur duikt op. Blijkbaar richten "geeks" zich in groten getale op de aanmaak van Wikipedia-pagina's over zowat elke bevelhebber die in de Successie-oorlog heeft meegevochten. Waar ik me vijf jaar geleden gek zocht naar afbeeldingen van de hertog van Bourgogne (de kleinzoon van Louis XIV die het Franse leger aanvoerde bij Oudenaarde), prijkt die nu mooi op een stuk internetsite. Zelfs mindere goden als Catinat lachen de hedendaagse surfer mooi toe op zijn TFT-scherm. Er bestaat blijkbaar zelfs een www.spaansesuccessie.nl en een wargamer-addictsite heeft blijkbaar nog een bordspel over de periode opgeduikeld. Nooit gedacht dat de Spaanse Successie aan een internetrevival zou beginnen.

woensdag, februari 14, 2007

De Paviagroep gebuisd?

Zonet op www.paviagroup.be het voorstel van de Paviagroep voor een federale kieskring in de Kamer gelezen. Dit clubje academici had zich tijdens de B-H-V-crisette (waar uw dienaar momenteel scriptiehalve net iets meer mee bezig is dan normaal) gemanifesteerd met een interessant voorstel voor federale kieskringen. De motieven zijn vrij algemeen gekend en stemmen ook overeen met het standpunt rond federale kieslijsten dat animo StuGent vorig jaar goedkeurde.

U krijgt later op deze blog nog een uitgebreide analyse van wat de Pavia-mensen voorstellen, maar de eerste indruk is ronduit ontgoochelend. Hoewel ik me volledig kan vinden in de analyse dat communautaire problemen de besluitvorming in dit land soms belachelijk maken en een ernstig politiek debat verhinderen, ben ik de mening toegedaan dat men toch tot een merkwaardige voorsteltekst is gekomen, die zo goed als doodgeboren is:
- Men raakt aan de artikelen 61 en 63 G.W., wat eigenlijk compleet niet nodig is. Een kiezer twee stemmen geven voor dezelfde assemblee is ronduit belachelijk. Je kan het probleem ook oplossen zonder een man twee stemmen te geven.
- Men stelt de verkiezing van amper 15 parlementsleden voor, met een vaste verhouding 9/6 F/N; dit komt neer op een de facto rechtstreekse verkiezing van de federale regering, maar met loochenen van de grondwettelijk verankerde pariteit (uitgenomen de eerste minister).
- Wat bezielt de Paviagroep om de dubbele kandidatuur terug in te voeren? Het Arbitragehof heeft dit in haar recente electorale rechtspraak als zeer bedenkelijk beoordeeld. Het bestendigt het opvolgerssysteem, wat ronduit antidemocratisch is.

dinsdag, februari 13, 2007

Books, books... books :)

Vanmiddag een kleine raid uitgevoerd op de eerste verdieping van De Slegte. De oogst was groot, de prijzen waren laag.














Daarnaast ook nog: R. Rietbergen (ed.), Bureaucraten betrapt, Bekking, Amersfoort, 2001 (€ 3), A.J. Hanou, Revolutie in woorden, Querido, Amsterdam, 1989, A. Van der Woude, Leven met geschiedenis. Theorie, praktijk en toepassing van historische kennis, Balans, Amsterdam, 2000. Eventuele winteroffensieven maken alvast geen kans in mijn salon :).

donderdag, februari 08, 2007

Tweehonderdduizend, zeg ik u

Paars kan uitpakken met 200.000 jobs

Premier Verhofstadt beloofde 200.000 jobs extra te creëeren tijdens deze legislatuur.

Het ziet ernaar uit dat de belofte van premier Guy Verhofstadt (VLD) om tijdens deze legislatuur 200.000 extra jobs te creëren nageleefd is. Uit de Nationale Enquête naar de Arbeidskrachten (EAK) blijkt dat er in het derde kwartaal van vorig jaar 4.277.252 personen werkten. In het derde kwartaal van 2003 waren dat er 4.074.160. In drie jaar kwamen er dus 203.092 jobs bij. De 200.000 banen leken lang onhaalbaar. Maar de 'boomende' conjunctuur hielp het gat dicht te rijden.

Toch kan de regering niet te hard juichen. Volgens een andere bron, het Instituut voor Nationale Rekeningen (INR), kwamen er in die periode slechts 130.000 jobs bij. Critici zullen ook opmerken dat de openbare en de gesubsidieerde dienstensector voor een groot deel van de nieuwe banen tekenden. (belga/dm)

(bron: www.demorgen.be)

Les neuneus

Opvallend berichtje in De Morgen vandaag: François Bayrou (UDF) blijft maar klimmen in de peilingen. Dat is merkwaardig. Deze centrum-kandidaat wordt stelselmatig belachelijk gemaakt op Les Guignols de l'Info (het dagelijkse satirische programma van Canal+), maar toch nog veel erger dan Royal of Sarkozy. Bayrou is al jaren een vast terugkerend idioot mannetje met veel te grote oren, dat spreekt met zeer onaangename stem en een hoog calimero-gehalte heeft.

Het peilingenoverzicht van Le Monde bevestigt het bericht in De Morgen, maar doen het meteen toch wat nuanceren: Bayrou is gewoon één van de contenders voor de derde plaats na de UMP- en de PS-kandidaten. In de IPSOS-peiling van maandag haalt hij inderdaad 13%, maar dat is amper 2% meer dan Jean-Marie Le Pen (FN) en nauwelijks de helft van de score van Ségolène Royal, die de laatste weken serieus is achteruitgegaan door een aantal bourdes (van 32 naar 27). Sarkozy staat op een eenzame 34% aan kop.

De andere instituten geven Bayrou weliswaar een nek-aan-nek met Le Pen (TNS-Sofres: 13%) of een voorsprong op de extreem-rechtse man (LH2, 13<=>9%), maar soms ligt hij er zelfs achter (IFOP, 13% Le Pen, 11% Bayrou of nog CSA 16% Le Pen <=> 12% Bayrou).

Conclusie: op basis van één peiling zeggen dat Bayrou op weg is om Royal uit de tweede ronde te knikkeren, is niet alleen voorbarig, maar ook gewoon lachwekkend. Ségolène Royal scoort nergens minder dan 26%. Bayrou kan daar alleen maar van dromen, want het zou een verdubbeling van zijn aanhang betekenen.

Overigens: de partij van Bayrou, het UDF, werd in een legendarisch filmpje van Les Guignols uit 1993 voorgesteld als die van de "neuneus". Het UDF pronkt met zijn centrisme en zet zich af tegen een "verouderde" links-rechtsscheiding, maar weet niet echt goed wat daarvoor in de plaats moet komen. De mandatarissen zijn fan van het "ninisme" en "neuneuteren" de hele tijd over wat ze nu precies moeten doen. Op een gegeven ogenblik wordt Eduard Balladur weggekaapt bij de RPR om voorzitter van de "neuneus" te worden. Balladur zit op zijn nieuwe troon, met een kroon op het hoofd, maar wordt gek van de "neuneuterende neuneus". Lorsque les neuneus se mittèrent à neuneuter...


maandag, februari 05, 2007

Vergiftig eens een rechter

Europees Hof Rechten van de Mens slaakt noodkreet

Afscheidnemend president Luzius Wildhaber laakt geldgebrek en toenemende politieke druk
Interview.

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens zit in de verdrukking, klaagt de vertrekkende president. Een noodkreet om een goed werkend en onafhankelijk Hof.

GEINTIMIDEERD door Poetin, bedolven onder de zaken, met een oplopend personeels- en budgettekort maar stoïcijns gemotiveerd. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg maakt bijzondere tijden door. De afscheidnemende president kwam vorig jaar doodziek terug van een dienstreis naar Moskou. Hij vermoedt, net als Alexander Litvinenko, te zijn vergiftigd. Hij sluit het niet uit na alles wat er is gebeurd".

Luzius Wildhaber en zijn Hof lagen voortdurend onder vuur vanuit Moskou als het Hof de Russische staat weer eens veroordeelde wegens schending van de mensenrechten, in Tsjetsjenië of Georgië. Een bevooroordeeld en politiek geleid Hof, kreeg Straatsburg uit Moskou te horen.

"Ik accepteer dergelijke kritiek niet", zegt Wildhaber, in zijn geheel ontruimde kamer met panoramisch uitzicht over de Europese kantorenwijk in Straatsburg. De bloedvergiftiging die hij in Rusland opliep, brengt hij achteraf met zijn Straatsburgse ervaringen in verband.

Een paar jaar geleden was er een incident waar men in de stille gangen van het hypermoderne gebouw nu nog over praat. De Russische permanente vertegenwoordiger zondigde tegen alle regels van het protocol door onaangekondigd bij de president binnen te stappen. Daar eiste hij op hoge toon dat het Hof in een zaak van dertien Tsjetsjenen in Georgië zou beslissen dat die 'terroristen' uitgezet moesten worden. Het grensde aan chantage, zegt Wildhaber, die de diplomaat uit z'n kantoor zette en zelfs aangifte overwoog. "Ik heb duidelijk gemaakt dat ik nooit meer dergelijke boodschappen van zijn regering wens te ontvangen", zegt hij.

Dat is ook nooit meer gebeurd. Maar toen hij in oktober op het randje van de dood in een Berns ziekenhuis lag en het nieuws over Litvinenko vernam, is hij beginnen piekeren. Dat hij een vergiftiging niet uitsluit, wijst op grote nervositeit onder de hoge rechters over hun relatie met Rusland. Naar buiten toe blijven zij hoog opgeven van 'de zaak' waar ze voor staan. Het beschermen van de mensenrechten en bevorderen van de democratie voor 800 miljoen inwoners in 46 Europese landen. Ophef vinden ze normaal. Ook andere lidstaten schrikken soms van de arresten.

Vorige maand veroordeelde het Hof bijvoorbeeld een voorgenomen uitzetting van een Somalische asielzoeker door Nederland als onmenselijk. De VVD vroeg het kabinet of het niet vond dat het Hof "de Nederlandse beleidsvrijheid" op dat terrein "te verstrekkend aantastte". Juristen zeggen dat het vreemdelingenrecht in Nederland voortaan anders moet worden uitgelegd, toegepast en wellicht herschreven. De regering gaat in beroep tegen de uitspraak.

Dergelijke ingrepen doet het Hof met grote regelmaat, in alle lidstaten. In kwesties als euthanasie, gevangenisregimes, vrijheid van meningsuiting, hoofddoekjes, transseksualiteit, gezinsleven, rechtsgang, onteigening.

President Poetin delfde in Straatsburg ook herhaaldelijk het onderspit. Rusland hield dan ook in december de ratificatie tegen van een verdrag dat voor eenvoudiger procedures in Straatsburg moet zorgen. De 45 andere lidstaten hebben 'Protocol 14' wel goedgekeurd. Wordt 'Straatsburg' gestraft om de arresten waarover Poetin boos is? Wildhaber: "Nou en of. Ik begrijp ook waarom. Maar ik verander niet van gedachten."

Houdt Poetin vol, dan wordt 2007 een crisisjaar voor het Hof. Zonder de bepalingen uit het protocol moeten 22 van de 46 rechters in oktober in één keer vertrekken. Aangezien een rechter ongeveer een jaar nodig heeft om zich in te werken, leidt dat tot grote vertraging.

Onafhankelijkheid van de rechters ligt gevoelig. Wildhaber prijst zich gelukkig nooit door zijn eigen regering (Zwitserland) te zijn gebeld "met wensen". "Ik wilde dat elke rechter dat kon zeggen."

Er zijn lidstaten die rechters politiek selecteren en als de arresten dan tegenvallen daar consequenties aan verbinden. Oostenrijk en Moldavië verlengden na een regeringswisseling de zittingstermijn van 'hun' rechters niet. De Moldavische rechter bleek zelfs niet meer welkom in eigen land. Hij leeft nu als vluchteling elders in Europa. Mede daarom noemt Wildhaber het ontbreken van een pensioenvoorziening en sociale zekerheid voor zijn rechters "een schandaal - het kan het systeem ondermijnen".

In Straatsburg zijn nu al 90.000 zaken aanhangig - mede een gevolg van het unieke recht van iedere Europese burger om met een eenvoudig formulier een klacht in te dienen. De lange wachttijd voor een vonnis - tot zeven jaar - dwingt het Hof tot selecteren. Zaken waarin dood en leven op het spel staan, krijgen voorrang: IVF-kwesties, uitzettingen of zaken van terminaal zieke klagers. 90 tot 95 procent van alle zaken wordt niet-ontvankelijk verklaard. Meestal zonder enige motivering, om tijd te sparen. De rechters betreuren dat. Dat ze de enige internationale rechter ter wereld zijn waar burgers op eigen initiatief het eigen land kunnen aanklagen, vindt men een essentieel en uniek kenmerk.

Maar het geldgebrek weegt op het Hof. Eigenlijk zouden er honderd stafjuristen bij moeten. Dat de EU intussen in Wenen voor 30 miljoen euro per jaar een eigen mensenrechtenagentschap begint, leidt tot schampere reacties. Met als teneur verspilling en 'dubbel werk'. Het Hof zelf kost zo'n 45 miljoen euro per jaar. Dat er de komende jaren geen uitbreiding voor het Hof komt, lijkt een gegeven. Maar als ook Protocol 14 niet gerealiseerd wordt, dan "loopt de zaak hier vast", zegt de Nederlandse rechter Egbert Myjer.

Wildhaber geeft toe dat het Hof inmiddels zelf ook de mensenrechten schendt, door de oplopende behandelingstermijnen. Pijnlijk, omdat van de 6.691 uitspraken die het Hof sinds 1999 deed er 2.563 de te lange looptijden van zaken in de lidstaten betroffen. De pot verwijt dus de ketel en Wildhaber zegt dan ook dat hij dat "niet kan accepteren". Hij vergelijkt de verstikking van zijn Hof met de demografische crises in de sociale voorzieningen in sommige lidstaten. "Regeringen weten dat ze iets moeten doen, maar durven niet."

© NRC Handelsblad

donderdag, februari 01, 2007

Boeken

Je moet ze nooit kopen wanneer ze hip zijn. Dan kosten ze namelijk te veel en wordt er te veel tam-tam rond gemaakt. Maar ze zijn des te goedkoper en interessanter als je wacht tot ze bij De Slegte liggen. Ik heb het uiteraard over politieke boeken.

Onze dierbare premier pleegde een paar maanden geleden zijn "vierde burgermanifest". Hij was alvast zo verstandig om het ding aan de democratische prijs van €5 te lanceren. Dat is minder dan twee frank per pagina. Om maar aan te geven dat het uiteraard voor een stuk om propagandamateriaal gaat.



Maar wat is het vlot geschreven en wat hangt het goed aan elkaar. Wat me bijzonder opviel, was dat Verhofstadt zowel inhoudelijk als in zijn formele discours sterk aansluit bij de beginseltekst van sp.a: empowerment, CO2, vrijheid en verantwoordelijkheid, gelijke kansen... Het vierde burgermanifest is een zeer links-liberale tekst en zou eigenlijk evengoed ons programma kunnen geweest zijn. Het illustreert ook mooi dat socialisten en liberalen één kernwaarde gemeen hebben: emancipatie van het individu en de afkeer van archaïsch en bevoogdend "tribaal denken", dat aanleiding geeft tot haat, racisme en autoritaire omgangsvormen. Het boekje leest als een trein en was dan ook bijzonder vlug uit. Veruit het beste wat ik politiek heb gelezen de laatste jaren.

Een korte omweg langs De Slegte leverde nog wat ramsj op: "Open brief aan alle Vlamingen" van
Patrick Janssens uit de prille jaren van zijn SP-voorzitterschap. Niet verder dan tien pagina's in gelezen wegens... gruwelijk saai en oninspirerend geschreven. Nu ja, het kostte ook niet overdreven veel.



Wat lag er nog ? De Verhofstadt-biografie "numero uno" van Boudewijn Vanpeteghem en Vincent Mouton. Het boek prijkte al een tijdje aan minder dan € 8 in het rek op de eerste verdieping, maar tot nu toe had ik me telkens weten te beheersen om het te kopen. Zo'n boeken kun je namelijk evengoed lezen in de bibliotheek. Wat al eens gebeurd was. Toch kun je moeilijk € 40 neertellen voor de dikke biografie van Martens en die van zijn veel bevlogener streekgenoot links laten liggen.



Ook "Tony Blair: de man die nergens vandaan kwam" van VRT-journalist Ivan Ollevier ging mee naar huis. De biografie verwordt wel tot een pamflet tegen Blair, naarmate de jaren aan de macht vorderen. Ollevier somt alle corruptieschandalen en verwevenheid met het (louche) bedrijfsleven rond Peter Mandelson, Ecclestone, Murdoch, Cherie... op. De meeste aandacht gaat uit naar de manier waarop Blair met een paar vertrouwelingen àlles wil controleren en genadeloos afrekent met wie het niet met hem eens is. De eerste minister en zijn alter ego Alastair Campbell manipuleren schaamteloos de waarheid en regeren de geesten van hun onderdanen via The Sun van Rupert Murdoch. Klassiek exemplum van de Tony de mediamanipulator is zijn reactie na de dood van Lady Di: Blair komt aangereden in een stationwagon in plaats van de obligate dienst limo wanneer hij de dag na het ongeluk in Parijs braaf met vrouw en kinderen ter kerke gaat. Hij debiteert een aantal holle frasen, maar ondersteund door zijn non-verbale acteertalent wordt hij het icoon van de Dianarouw.




De rode draad lijken zijn eerder rechtse politieke overtuigingen te zijn en zijn maniakaal imagomanagement, waaronder "sucking up to the establishment" een vast ingredïent is. Alle ideologische voor- en tegenstanders van de man, zijn persoonlijke verhaal (obligaat bij een goede biografie van een "staatsman": kindertijd, universiteit, aan de balie met de gedoodverfde partner) en ambitieuze carrièristische bokkensprongen (de ambiguë relaties met Peter Mandelson en Gordon Brown, met zijn patron "Derry" Irvine) worden uitgebreid belicht en zijn niet ontkleed van de nodige achtergrondinformatie. Het boek lijkt zijn Pascal Decroos-financiering alvast niet gestolen te hebben.Na een paar uur lezen in het vlotte en kritische boek, geschreven aan de vooravond van de derde verkiezingsoverwinning (2004-2005) van Blair, is het gewogen en zeer goed bevonden. Ollevier hangt duidelijk ergens tussen bewondering en verachting voor de onorthodoxe socialist, die tegelijk Labour uit de moerassen van de eeuwige oppositie en een verouderd programma haalde, maar ook als een zeer betwijfelbare en allerminst integere figuur wordt beschreven.

De grootse afscheidsplechtigheid voor The people's princess wordt eerder gezien als een truc van Campbell om de monarchie het symbool van Lady Di te ontstelen aan de monarchie en een New Labour-plechtigheid op te voeren: Elton John op de begrafenis zou de sluipende culturele revolutie in Engeland moeten voorstellen. Paradoxaal genoeg krijgt Blair direct het verwijt van Ollevier om niet consequent zijn republikeinse overtuigingen te volgen: de premier, zijn linkse helleveeg van een vrouw en de notoir barse Old Labour-voorman en vice-premier John Prescot zouden de Britse monarchie in de zwaarste crisis van haar net gered hebben, in plaats van haar de hand boven het hoofd te houden. Getuige daarvan de door Campbell gedicteerde toespraak van Elisabeth. Dit alles uiteraard met het oog op de manipulatie van de publieke opinie en het hevig steunen op de middenklassekiezer, die niet terug naar de Conservatieven mag!

Ollevier laat regelmatig "de gewone man" aan het woord, in pure journaalitem-stijl, maar spreekt ook met ervaringsdeskundige Frank Vandenbroucke, die een jaar Oxford-sabbatical nam in 1997 . De huidige Vlaamse Vice-minister-president was toen ook actief in een lokale Labour-afdeling en levert zijn commentaar over de eigenaardige manier van campagnevoeren in het Britse first-past-the-postsysteem. Opvallend is wel dat hij er alles aan doet om de ideologische invloed van Blair op de continentale sociaal-democratische partijen te minimaliseren. Vandenbroucke haalt onder andere de geringe impact van vakbonden en sociaal overleg in het Verenigd Koninkrijk als verklarende factor aan waarom de Derde Weg zo radicaal anders kon te werk gaan dan de vernieuwingen van de SPD in Duitsland of de SP(a) bij ons. Wat er ook van aan is, ik onthoud vooral de grommende opmerking van ex-partijleider Neil Kinnock: "Zeggen dat Labour voortaan New Labour is, is je reinste onzin. De essentie van Labour bestaat er net in dat de partij zich altijd al vernieuwd heeft. De vernieuwing die Blair brengt is er gewoon een zoals de andere golven voorheen..." Zou een socialistische partij "anders" ook niet gewoon een socialistische partij zijn?