zaterdag, augustus 28, 2010

Volapûk intégré

Dit blijft toch het overheersende gevoel als je terugkeert van een conferentie in het buitenland...

Ars oratoria

Intervention magistrale de Robert Badinter en 1981 lors de l'abolition de la peine de mort en France.

maandag, augustus 23, 2010

Kan dit nog landen ? (bis)

"Sfeer is goed"

(www.lalibre.be)
Un clash a opposé Laurette Onkelinx à Bart De Wever. La N-VA veut régionaliser l’impôt des personnes physiques. “Inacceptable” pour les francophones.

Faites vos jeux, rien ne va plus. Ou pas grand-chose... Samedi, les leaders des différentes formations politiques associées à l’exercice institutionnel en cours s’étaient retrouvés pour faire le point après les consultations royales de jeudi et de vendredi. Vite fait: on a rediscuté une énième fois du périmètre des "responsabilisations" à négocier, on s’est enfilé une portion de tarte et on a offert des roses rouges à la présidente des socialistes flamands, Caroline Gennez, pour ses 35 ans. Mais la fête a été gâchée. Un clash sans précédent jusqu’ici dans cette crise politique qui dit - enfin - son nom a éclaté entre le président de la N-VA Bart De Wever et la représentante du Parti socialiste à la table des négociations, Laurette Onkelinx.

Sous les yeux écarquillés des autres présidents de parti, ces deux-là se sont violemment opposés - notamment au sujet du sort de la Région bruxelloise. Excédée par la vision de la N-VA pour Bruxelles, la vice-Première ministre a fini par lâcher qu’elle ne croyait plus guère à une issue positive pour les négociations en cours et pour le pays :

- "Mais là, je parle pour Laurette!", a-t-elle fulminé....

- "Alors, il faut vous préparer rapidement à la fin du pays !", a répondu Bart De Wever devant des témoins médusés.

Ce à quoi Laurette Onkelinx a rétorqué:

- "Ne vous inquiétez pas, nous nous y préparons déjà. Et Bruxelles n’est pas à vendre"...

- Médusés, le Groen! Wouter Van Besien et la SP.A Caroline Gennez sont intervenus pour dire qu’ils n’étaient pas séparatistes...

- "Surréaliste", résume un participant de cette surprise party explosive. Qui ajoute : "On sait bien que quand Laurette dit: "Je parle pour Laurette", elle dit tout haut ce que tout le PS pense tout bas"...

Et dimanche ? Rebelote. Une réunion associant techniciens et politiques s’est déroulée dans l’après-midi en l’absence d’Elio Di Rupo. Wouter Beke (CD&V) et Bart De Wever (N-VA) étaient les seuls présidents de parti présents. Laurette Onkelinx (PS), Jean-Marc Nollet (Ecolo) et Melchior Wathelet (CDH) représentaient les trois partis francophones. Là, lors d’un tour de table consacré à la révision de la loi de financement, Philippe Muyters (N-VA) a remis sur la table l’idée d’une régionalisation de l’impôt des personnes physiques. "Pour nous, a-t-il dit, il serait bon de passer d’un système de subvention à un système clair et transparent permettant aux entités fédérées de percevoir les impôts. Ce qui, a-t-il complété, n’exclut pas qu’une certaine forme de solidarité continue entre les entités fédérées." Coup de bambou chez certains négociateurs francophones qui voient là une ligne rouge franchie par les nationalistes flamands. "Régionaliser l’IPP, c’est clairement mettre à mal la solidarité interpersonnelle !, se fâche un francophone. Cela va, en outre, créer des distorsions dans le marché du travail entre entités fédérées, ainsi qu’une concurrence fiscale entre Régions !" Bref : intolérable... D’autres francophones, pourtant, tempèrent : "On ne va pas casser la baraque parce que la N-VA a répété son programme lors d’un tour de table à une réunion dominicale"...

Il apparaît aujourd’hui que la N-VA s’était engagée auprès du préformateur Elio Di Rupo à ne pas réclamer de régionalisation de l’IPP. Mais les nationalistes flamands reviennent à présent sur cet engagement car ils estiment que les transferts de compétences négociés jusqu’ici sont largement insuffisants (allocations familiales, emploi, soins de santé...)

Donc, les deux piliers de la négociation - le PS et la N-VA - ne se font plus guère confiance. A la N-VA, on flaire le piège, le guet-apens, voire le "coup monté". "C’est au jeu de celui qui réussira à faire partir la N-VA de la table des négociations ou à la faire rentrer bredouille de la négociation", se désespère une source flamande. Côté francophone, on dit : "Il y a des éléments qui n’entrent pas dans le périmètre de ce que nous sommes prêts à négocier. La régionalisation de l’IPP en fait partie. Point."

Quoi d’autre, docteur ? Ecolo et Groen! ont mis sur la table une demande de responsabilisation environnementale des entités fédérées (lire ci-contre). Et ce lundi (roulement de tambour), une nouvelle session plénière (avec les sept présidents de parti) doit avoir lieu. Au menu (notamment) : Bruxelles et la scission de l’arrondissement de Bruxelles-Hal-Vilvorde. "Dans le contexte actuel, il ne faut pas être un grand devin pour savoir que personne ne va présenter de larges concessions", pointe un négociateur. Le préformateur Elio Di Rupo présidera ces réjouissances politico-institutionnelles.

Et il n’y a plus d’anniversaire à fêter.

zaterdag, augustus 14, 2010

Zomernieuws uit het Zingemse OCMW


Juli en augustus zijn traditioneel wat rustiger, daarom nemen we ze nu samen in één nieuwsbrief.

Aandachtspunten:

- Het toegankelijkheidscharter voor onze diensten (Lokaal Sociaal Beleid)
- Meer cultuursubsidiegeld, gefocust op arme kinderen
- Vordering procedure Initiatief voor Buitenschoolse Kinderopvang (terreinen Bosrank)
- Vordering Minder Mobielen Centrale

Zie link hier.

Kan dit nog landen ?

Je krijgt de indruk dat de volledige preformatie in de krant wordt afgedrukt. En dat het niet de goede kant uit gaat (Nederlandstalige citaten uit DS 14.VIII, tenzij anders aangegeven).

Voka is mijn echte baas, als Voka niet tevreden is, ben ik niet tevreden', stelde hij donderdag doodleuk tijdens het gesprek tussen de Vlamingen en Di Rupo.
(de krant ziet het bovenstaande als een teken van 's mans humor...)
Lors de la concertation entre partis flamands, Bart De Wever a dit qu’il fallait limiter dans le temps les allocations de chômage : deux ans garantis par le fédéral. Après, les Régions décident ce qu’elles font de "leurs" chômeurs. "Onaanvaardbaar", ont dit les autres.
(Francis Van de Woestyne, La Libre Belgique, 14.VIII)

Zoveel voor het socio-economisch beleid. La Libre rapporteerde gisteren dat De Wever de werkloosheidsuitkeringen "drastisch" wil verlagen. Vandaag gaat het dan weer over een "Vlaams surplus" bij een federale basisuitkering. Ervan uitgaande dat hij de federale middelen zo kan verminderen, dat die basisuitkering wel niet anders dan miserabel kan zijn ? CD&V en N-VA zijn niet tevreden met 13 miljard euro aan bevoegdheden en willen "beleidsruimte". Dat geld kan je alleen maar halen op het federale niveau. Alle bevoegdheden die federaal blijven, zullen met krappe budgetten moeten rondkomen. Dus ook een eventuele federale werkloosheidsverzekering, als de Franstaligen De Wever zijn zin niet willen geven om ze volledig te regionaliseren. Netto resultaat voor wie een uitkering ontvangt: welvaartsverlies.

N-VA werkt volgens de Baert-doctrine, tot ergernis van de Franstalige partijen. Die doctrine houdt in dat een staatshervorming niets mag opleveren dat de uiteindelijke onafhankelijkheid van Vlaanderen belemmert. Daarom dat elke versterking van Brussel via de gewesten voor de N-VA moeilijk ligt, want zo laat Vlaanderen de hoofdstad meer en meer los.

Kans op een akkoord met Milquet: nul komma nul. En dan zou ze nog niet eens ongelijk hebben. De Baert-doctrine komt erop neer dat je België enkel mag afbreken als je het hervormt. Wat gebeurt er met de reglementering op de nachtvluchten (cf. in 2007 was N-VA tegen een herfederalisering van die bevoegdheid) ? Of de plannen voor een federale kieskring ?

Gennez heeft na drie jaar SP.A-voorzitterschap voldoende onderhandelingservaring. Maar ze zit geprangd tussen haar alliantie met de PS en haar alliantie met de Vlaamse partijen. Ze kan in haar partij terugvallen op sterke figuren met technocratische inslag als Frank Vandenbroucke, Johan Vande Lanotte en John Crombez. Maar die volgen ook een eigen weg. ‘Ze heeft de neiging lang aan het woord te blijven, eens ze het krijgt. En we hebben niet altijd de indruk dat ze alle technische aspecten van elk dossier beheerst', stelt een tafelgenoot.

Gezellig, gezellig. Laat ons er maar van uitgaan dat deze sneer komt van een van de partners in de Vlaamse regering. Wanneer gaan we eens iets horen over de onervaren N-VA-onderhandelaars ?

Preformateur Di Rupo legde donderdagavond de ingrediënten voor een BHV-compromis op tafel. Hij wil de kieskring splitsen zonder territoriale verruiming van Brussel. In ruil zou er een ‘Communauté urbaine' komen waardoor randgemeenten toch kunnen samenwerken met Brussel. De Franstalige inwoners van de zes faciliteitengemeenten mogen voor Brusselse lijsten stemmen (‘inschrijvingsrecht'); hun faciliteiten worden ruimer, onder meer door een versoepeling van de rondzendbrief-Peeters (ze zouden niet telkens opnieuw Franstalige formulieren moeten aanvragen) en er zou ‘een oplossing' komen voor de drie balorige Franstalige burgemeesters (die niet benoemd raken omdat ze weigeren de taalwetgeving na te leven).
Meteen nam Joëlle Milquet het woord om dit van de tafel te vegen en ‘absoluut' een uitbreiding van Brussel te eisen en, als dat niet kon, veel méér compensaties voor Franstaligen in veel méér Vlaamse gemeenten.


Al enkele weken gonst het bij de vijf andere onderhandelende partijen van geruchten dat N-VA en PS – Bart De Wever en Elio Di Rupo – een principiële deal hebben over BHV en over de herfinanciering van Brussel. De Wever en Di Rupo bevestigen dit niet. Ze zullen wel opnieuw de violen moeten stemmen na de uitval van Milquet.

"Madame non" kampeert nog altijd op haar posities, zo laat De Standaard het toch uitschijnen. Dat lijkt in lijn met een analyse die door een "anoniem onderhandelaar" in Knack van vorige week werd gemaakt: ze voelt niet aan wanneer ze moet ophouden. Jammer, want het voorstel-di Rupo lijkt evenwichtig.(zonder uiteraard de details te kennen). Wat gaat de cdH uiteindelijk wél aanvaarden ? Intussen voert Le Soir de druk op: "Bruxelles n'est pas à vendre". "Bruxelles sera devenue propriété flamande". Binnenkort bij u in de buurt: "Touchez pas à Bruxelles". (zie ook dit onderhoud aan de koffie-automaat met Béatrice Delvaux, die duidelijk niet op "semaine familiale" is)

Le nord du pays réclame depuis des mois un déplacement du centre de gravité du pays et des compétences fédérales : ils sont en passe de le décrocher. Les Francophones ont fait une énorme et très difficile part du chemin en acceptant cette réforme copernicienne.


Si, par contre, l’objectif réel des Flamands est l’indépendance du pays via l’annexion de Bruxelles, il faut le dire clairement et ouvrir la négociation franche et directe de la scission du pays.


Mais dans ce cas, il vaut mieux le savoir : les Francophones n’abandonneront pas Bruxelles. Par principe et par intérêt économique et culturel. Habitée à 90 % par des Francophones, Bruxelles ne deviendra jamais une ville en Flandre.
(édito, Le Soir 14.VIII)

Er komt té veel in de pers. Aan beide kanten van de taalgrens. Willen de uitersten, De Wever en Milquet wel tot een akkoord komen ?
- aan Franstalige kant moet Olivier Maingain de slagen maar tellen. Als het mislukt, is de PS de partij van de "verrader" Di Rupo, die Brussel heeft willen uitverkopen aan Vlaanderen. De Wever zal dat ook wel weten.
- in Vlaanderen is er nog altijd het spook van een nieuw samengaan tussen CD&V en N-VA: 44% van de stemmen, het zijn bijna Beierse toestanden. Een machtsblok zonder weerga, dat gemakkelijk het politieke landschap van een onafhankelijk Vlaanderen zal domineren.

vrijdag, augustus 13, 2010

Waarom is CD&V zo hardnekkig in de onderhandelingen ?

De consensuele fase van de preformatie lijkt stilaan ten einde te lopen. De fiscale responsabilisering van de deelstaten blijkt -toch volgens de Vlaamse pers- voor de PS een probleem te zijn.
In het 'Vlaamse kamp', waar de N-VA en CD&V de toon zetten, heerst vooral ontgoocheling over het netto resultaat van twee weken onderbreking: de bewuste non-paper van Di Rupo. 'De Franstaligen krijgen die blijkbaar, de Vlamingen niet. Die kregen enkel een mondelinge briefing', is bij CD&V'ers te horen. Het is opvallend hoe militant de Vlaamse christendemocraten reageren. 'Onbegrijpelijk dat De Wever zich kan beheersen bij wat er maar op tafel ligt', klinkt het.

(De Standaard, 13 augustus)

N-VA en CD&V houden eendrachtig het been stijf ("Monsieur neen"). Je kan dat inhoudelijk bekijken, maar CD&V wordt ook door de cijfers in de aanval gedwongen. Dezelfde cijfers worden intern gebruikt om Yves Leterme met de neus op de feiten te duwen: zijn resultaat in West-Vlaanderen was niét goed en hij draagt de verantwoordelijkheid voor de barslechte algemene uitslag.

Het is een gemeenplaats, maar de verliezen van juni zijn echt wel indrukwekkend. Zeker ten opzichte van de karteluitslag, maar ook in zetels, als je het aantal CD&V-mandatarissen uit 2007 in rekening neemt. Vooral Antwerpen en Oost-Vlaanderen zijn dramatisch.



Cijfertjes:
West-Vlaanderen: van 34% naar 23%
- min 94.000 kiezers
- min twee zetels (2007: 1 N-VA-zetel + 1 opvolger)

Oost-Vlaanderen: van 27% naar 15%
- min 113.000 kiezers
- min drie zetels (gehalveerd tegenover kartel; 2007: 1 N-VA-zetel)

Antwerpen: van 29% naar 16%
- min 157.000 kiezers
- min vier zetels (2007: 2 N-VA-zetels)

Limburg: van 33% naar 19%
- min 77.000 kiezers
- min twee zetels (2007: 1 N-VA-zetel)

Leuven: van 29% naar 16%
- min 40.000 kiezers
- min 1 zetel (2007: 0 N-VA)

BHV: van 12% naar 7%
- min 45.000 kiezers
- min 1 zetel (2007: 1 N-VA-opvolger)

Totaal: van 30% naar 17%
- min 526.000 kiezers (= bijna evenveel als de VLD op haar eentje haalt)
- min 13 zetels (2007: 7 zetels N-VA)

Je zou voor minder kribbig zijn, niet ? Zelfs met aftrek van 280.000 stemmen (= 7 x 40.000 per zetel), zijn dat nog 246.000 verloren stemmen. Het verschil met sp.a bedroeg in 2009 312.022 stemmen (Vlaamse verkiezingen, (7,5%). In 2010 is dat geslonken tot 105.119 (2,59%, cf. staafdiagrammen).


Gemiddeld houdt CD&V 57% van de kartelstemmen uit 2007, of 76% van die uit 2009. Het resultaat in West-Vlaanderen is daar inderdaad de uitschieter (65 resp 81%, cf. grafiek), maar hoeft dat te verbazen van een provincie waar, naast Yves Leterme, ook stemmenkanonnen De Clerck, Crevits en Bogaert op de lijst stonden ? In Oost-Vlaanderen of Antwerpen is er telkens maar één groot kopstuk (De Crem/Vervotte, geen actieve campagne Peeters/Schauvliege). Voor BHV/Leuven lijkt er niet veel verschil te zijn met 2009 (Vlaams-Brabant + Brussel 19 Vlaams Parlement).




(voor de Senaat zijn er 640.964 stemmen minder dan in 2007, 301.748 minder dan bij de Europese verkiezingen, telkens 68% resp. 50% behouden; gezien het De Wever-effect, de desertie van Leterme en het relatief beperkte belang van de zetels in de Senaat heb ik dit niet opgenomen)

CD&V probeert stemmen terug te winnen door aan de regionalisatiemachine te draaien. Het is maar de vraag of dit direct electorale winst zal opleveren. Het argument dat in De Standaard gebruikt werd, als zou een extra formulier in Brussel voor kinderbijslag/gezondheidszorg geen verschil meer maken, lijkt me nogal mager. De bevolking wil een oplossing, niet een systeem dat nog ingewikkelder is. (denk aan de discussie tussen Frank Vandenbroucke en Danny Pieters bij Phara)
Door de gemeenschappen bevoegd te maken, zou er opnieuw de keuze ontstaan. Mettertijd kunnen daar verschillen in ontstaan, bijvoorbeeld als een gemeenschap meer wil inzetten op kinderopvang en besluit de kinderbijslag daarvoor af te romen. Die verschillen kunnen niet, zeggen de tegenstanders. Toch zijn er nu ook al honderden categorieën kinderbijslag, afhankelijk van de gezinssamenstelling, handicaps, leeftijd... Wat maakt een categorie meer dan?

En de gezondheidszorg? CD&V heeft een geamendeerd voorstel van Zorgnet op tafel gelegd. Daarin moeten Brusselaars kiezen tussen de Franstalige en de Vlaamse afdeling van hun ziekenfonds. Brusselse ziekenhuizen moeten op dezelfde manier kiezen van welke gemeenschap ze afhangen, maar moeten wel patiënten van 'beider kunne' aanvaarden. De eindafrekening moeten ze naderhand onder mekaar maken.

Betekent dat extra papierwerk? Ja. Maar vermoedelijk niet veel meer dan nu. Patiënten hangen af van verschillende ziekenfondsen, hebben andere hospitalisatieverzekeringen, komen uit het buitenland of zijn afhankelijk van een OCMW... De combinaties zijn oneindig. En oneindig plus één, is oneindig.

(De Standaard, 11 augustus)

Dat CD&V het been stijf houdt over fiscale responsabilisering, lijkt me daarentegen logisch. Als er niets verandert aan de financieringswet, kan je evengoed geen staatshervorming doorvoeren. In dat geval geven gemeenschappen en gewesten verder vrolijk andermans geld uit (wat ook voor Vlaanderen geldt). Maar waarom de regionalisatie vragen van stukken van de sociale zekerheid, als je daarmee
- ofwel de basis van de bijdragen versmalt
- ofwel een dure superstructuur in het leven roept, die de regionale systemen moet overkoepelen ?

maandag, augustus 09, 2010

Sarko de pedalen kwijt ?

Nicolas Sarkozy profiteert van de vakantie om het Bettencourt/Woerth-schandaal te doen vergeten. De "onveiligheid", het traditionele ultieme reddingsmiddel voor de UMP (presidentsverkiezingen 2007, Europese verkiezingen 2009, regionale verkiezingen 2010...) biedt normaal gezien soelaas. Sarko geraakte zelfs ongeveer direct op het Belgische radionieuws met een aankondiging dat "nieuwe" Fransen, die op politieagenten schieten, hun nationaliteit zouden verliezen.

Een meerderheid van de Fransen zou achter de maatregel staan. De snedige reactie van Martine Aubry ("Sarko is aan het doortrappen en beschadigt de waarden van de Republiek") werd gecounterd met het traditionele "Links heeft niets te zeggen over veiligheid". Gisteren stelde Michel Rocard (eeuwige rivaal van Mitterrand binnen de PS) dat Sarkozy "zijn extreem-rechtse voorstellen cash zal betalen in de urnes". Maar het is dus -gezien het eerdere succes van dergelijke zinnetjes- betwijfelbaar of dat het geval zal zijn.

Toch vraag je je af of de UMP nog wel goed beseft wat ze allemaal verkondigt. Alles wat Sarkozy en Xavier Bertrand (partijvoorzitter) niet durven zeggen, komt op een scabreuze manier uit de mond van Frédéric Lefebvre, partijwoordvoerder en een van de meest verachte politici van Frankrijk. Christian Estrosi, de burgemeester van Nice (deze week in de Canard Echaîné getrakteerd op een reportage over de "informele netwerken" die er het publieke leven beheersen), is in de regering een gelijkaardige bliksemafleider. Net als Sarko rolt hij graag met de securitaire spierballen. Dat leidt dan tot dérapages als de volgende (bron: libération.fr):
«Français ou voyou, il faut choisir», selon Estrosi

101 réactions

Le ministre de l'Industrie, Christian Estrosi, à Mulhouse le 27 juillet 2010.

Le ministre de l'Industrie, Christian Estrosi, à Mulhouse le 27 juillet 2010. (© AFP Sebastien Bozon)

Interrogé sur les propositions sécuritaires de Nicolas Sarkozy, notamment la déchéance de la nationalité, Christian Estrosi, le ministre de l'Industrie, a estimé ce lundi sur Europe 1 qu’entre être «français ou voyou, il faut choisir».

«Nous ne devons pas accepter de laisser dénaturer à la fois les engagements et les propos du président de la République. Mais quand quelqu’un, il y a trois ans, quatre ans, cinq ans, dix ans, a demandé à accéder à la nationalité française et au terme de cela, refuse un certain nombre de principe et notamment viole la loi en permanence, ce n’est pas acceptable», a affirmé le maire UMP de Nice.

Selon lui, «il appartiendra au Parlement de définir un seuil» à partir duquel l’acquisition de la nationalité française sera prise en compte.

«Bien évidemment, quand on est Français de première génération et que ça fait 30 ans, 40 ans, 50 ans, qu’on a exercé des responsabilités sociales, familiales, dans notre pays, on n’est pas concerné. Mais quelqu’un qui, il y a trois ans, quatre ans, s’est organisé, a voulu, a essayé de démontrer par tous les moyens qu’il avait le droit d’accéder à la nationalité française, nous disons à celui-là: accepter nos lois ou les violer, il faut choisir», a-t-il ajouté.

«En plaidant pour l’inaction, la gauche s’est faite à la fois le complice civique des délinquants et le complice politique du FN pour essayer de tirer tous les dividendes de ce laxisme», a-t-il également affirmé.

Il a jugé que Michel Rocard (PS), très virulent à l’égard du chef de l’Etat, était «déconnecté de la réalité». Depuis que Michel Rocard «n’a plus exercé de responsabilités politiques, la France a changé», a-t-il plaidé. «Nous sommes aujourd’hui confrontés à l’exigence de sauver notre pacte national et républicain. Devenir français, c’est accepter des devoirs».

Sans se prononcer pour ou contre la proposition du député UMP Eric Ciotti de rendre responsables pénalement les parents de mineurs délinquants, Christian Estrosi a dit: «Il ouvre un débat».

Geef toe, Philip Dewinter had het niet beter kunnen zeggen.

De hele kwestie heeft ook juridische implicaties. In Frankrijk kan een ongrondwettelijk wetsvoorstel rechtstreeks naar de Conseil Constitutionnel gezonden worden. In tegenstelling tot het advies van de Raad van State, dat in België bij wetsontwerpen (komende van de regering) verplicht is, en bij wetsvoorstellen kan gevraagd worden door een voldoende aantal parlementsleden, is het grondwettigheidsadvies van de CC bindend. Ze kunnen zonder pardon artikels, paragrafen, zinnen... uit de tekst gooien, omdat ze de grondwet of hogere normen schenden. Eerder gebeurde dit met een aantal opvallende voorstellen van de regering-Sarko (onder andere de anti-downloadautoriteit HADOPI werd er gekortwiekt, met als referentie het fundamentele recht op internettoegang als noodzakelijk instrument om te kunnen participeren aan het maatschappelijke debat in een democratische samenleving).

Er zijn twee partijen:
1) Mensenrechtenliga/linkse partijen/centrum/een deel van de UMP
- je kan mensen niet staatsloos maken, Frankrijk heeft het verdrag van New York van 1954 tegen de staatsloosheid getekend
- je kan geen "twee categorieën" Fransen maken: alle Fransen zijn gelijk voor de wet sinds de universele verklaring van 1789 (o.a. oud-Garde des Sceaux Robert Badinter verdedigt dit standpunt)

2) de Sarkozy-fractie van de UMP:
Sarkozy heeft in 2004 als Minister van Binnenlandse Zaken zelf de "déchéance de nationalité" afgeschaft als bijkomende straf bij een aantal misdrijven. Waarom zou het nu ongrondwettelijk zijn, om iets in te voeren dat het toen niet was ?

De hele discussie is symbolisch (men weet niet eens over hoeveel personen het zou gaan, bij gebrek aan statistieken, Sarkozy heeft het gewoon uit zijn duim gezogen), maar wel belangrijk. Sarkozy is dit idee echt gaan zoeken "dans l'arrière des tiroirs du FN" (grabbelen achterin de lades met niet-uitgevoerde extreem-rechtse voorstellen). Als dit in Frankrijk kan, zal de verleiding elders in Europa ook groot zijn voor rechtse leiders in moeilijkheden.