donderdag, oktober 30, 2008

18 maanden of de zachte landing

Wanneer de natie in slaap wordt gewiegd, waakt de Gentse rechtenfaculteit. De nieuwe truukjes van onze regering om te doen geloven dat er iets gebeurt aan de gouden parachutes, doen denken aan de varkentjes uit Animal Farm. Je zou beginnen vermoeden dat bepaalde vrienden niet te veel mogen geraakt worden.

Achttien maanden maal 200.000 euro is nog altijd een opzeg van 3,6 miljoen

Volgens Patrick Humblet, verbonden aan de Vakgroep Sociaal Recht van de Universiteit Gent, blijven alle werknemers gelijk, maar sommige meer dan anderen.
Volgens Patrick Humblet, verbonden aan de Vakgroep Sociaal Recht van de Universiteit Gent, blijven alle werknemers gelijk, maar sommige meer dan anderen.
Na de discussie over de gouden parachute voor de CEO's namen werkgeversorganisaties VBO en Unizo de ontslagregeling voor bedienden onder vuur. Patrick Humblet mengt zich in het debat: 'Wat opvalt, is het totale gebrek aan nuance'.

Zondag werd er tijdens De zevende dag gedebatteerd over de 'gouden parachute' van Fortistopman Mittler. Zowel sp.a'er Tuybens als Luc Cortebeeck (ACV) zwaaiden met het vingertje. "Vier miljoen euro: onethisch", was hun verdict. Pieter Timmermans (VBO) meende dat een maximumvergoeding van achttien maanden voor topmanagers misschien wel moet kunnen, maar dan moeten ook de hoge (sic) opzeggingsvergoedingen voor bedienden ter discussie worden gesteld (lees: worden afgetopt). VLD-minister Vincent Van Quickenborne zat op dezelfde golflengte als de werkgevers: iedereen gelijk voor de wet. Maar wordt iedereen wel gelijk behandeld?

Wat opvalt in de discussie is het totale gebrek aan nuance. In eerste instantie is het voor mij niet duidelijk hoe mijnheer Mittler moet worden gecatalogeerd. Was hij een bediende of was hij zelfstandige (bestuurder, consultant,...)? In dat laatste geval werd de exitvergoeding afgesproken bij het sluiten van de overeenkomst. Hoe zou je dit kunnen beperken? En wat is dan de volgende stap? De erelonen van advocaten, bedrijfsrevisoren en belastingspecialisten aan banden leggen? 

Laten we echter even aannemen dat Mittler een bediende was. Er zijn constructies mogelijk om zelfs dan riante opzegvergoedingen te garanderen. Die achterpoortjes kunnen worden gesloten (we besparen de lezer de details). Maar zelfs met een maximum van achttien maanden behoren exorbitante bedragen tot de mogelijkheden. Belgacomtopman Didier Bellens verdiende - volgens de media - tot voor kort 2,4 miljoen euro per jaar. Achttien maanden loon zou hem nog 3,6 miljoen euro opleveren. 

En hoe zit het met de bedienden? Krijgen zij echt te veel? Iemand die 24.000 euro per jaar verdient, moet 25 jaar werken om achttien maanden te beuren. Hij krijgt dan 36.000 euro, wat honderd keer minder is dan Bellens. Voor een hogere bediende (die meer verdient dan 28.580 euro per jaar) geldt de afspraak tussen de partijen of beslist de rechter. Meestal wordt hiervoor de formule-Claeys gebruikt met als parameters anciënniteit, leeftijd en loon. In de praktijk zal bijna nooit meer dan veertig maanden worden uitgekeerd. In een dergelijke maximumhypothese zou men dus om 4 miljoen te krijgen 100.000 euro per maand moeten verdienen. 

En de arbeiders? Dat is huilen met de pet op. Een blauwe kiel met meer dan 20 jaar anciënniteit mag je lozen met een vergoeding van 112 dagen. De discriminatie zit dus niet in het aantal maanden, maar in de berekeningsbasis. Indien de wetgever de discriminatie echt wil bestrijden, kan misschien beter een maximumbedrag worden vooropgesteld, bijvoorbeeld 1 miljoen euro. Daarvoor moet de gemiddelde werknemer toch ook al een half leven wrochten. 

Laten we nog even verdergaan over de ontslagkost. Wanneer Karel Van Eetvelt (UNIZO) in deze krant beweert dat het voor vele kmo's onbetaalbaar is om personeel af te danken, dan volg ik zijn redenering niet helemaal. Een werkgever die onmiddellijk zijn werknemers aan de deur wil zetten, betaalt een vergoeding. Voor arbeiders stelt dat niets (of niet veel) voor. Maar ook de opzegvergoedingen voor de bedienden zijn vaak vrij laag. De gemiddelde anciënniteit schommelt rond de 11 à 12 jaar. In dat geval bedraagt de vergoeding voor een lagere bediende dus 9 maanden; met de formule-Claeys zal het ietsje meer zijn.

Het kan echter veel goedkoper. In principe moet tijdens de opzeggingstermijn worden gewerkt. De werkgever zegt de bediende op en na 9 maanden gaat die weg: de ontslagkost is nihil. Alleen wanneer een bedrijfsleider niet kan wachten, betaalt hij daarvoor een prijs. Is deze te hoog?

België heeft een zeer liberaal ontslagrecht. Partijen kunnen eenzijdig bepalen of zij de arbeidsovereenkomst beëindigen. In andere Europese landen is dat niet het geval. Daar moet de ondernemer toestemming vragen aan de overheid om te mogen ontslaan. Men moet dan ook kunnen kiezen. Ofwel opteert men voor een soepel ontslagrecht met een prijskaartje, ofwel riskeren ondernemers dat ze niet langer vrij zijn om te ontslaan wie/wanneer ze willen.

En dan is er nog het onderscheid arbeiders-bedienden. Het was hartverwarmend om te zien dat een liberale minister het opneemt voor de werkmens. De stelling van Q. dat de opzeggingstermijnen van arbeiders te kort zijn en deze van bedienden te lang, is echter niet helemaal correct. In beide gevallen zou deze termijn de werknemer de mogelijkheid moeten bieden om binnen de periode een andere job te zoeken. We moeten dan ook komen tot een volledig ander concept van ontslagrecht. Het volstaat met andere woorden niet om de Arbeidsovereenkomstenwet wat te fatsoeneren, er is meer werk aan de winkel. Dus geen botoxinjectie, maar een extreme makeover. Een scenario hiervoor is op eenvoudig verzoek verkrijgbaar bij steller dezes. Het is echter maar de vraag of de geesten daar al rijp voor zijn.
(www.demorgen.be)

woensdag, oktober 29, 2008

Obama vs. O'Reilly

Une interview qui montre en quoi il a progressé les derniers mois. Disons que le candidat Démocrate ne pratique plus autant la langue de bois que durant les primaires (ce qui me faisait préférer Clinton). Ici il va jusqu'à démonter complètement O'Reilly sur Fox News (extrait datant du 9 septembre). Expliquer aux Américains pourquoi il faut payer des impôts, faut le faire, quand même. Il a bien saisi l'occasion de la crise financière pour montrer le bon exemple. Espérons que les Etats-Unis montreront l'exemple en matière économoqie au reste du monde (ce qui serait bien une rupture, peut-être qu'ils seront plus à gauche que la plupart des gouvernements européens en place).

Pauli en de imbecilisering van de VRT

Die mens heeft gelijk, zie.

Pauli's pen: Dolf in botersaus, of hoe vettig Canvas is
Als het brandt, giet Walter Pauli olie op het vuur.

En zeggen dat ik een fan ben van tv-kok Jeroen Meus. Zijn Plat Préféré, vorige dinsdag, over het lievelingsgerecht van Salvador Dali was om van te smullen. Langosta a la catalana, een beetje extravagant qua ingrediënten (een tikje chocolade in de saus), en bereid met de zwierige, vrolijke, levenslustige slag van Meus: een mens kreeg niet alleen goesting in eten, maar ook zin in het leven.

Zij het dat die prachtige aflevering afgesloten werd door een bizarre trailer, waarin Jeroen Meus tegen het herkenbare decor van de Obersalzberg te Berchtesgaden een clowneske smoel trok om zijn 'forel in botersaus' aan te kondigen. Op zijn Hitlers. Alleen het gasvuurtje ontbrak. Die aankondiging was intrigerend genoeg om bij de VRT alvast een preview van die Plat Préféré op te vragen, een dvd'tje dat trouwens per kerende toekwam (en dat nu een mooi collector's item is).

Dat was dus nog voor de 'hel' losbarstte, met veel argumenten contra die uitzending en een paar pro. Maar ook: met duidelijk meer internetstemmen tegen het verbieden dan voor die ingreep.

De meest opvallende stem tégen censuur - de meest beargumenteerde ook - was van de hand van Yves Desmet. Getrouw de 'free speech'-traditie die hem dierbaar is, argumenteerde Yves dat een verbod onzinnig is. Hij voegde eraan toe dat ook het kleine, persoonlijke levensverhaal van historische figuren relevant is om de grote geschiedenis te begrijpen.

Ik volg dat punt, zelfs in zijn culinaire consequenties. Beierse burgers die genoeglijk sabbelen aan een gerecht als forel met botersaus: het zal ook in de jaren twintig en dertig wel een plat préféré geweest zijn van de burgerij uit München en omstreken. En wie zijn geschiedenis kent, weet dat het een hoogst serieuze theorie is: fascisme als 'de dictatuur van de (klein)burgerij'.

Alleen weet ik niet of Plat Préféré daarom het ideale vehikel is om iets bij te leren over de aard van het fascisme, het nazisme of Hitler. Ik ben geneigd om te zeggen: niet. Helemaal niet.

Niet dat ik mij zou afkeren van persoonlijke geschiedenis, biografieën als nuttig instrument in het begrijpen van de geschiedenis. Integendeel: ik sleur er elke zomervakantie wel een paar mee, en ik ben dan ontgoocheld als ik te weinig concrete details lees: pittig, persoonlijk, zelfs privaat.

Het nec plus ultra in dat genre is Churchill. A life van Martin Gilbert, een biografie die kon putten uit Churchills persoonlijke correspondentie. Geen beter voorbeeld van de weergaloze eigendunk van 'young Winston' als zijn verslag van een militair treffen in Zuid-Indië tegen een opstandige stam. Churchill was uitermate dapper, op het roekeloze af. De kogels floten om zijn oren. Toch had hij geen schrik, schreef hij zijn moeder: "I do not believe the Gods would create so potent a being as myself for so prosaic an ending."

Wat voor zijn tijdgenoot Churchill opgaat, geldt ook voor Hitler. Adolf Hitler was geen beest, maar een mens. En dus zal meer kennis van de mens Hitler ook meer inzicht geven in de gruwelen van zijn tijd. Dat hoeft niet alleen in academisch werk of de betere biografie, dat mag ook in het popularisende genre. De film Der Untergang was een uiterst indringend portret van de laatste dagen van Hitler, en dat apocalyptische einde van het Derde Rijk vertelde zo veel over de waanzin ervan. Zonde dat die prent geen Oscar won.

Historici noch het brede publiek moesten dus op Jeroen Meus wachten om Hitler beter te leren kennen. Dat zou in se zelfs geen verwijt mogen zijn, want het is ook niet het opzet van programma's à la Meus om inzichten bij te brengen over de grote historische figuren. Plat Préféré is een entertainend culinair programma. Jeroen Meus is namelijk geen historicus, maar een kok.

In de vorige Plat Préféré's deed Meus ook niet of hij een Brel- of Dalikenner was. In de uitzending over Hitler zag je (correctie: zou je gezien hebben) dat hij zich voortdurend wilde rechtvaardigen, door wat afstand te nemen van zijn onderwerp. Meus was meer verkrampt dan zorgeloos. Wanneer twee toeristen bovenop de Obersalzberg zijn forel bewonderen, fluistert Meus naar de camera: 'Ik zal maar niet zeggen waarom ik hier ben.' Natuurlijk niet, want anders had hij op zijn bek gekregen - en dat wist hij best. Vandaar ook die voortdurende zelfverrechtvaardigende opmerkingen, om duidelijk te maken dat hij geen nazi is. Het zou er nog aan moeten mankeren. Kok toch, blijf bij je fornuis.

Bereid je streekgerecht. Want dat is het (gecamoufleerde) opzet van Plat Préféré: Meus wil streekgerechten bereiden, op locatie. Maar stuur zo'n programmavoorstel naar het Canvasmanagement - 'Jeroen trekt naar Beieren om daar een typisch lokaal gerecht te bereiden. Forel bijvoorbeeld' - dan kan hij fluiten naar zijn zendtijd. Dat klinkt niet, dat smaakt niet, daar is geen mens verlekkerd op.

En dus zorgde Meus' redactie voor een aantrekkelijk kleedje. Streekgerechten werden 'favoriete gerechten' van Bekend Volk, dat toevallig in Beieren, Brussel of Catalonië had gewoond. Het was dus enkel zoeken naar een Brit (Roald Dahl) een Brusselaar (Jacques Brel), een Spanjaard (Salvador Dali), en een Duitser.

Maar wie? Welke 'Duitser' doet automatisch een belletje rinkelen? Met een beetje verbeeldingskracht kan je je de brainstorm op de redactievergadering van Plat Préféré wel voorstellen. Met zijn allen nadenken: wélke Duitser? Immanuel Kant? Véél te moeilijk. Goethe? Geeuw. Hildegard von Bingen? Die kent de redactie van Meus zelf niet. Willy Brandt? Konrad Adenauer? Helmut Kohl? Neen-neen-neen. Niet sexy, te grijs, te dik: niets mee aan te vangen. En dan komt het. Hitler! Ja, welke Duitser is er eigenlijk bekender dan Hitler
Dàt was de echte reden om Hitler te kiezen: middelmaat en domheid. Vandaar die botte keuze.

En wedden dat VRT er wel extra voordelen in zag. 'Hitler' is namelijk een beetje choquerend. De grens opzoeken: daar lust VRT Nieuwe Stijl wel pap van. Met gehandicapten naar Nicaragua. Stervende kankerpatiënten tot in hun diepste angsten volgen. Tv 'on the edge of a knife'.

Al viel het te voorspellen dat een zender met zo'n beleid zich vroeg of laat in de vingers snijdt. En dan heeft de VRT met dit incident nog oneindig minder blijvende schade opgelopen dan Jeroen Meus zelf. Internationale sites die zich specialiseren in extreem rechts en neo-nazi's hebben 'Jeroen Meus' al ontdekt en genoteerd. Van dat stigma raakt die jongen nooit meer af.

En waarom, in godsnaam? Omdat Meus zijn recht op free speech claimde? Omdat hij zijn volk wilde educeren? Ga weg. Dat argument verzon Canvas ter plaatse. Meus ontmaskert die redenering trouwens zelf, door Hitlers zogezegde 'plat préféré'... zomaar te veranderen. Net zoals heel Beieren at Hitler zijn forel met aardappelen. Maar banale patatjes waren wel het laatste dat Meus nodig had. Dus verving hij de klassieke 'Kartoffeln' door zurig, Zuid-Duits 'bierbrood'.

Met zo'n ingreep is niets mis. Tenminste: niet voor een kok of voor een tv-maker. Maar het is een onvergeeflijke zonde voor wie de historische werkelijkheid wil reconstrueren. Wat Meus dus niet wil of doet, maar wat Canvas wel zo verkoopt.

Als men deze aflevering van Plat Préféré toch had uitgezonden, dan had iedereen gezien wat voor slechte tv het was. Dit programma had inderdaad niet moeten verboden worden. Maar het had vooral nooit mogen gemaakt zijn.

(www.Demorgen.be)

woensdag, oktober 22, 2008

Opendeurdag Naai - & Strijkwinkel Zingem

Nieuws uit de Zingemse OCMW-raad: de naai- en strijkwinkel opent op 22 november zijn deuren. Iedereen is uiteraard welkom... en krijgt een aangepast welkomstgeschenk.

OPENDEURDAG


Bron: OCMW Zingem, ontwerp: Gwapo



zaterdag 22 november

van 10.00 tot 12.00

van 14.00 tot 16.00


Kruishoutemsesteenweg 85 te 9750 Zingem


Grotere kaart weergeven
Inschrijving ter plaatse mogelijk!!


Meer informatie: Secretariaat OCMW-Zingem (tot voorjaar 2009)

Ouwegemsesteenweg 88

9750 Zingem

Tel: 09/389.68.10

Fax: 09/389.68.19

e-mail: ann.declercq@ocmwzingem.be

zondag, oktober 19, 2008

Koons à Versailles

Bof...









Denken aan de koopkracht van de mensen: stookolieaankoop sp.a Zingem


De stookolieprijzen swingen de pan uit, daarom wil het bestuur van sp.a zingem jullie de kans geven om deel te nemen aan de stookolieactie. Wij bedingen de best mogelijke prijs bij de plaatselijke leverancier. De leveringen zijn gepland in de eerste week van november.

Wie wenst mee te bestellen, gelieve de strook die deze week bij u in de bus werd bezorgd, zo juist mogelijk in te vullen en af te geven samen met de identiteitskaart op:

Vrijdag 24 oktober: tussen 18 en 20 u in “De Klub” Kwaadstraat 9 in Zingem

Zaterdag 25 oktober: tussen 9 u 30 en 11 u 30 in

“De Vaderlander” Huiseplein in Huise

of

“De Welkom” hoek Molendamstraat en Ouwegemsesteenweg te Ouwegem.


Op deze plaatsen vindt u een sp.a-mandataris die u kan te woord staan en luisteren naar uw wensen.

Wie een gezamenlijk belastbaar inkomen heeft van minder dan € 23.705.66 komt in aanmerking voor een premie bij het OCMW.

Meer informatie: www.s-p-a.be/Zingem.

woensdag, oktober 15, 2008

Les horreurs de la crise

Ce soir se tenait un débat à Sciences Po du groupe autour de la résolution pour le congrès de Reims "un monde d'avance" (soutenue par Henri Emmanuelli et Benoît Hamon). Les économistes Jacques Sapir (EHESS), Frédéric Lordon (CNRS) et Bernard Maris (Paris-XII) ont chacun livré leur analyse des aspects monétaires-économiques, financiers et politiques de la période de tourmente que nous vivons. La totalité du débat sera retransmis sur internet (des caméras et micros de LCP étaient présents).

J'assistais au débat en participant plus ou moins neutre, ne me souciant pas plus que les autres de la crise. Au fur et à mesure que les exposés avancaient, je ne pouvais me dissocier d'un sentiment d'alerte généralisée.

Lordon plaidait pour un contrôle de risque ab initio, l'abandon de la théorie de level playing field (l'approche des accords de Bâle, qu'il juge beaucoup trop mous), par une interdiction formelle de la titrisation, la nationalisation des places boursières (voir leur fermeture => il prétendait que la bourse américaine détruisait plus de croissance qu'elle n'en créait) et une politique anti-spéculatrice rigoureuse. Créer deux taux d'échange (l'une, basse, pour l'économie réelle, où l'argent va dans de vrais projets; l'autre, très élevée, pour les opérations financières) devrait couper court les opérations genre LBO (leverage buy-out <>


Sapir ne s'appliquait pas aux solutions financières, mais au contexte général. Selon le professeur de l'EHESS, la crise financière s'inscrit dans une logique à trois niveaux: celle de la crise de liquidité (1), du système financier (2) et de la dépression salariale (3). Il faut tenir compte de la position dissidente de Sapir dans les milieux économistes: il défend bec et oncles une politique de protectionnisme. La seule, à son avis, ayant pu dégager la "véritable croissance" économique (Napoléon, Zollverein en Allemagne, tarif McKinsey aux Etats-Unis, le Japon, la Turquie...).

Le système financier sert à générer les moyens pour des opérations de délocalisation, qui visent à mettre sur le même niveau de concurrence les états sur le plan productif, sans ce faire pour les questions écologiques et sociales (en notant en passant que le prix Nobel récent Paul Krugman vient de faire un revirement curieux en la matière, en reconnaissant le rôle de la dépression salariale dans la crise actuelle). Les entreprises Américaines empruntent pour délocaliser en Chine, où les biens sont produits à prix bas, pour les revendre ensuite en Amérique, où la main d'œuvre est mise en concurrence.


Après ce qui ressemble à un discours connu sur la globalisation et la marginalisation des salariés face aux bénéfices financiers, Sapir lançait sa propre prédiction de l'évolution de l'économie mondiale. Le Plan-Paulson, destiné à sauver les banquiers américains (et non les ménages endettés, qui sont pourtant le moteur de l'économie, par leur consommation), va creuser un trou de 10% dans le budget 2008-2009 de l'état. Conséquence: Sapir prévoit une chute considérable du dollar, une fois que les agents financiers auront pris en compte l'ampleur de l'opération. Ce qui entraînera un choc brutal, qui retentira jusque dans le marche des matières premières.

Sapir prédit que les premières victimes seront l'Espagne et l'Italie. L'Espagne notamment, où le déficit plongera jusqu'à 9%. Ce qui aura des conséquences sur le pacte de stabilité de la zone euro: soit on l'amende (conséquence: il n'aura plus beaucoup de sens, puisque les difficultés des finances publiques vont attaquer la crédibilité de la monnaie), soit la France suivra quelques mois après. Le niveau actuel du dollar (1,337 <=> 1 euro) fait perdre 0,6% nets de croissance par an. Que n'arriverait-il pas en cas de chute accélérée ? Sapir croit en effet que le "choc" sera grand et qu'il ira en très grands pas.

Maris n'a pas fait plus que souligner ce qu'avaient raconté Lordon et Sapir, mais a ajouté que de fait, les Etats-Unis utilisaient la Chine comme un "hedge fund", basé sur une certaine unité monétaire. Si la chute prédite par Sapir se réalise, les Chinois aussi seront en grave difficulté. Selon Maris, les investisseurs Chinois ont insisté en premiers sur la nationalisation de Freddie & Fannie.

En gros, beaucoup plus d'inquiétude que la revue de presse de ces derniers jours, qui croyait la crise passée avec le plan de sauvetage européen. En réalité, les titres pourris sont toujours là. Pire, on ne sait pas qui les détient. A un moment ou tout investisseur veut en premier lieu de la liquidité (raison pour laquelle tout le monde vend en bourse à un moment où les titres sont en baisse, ce qui a déjà été décrit par Keynes dans sa Theorie Générale: mieux vaut 30 ou 40% de liquidité directe, qu'un actif potentiellement périmé), les banques... refusent de prêter. Si on ne change pas de mains le contrôle des banques (qui pensent en premier lieu à leur propre survie), on ne sortira pas de la crise, qui produira de toute façon de conséquences sociales extrêmement graves. Des centaines de milliers de gens se retrouveront sans avenir, de toute façon.

woensdag, oktober 08, 2008

La crise



A l'occasion de la chute historique du CAC40 hier, une émission remarquable des Guignols.

maandag, oktober 06, 2008

Après le crash, la grève

Cf. "Prêchez toujours la quadrature, non du cercle... mais du pré carré. Soit par traité, soit par une bonne guerre" (Vauban à Louvois, 1675)
"On faisait la guerre comme aujourd'hui on ferait grève" (J.-C. Petitfils, Louis XIII)

zondag, oktober 05, 2008

Nuit Blanche 2008

La nuit n'a pas été longue... Arrêt imposé vers 23:30 à cause de problèmes de digestion. Ce qui ne nous a toutefois pas empêché de voir les attractions principales (Gare de l'Est, Saint-Paul, Comédie-Française, tour Saint-Jacques, Saint-Germain-des-Prés, Tour Montparnasse).

















zaterdag, oktober 04, 2008

Prof-Radio

Un de mes professeurs à Sciences Po cette année, Jean-Noël Jeanneney (ex-président de la BnF et président de l'institut François Mitterrand), anime chaque samedi matin une émission historique sur France Culture. La Concordance des temps (10-11:00), à écouter sur le site ou sous forme de podcast. Cette semaine, un de ses collègues, Maurice Vaïsse, était à l'honneur.

A quand les émissions avec les profs de Gand sur Klara ?

Ce soir, place à une autre tradition parisienne: la Nuit Blanche. Question d'introduire Lien la Lutécienne aux lieux de culture de la ville lumière.